ความผิดพลาด

“หยุด! อย่ากดอ่านข้อความนั่นนะนีน่า!” เรย์ตะโกนลั่นห้องพักแคบๆ ของเขา นิ้วมือที่สั่นเทาของเขาชี้ไปยังหน้าจอโทรศัพท์ของหญิงสาวตรงหน้า ที่กำลังสว่างวาบขึ้นด้วยแจ้งเตือนจากกลุ่มไลน์นรกที่คุ้นเคย แสงสีฟ้าเย็นเยียบสะท้อนเข้ากับดวงตาที่เบิกกว้างของนีน่า เธอชะงักไปชั่วครู่ ลมหายใจขาดห้วงราวกับถูกกระชากวิญญาณ “มันส่งมา...” นีน่าพึมพำ เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับความเงียบ “เรย์... เสียงนั่น มันไม่ใช่บันทึกเสียง แต่มันคือเสียงสดๆ ของ ‘คนคนนั้น’ ที่เพิ่งตายไปเมื่อสามปีก่อน” บรรยากาศในห้องอัดแน่นไปด้วยกลิ่นอับชื้นและความหวาดระแวง เรย์คว้าโทรศัพท์ของเธอมาดูด้วยความรวดเร็ว แต่ทว่า... หน้าจอแสดงผลข้อความที่เขียนด้วยตัวอักษรสีแดงฉานตัดกับพื้นหลังสีดำสนิท *‘กฎข้อที่ 12: ห้ามสงสัยในตัวตนของแอดมิน หากใครพยายามขุดคุ้ย... ผู้นั้นต้องชดใช้ด้วยอวัยวะที่ใช้ในการเสพความจริง’* “ไอ้หน้ากากมันกำลังดูเราอยู่” เรย์กัดฟันกรอด สัญชาตญาณในตัวสั่งให้เขาทุบโทรศัพท์เครื่องนั้นทิ้งเสีย แต่เขารู้ดีว่ามันไม่มีประโยชน์ ในเมื่อกลุ่มไลน์นี้ไม่ได้อยู่แค่ในเครื่องโทรศัพท์ แต่มันฝังรากลึกอยู่ในทุกพื้นที่ของชีวิตพวกเขา ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือน ‘ติ๊ง’ ดังขึ้นพร้อมกันจากโทรศัพท์ของทั้งคู่ เรย์และนีน่ามองหน้ากันด้วยความหวาดหวั่น ก่อนที่เรย์จะกดเข้าไปดูด้วยใจที่เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก [แอดมิน]: *ดูเหมือนจะมีคนอยากรู้อยากเห็นมากเกินไปนะ... กาย* หัวใจของเรย์หยุดเต้นไปชั่วขณะ ‘กาย’ คือชื่อของเพื่อนร่วมคณะที่หายตัวไปเมื่อสองวันก่อน เขาเป็นคนเดียวที่พยายามจะแจ้งความเรื่องกลุ่มไลน์นี้กับตำรวจ “กาย...” นีน่าครางชื่อนั้นออกมาด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่เธอจะรีบคว้าแท็บเล็ตขึ้นมาเพื่อตรวจสอบสัญญาณจีพีเอสที่เธอแอบติดตั้งไว้ในโทรศัพท์ของกาย “ตำแหน่งมัน... อยู่ที่ห้องแล็บวิทยาศาสตร์ชั้น 4 ไม่ใช่ที่ไหนไกลเลย!” “เราต้องไปช่วยเขา” เรย์ลุกขึ้นคว้าแจ็กเก็ตโดยไม่รอช้า แม้ในใจจะรู้ดีว่านั่นคือกับดักที่ถูกวางไว้เพื่อขยี้จิตใจของเขาก็ตาม ทั้งสองวิ่งฝ่าความมืดของโถงทางเดินในมหาวิทยาลัยที่ปิดทำการ เสียงฝีเท้าของพวกเขาดังก้องสะท้อนไปมาราวกับเสียงหลอนชวนขนหัวลุก เมื่อถึงหน้าห้องแล็บชั้น 4 กลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงจนชวนอาเจียนก็พุ่งเข้าปะทะจมูกทันที ประตูห้องแล็บไม่ได้ล็อก มันเปิดแง้มออกเล็กน้อย ทิ้งให้ความมืดมิดภายในรอคอยการมาถึงของเหยื่อรายต่อไป เรย์ผลักประตูเข้าไป แสงไฟฉายจากมือถือสาดส่องไปทั่วห้อง ภาพที่เห็นทำให้เรย์ต้องปิดปากตัวเองไว้แน่น เพื่อไม่ให้กรีดร้องออกมา กายถูกแขวนอยู่กลางห้องด้วยสายไฟที่รุงรัง ร่างกายของเขาบิดเบี้ยวผิดรูป ราวกับถูกแรงมหาศาลบดขยี้จากภายใน ดวงตาของเขาเบิกกว้างจ้องมองมาที่เรย์ด้วยความแค้นที่แฝงไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด บนโต๊ะแล็บข้างๆ มีโทรศัพท์ของกายวางอยู่ หน้าจอมันยังคงสว่างไสว แสดงข้อความสุดท้ายจากกลุ่มไลน์ [แอดมิน]: *เขาพยายาม ‘อ่าน’ เกินกฎที่กำหนดไว้ ดวงตาที่ใช้มองความลับ... จึงไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป* “มันควักดวงตาเขาออก...” นีน่านั่งลงกับพื้น ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอเป็นแฮกเกอร์ที่เก่งกาจ แต่เธอก็เป็นเพียงมนุษย์ที่พ่ายแพ้ต่อความโหดร้ายที่เกินกว่าจะจินตนาการ “นีน่า อย่าดู!” เรย์ดึงตัวเธอลุกขึ้น แต่ในวินาทีนั้นเอง เสียงหัวเราะแหลมเล็กที่ดูบิดเบี้ยวก็ดังขึ้นจากลำโพงภายในห้องแล็บ “พวกคุณมาสายไปก้าวหนึ่งเสมอ” เสียงของแอดมินเปลี่ยนไป มันไม่ได้เหมือนเครื่องจักร แต่มันเหมือนเสียงของคนใกล้ตายที่พยายามจะตะโกน “เรย์... นายคิดว่านายจะหนีพ้นความผิดที่เคยทำไว้กับเพื่อนได้เหรอ? นายไม่ได้แค่เป็นคนดู แต่นายคือ ‘ผู้สมรู้ร่วมคิด’ ในครั้งนั้น!” เรย์ชะงักไป คำพูดนั้นแทงใจดำเขาอย่างจัง ภาพความทรงจำที่เขาพยายามฝังลึกไว้ในก้นบึ้งของหัวใจค่อยๆ พรั่งพรูออกมา ราวกับเขื่อนที่พังทลาย เขาจำได้ดี... ในคืนที่เพื่อนอีกคนของเขาตาย เรย์เป็นคนเดียวที่กด ‘ตกลง’ ในข้อความที่ชวนไปเล่นเกมพิสูจน์ความกล้าในคืนนั้น “แกเป็นใคร!” เรย์ตะโกนใส่เพดานห้อง แต่ความเงียบงันคือคำตอบเดียวที่ได้รับ นีน่าที่กำลังสั่นสะท้านค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองที่หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักของห้องแล็บ ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพที่ถูกแคปไว้บนหน้าจอ มันคือภาพของเรย์และนีน่าที่ยืนอยู่ในห้องนี้เมื่อ 10 วินาทีก่อน แต่ที่น่าสยดสยองกว่านั้นคือ... ในภาพสะท้อนของกระจกตู้เก็บสารเคมีด้านหลังพวกเขามีเงาร่างหนึ่งยืนซ้อนอยู่ เงาร่างนั้นสวมหน้ากากรูปหัวกะโหลก และกำลังถือมีดสั้นจ่อที่คอของนีน่าในภาพนั้น “เรย์... ข้างหลัง...” นีน่ากระซิบ เสียงของเธอแทบจะดับสูญไปจากลำคอ เรย์ค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ แต่สิ่งที่เขาพบกลับไม่ใช่เงาของคน แต่เป็นข้อความบนหน้าจอมือถือของเขาเองที่เด้งขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังก้องไปทั่วห้องแล็บจนหูอื้อ [แอดมิน]: *หันไปทำไมล่ะ? ในเมื่อคนที่จะตายคนต่อไป... คือคนที่อยู่ข้างหน้าคุณต่างหาก* ก่อนที่เรย์จะทันได้ตั้งตัว นีน่าก็ล้มฟุบลงไปต่อหน้าเขาพร้อมกับเลือดที่ค่อยๆ ซึมออกมาจากกลางหลังของเธอ โดยที่ในห้องนี้ไม่มีใครอื่นนอกจากเขาและนีน่า! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในความมืดมิดกับแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ