เกมซ่อนแอบ

“อย่าแม้แต่จะหายใจแรง... ถ้าไม่อยากกลายเป็นศพต่อจากไอ้พวกที่ถูกลบโปรไฟล์ไปก่อนหน้านี้” เสียงกระซิบของนีน่าแหบพร่าและสั่นสะท้าน เธอหมอบราบไปกับพื้นไม้ที่ผุพังจนฝุ่นคลุ้งเข้าจมูก กลิ่นอับชื้นของเชื้อราและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาปะทะประสาทสัมผัส เรย์ที่อยู่ข้างๆ ได้แต่กัดริมฝีปากจนได้กลิ่นสนิมเหล็กในปากตัวเอง เขาใช้มือข้างหนึ่งกดแผ่นหลังของนีน่าไว้แน่น ส่วนอีกข้างกำมีดพับเล่มเล็กไว้จนข้อนิ้วขาวซีด ในความมืดสนิทของโถงทางเดินโรงพยาบาลร้างแห่งนี้ ไม่มีแสงจันทร์เล็ดลอดผ่านหน้าต่างที่ถูกปิดตายด้วยแผ่นไม้ มีเพียงเสียง ‘ติ๊ง’ ของแจ้งเตือนในสมาร์ทโฟนที่ดังขึ้นในใจของพวกเขา ราวกับเสียงระฆังนับถอยหลังสู่ความตาย [ภารกิจ: เกมซ่อนแอบ] [กติกา: ใครส่งเสียง จะถูก ‘เก็บ’ ทันที] [เวลาที่เหลือ: 04:59 นาที] เรย์มองเห็นเงาตะคุ่มขนาดใหญ่เคลื่อนที่ผ่านช่องว่างใต้ประตูห้องตรวจที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร มันไม่ใช่คน แต่มันเป็นบางสิ่งที่ขยับเขยื้อนด้วยจังหวะที่ผิดธรรมชาติ แขนขาของมันยาวเก้งก้างและลากพื้นจนเกิดเสียงครูดเบาๆ — *ครืด... ครืด...* ทุกครั้งที่เสียงนั้นดังขึ้น หัวใจของเรย์ก็เต้นแรงจนเขากลัวว่าคนข้างๆ จะได้ยิน ความรู้สึกผิดที่เขามักจะแบกไว้ในใจเริ่มกัดกินเขาอีกครั้ง ‘ถ้าคราวก่อนฉันไม่เผลอทำเสียงตกใจ เพื่อนทุกคนคงไม่ต้องตาย’ ความคิดนั้นแล่นเข้ามาซ้ำเติมในวินาทีที่วิกฤตที่สุด นีน่าค่อยๆ หันหน้ามาสบตาเขา ดวงตาของเธอสะท้อนแสงสลัวที่หาได้ยากจากหน้าปัดนาฬิกาดิจิทัลบนข้อมือ เธอขยับริมฝีปากโดยไม่มีเสียง “มันรู้ว่าเราอยู่ตรงนี้... มันแค่แกล้งปั่นประสาท” เรย์ขมวดคิ้ว เขาพยายามจับจังหวะลมหายใจของสิ่งนั้นที่อยู่นอกห้อง มันไม่ได้เดินสะเปะสะปะ มันกำลังเดินวน... ล้อมกรอบพวกเขาไว้ตรงกลาง นี่ไม่ใช่แค่เกมซ่อนแอบธรรมดา แต่มันคือการต้อนสัตว์เข้าสู่กรง ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นสั้นๆ แต่กึกก้องไปทั่วความเงียบ [แอดมิน: เรย์... นายจำได้ไหมว่าความรู้สึกตอนที่ปล่อยมือเพื่อนให้ตกลงไปในความมืด มันเป็นยังไง?] เรย์ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความทรงจำสีเทาที่เขาพยายามฝังกลบระเบิดออกมาในหัว ภาพใบหน้าเพื่อนที่กำลังตื่นตระหนกแวบเข้ามา มือของเขาเริ่มสั่นจนมีดในมือขยับกระทบพื้นไม้เกิดเสียง ‘กริ๊ก’ เบาหวิว บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปในทันที เสียงครูดของสิ่งนั้นนอกห้องหยุดลงอย่างกะทันหัน ความเงียบเข้าปกคลุมจนหูอื้ออึง นีน่าเบิกตากว้าง เธอคว้าข้อมือเรย์ไว้แน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ราวกับจะบอกว่า ‘อย่าได้พลาดอีกเป็นอันขาด’ ความกดดันพุ่งสูงจนถึงขีดสุด เรย์พยายามสงบสติอารมณ์ เขาหลับตาลงนึกถึงวิธีที่นีน่าเคยสอนเรื่องการควบคุมสัญญาณชีพ แต่ทว่า... เสียงลูกบิดประตูห้องที่พวกเขาหลบอยู่นั้นกลับค่อยๆ หมุนอย่างช้าๆ *แก๊ก... แก๊ก...* ไม่ใช่การพังเข้ามา แต่มันเป็นการค่อยๆ ไขเข้ามาด้วยความใจเย็นราวกับเจ้าของบ้านที่กำลังหยอกล้อเหยื่อ เรย์มองไปทางหน้าต่างที่ถูกปิดตาย เขารู้ดีว่าถ้าสถานการณ์เลวร้ายลง เขาต้องพานีน่าหนีออกไปทางนั้น ถึงแม้มันจะต้องใช้เสียงก็ตาม นีน่าปล่อยมือจากเรย์ แล้วหยิบแท็บเล็ตขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เธอเริ่มรัวนิ้วลงบนหน้าจออย่างรวดเร็วโดยไม่ให้เกิดเสียง เธอไม่ได้กำลังหนี แต่เธอกำลังพยายามแฮกเข้าสู่ระบบการมองเห็นของไอ้ตัวประหลาดนั่นผ่านกล้องวงจรปิดที่หลงเหลืออยู่ในอาคาร ขณะที่นิ้วของนีน่าพลิ้วไหว เรย์ก็เห็นบางอย่างผ่านรอยแยกของประตู สิ่งนั้นไม่ได้มีใบหน้า... มันมีเพียงหน้าจอสมาร์ทโฟนที่ติดอยู่ตรงตำแหน่งใบหน้า และบนหน้าจอนั้นกำลังแสดงภาพหน้าของ ‘เรย์’ ในปัจจุบัน... ภาพที่ถูกถ่ายจากกล้องที่ไหนสักแห่งในห้องนี้! วินาทีที่นีน่ากดยืนยันการแฮก แสงไฟสีแดงวาบขึ้นจากเพดานเหนือศีรษะของพวกเขาพร้อมกับเสียงไซเรนที่ดังสนั่นหวั่นไหวทั่วทั้งตึกราวกับประกาศชัยชนะ นีน่าหันมามองเรย์ด้วยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด “เรย์! ฉันไม่ได้แฮกมัน... มีคนดักรอเราอยู่ข้างในระบบ!” ก่อนที่เรย์จะได้เอ่ยปากถาม ประตูที่ถูกปิดตายก็พังทะลุเข้ามาด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับเงาสีดำทมิฬที่พุ่งเข้าใส่พวกเขาจากความมืดมิด ทว่าสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... เงาที่พุ่งเข้ามานั้น กลับมีเสียงที่คุ้นหูที่สุดดังออกมา “นึกว่าจะรอดซะแล้วนะ... คุณพระเอก” เป็นเสียงของ ‘คนตาย’ ที่เรย์ไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต ขอบพระคุณที่ร่วมติดตามความระทึกขวัญในค่ำคืนนี้ไปกับแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ