ความมืดมิดในใจ

“นายกำลังโกหกตัวเองอยู่หรือเปล่า เรย์?” เสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากริมฝีปากของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า แต่มันดังก้องอยู่ในมวลอากาศที่บีบคั้นรอบตัวผม กลิ่นอับชื้นของเชื้อราและกลิ่นคาวสนิมจางๆ ลอยแตะจมูก ทั้งที่นี่คือห้องนอนของผมเอง แต่ทำไมแสงไฟจากหลอดนีออนบนเพดานถึงกะพริบถี่จนดูเหมือนดวงตาที่กำลังหรี่ลงเรื่อยๆ ภาพตรงหน้าคือ 'ต้น' เพื่อนสนิทที่ตายไปเมื่อสามปีก่อน เขายืนยิ้มอยู่มุมห้อง แสงเงาที่ทาบทับลงบนใบหน้าทำให้รอยยิ้มนั้นบิดเบี้ยวไปราวกับถูกกรีดด้วยมีด “ฉันไม่ได้ทำ...” ผมเค้นเสียงตอบ ลมหายใจติดขัดอยู่ที่ลำคอ มือของผมสั่นจนต้องกำขอบโต๊ะไว้แน่นจนเล็บแทบจิกเข้าไปในเนื้อไม้ “แกตายไปแล้ว ต้น แกตายไปแล้ว!” “ความตายมันก็แค่คำพูดโก้ๆ ที่คนเป็นใช้ปลอบใจตัวเองไม่ใช่เหรอ?” ต้นก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว เงาของเขาบนผนังกลับยาวและใหญ่โตกว่าตัวจริงหลายเท่า “แอดมินน่ะ... เขาใจดีกับฉันมากเลยนะ เขาให้โอกาสฉันได้กลับมาถามคำถามที่ค้างคาใจ... นายทิ้งฉันไว้ในห้องนั้นทำไม เรย์?” *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนของแอปพลิเคชัน 'ทวงตาย' ดังขึ้นพร้อมกับแสงสีฟ้าที่สว่างวาบขึ้นกลางห้อง ผมสะดุ้งสุดตัวหันไปคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนเตียง มือสั่นเทาจนเกือบทำมันร่วง **[แอดมิน]:** เห็นอะไรที่อยากเห็นหรือยัง เรย์? ความรู้สึกผิดมันเป็นอาหารชั้นยอดของความมืดมิดเลยนะ... ถ้าไม่อยากเห็นเขาอีก ก็กด ‘ยอมรับ’ กฎข้อที่ 7 ในกลุ่มเดี๋ยวนี้ “แกต้องการอะไร!” ผมตะโกนใส่ความว่างเปล่า ภาพของต้นเมื่อครู่จางหายไปแทนที่ด้วยความว่างเปล่าที่เย็นยะเยือก แต่ความรู้สึกเหมือนมีใครบางคนจ้องมองจากมุมมืดของห้องยังคงอยู่ หน้าจอโทรศัพท์สั่นไม่หยุด นีน่าส่งข้อความเข้ามาเป็นพายุ **[นีน่า]:** เรย์! นายยังอยู่ไหม? อย่าไปมองสิ่งที่มันสร้างขึ้น! แอดมินมันกำลังใช้กลไกของแอปฯ แทรกซึมเข้าสู่สมองส่วนการรับรู้ของนาย มันกำลังฉายภาพในหัวนายผ่านคลื่นสัญญาณ! ปิดเครื่องเดี๋ยวนี้! ผมกดปิดเครื่อง แต่หน้าจอสีดำสนิทนั้นกลับไม่ดับลง มันเริ่มแสดงภาพใบหน้าของผมเอง... แต่เป็นใบหน้าที่กำลังเน่าเปื่อย ดวงตาที่ควรจะเป็นของผมกำลังไหลออกมาเป็นเลือดสีดำข้น ผมโยนโทรศัพท์ทิ้งไปที่ปลายเตียงด้วยความสยดสยอง แต่เสียงโทรศัพท์กลับดังขึ้นอีกครั้ง... ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนจากแอปฯ แต่มันคือเสียงกริ่งโทรศัพท์บ้านที่ถูกตัดสายไปนานหลายปีแล้ว ผมก้าวถอยหลังไปจนชนกำแพง หัวใจเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก ความเงียบในห้องเริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงกระซิบซ่าๆ เหมือนคลื่นวิทยุที่จูนไม่ติด มันคือเสียงของคนนับร้อยที่กำลังกรีดร้องอยู่ในกลุ่มไลน์นั้น "นีน่า... เธอไม่เข้าใจหรอก" ผมพึมพำกับตัวเองขณะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง มือที่สั่นเทาเลื่อนเปิดอ่านข้อความในกลุ่มที่ไหลรัวราวกับน้ำป่า **[สมาชิกกลุ่มรายที่ 42]:** อย่ามองกระจก... **[สมาชิกกลุ่มรายที่ 11]:** มันไม่ได้อยู่ในโทรศัพท์ แต่มันอยู่ในใจเราตั้งแต่เริ่มกดอ่านแล้ว ผมเหลือบมองกระจกเงาบานใหญ่ที่ติดอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า ภาพในกระจกไม่ได้มีแค่ผมคนเดียว แต่มีร่างไร้วิญญาณของต้นยืนซ้อนอยู่ข้างหลัง... มือซีดเผือดที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นค่อยๆ เอื้อมมาจับไหล่ผม ความเย็นเยียบนั้นเหมือนน้ำแข็งที่กดลงบนเนื้อเยื่อ “แกอยากได้คำตอบใช่ไหม?” เสียงของต้นไม่ได้มาจากอากาศ แต่มันดังก้องอยู่ในกะโหลกศีรษะของผม “ถ้างั้น... ก็จงมองให้ชัดสิ ว่าใครกันแน่ที่เป็นคนผลักฉันลงไป” ภาพความทรงจำที่ผมพยายามลบเลือนเริ่มฉายชัดในหัว ราวกับม้วนฟิล์มที่ถูกล้างด้วยกรด วันนั้น... ผมไม่ได้แค่หนี ผมเป็นคนล็อคประตูห้องนั้นเองกับมือ ผมเป็นคนเลือกที่จะปิดชีวิตของเพื่อนรักเพื่อให้ตัวเองมีโอกาสรอด "ไม่... ไม่ใช่แบบนั้น!" ผมตะโกนพลางยกมือปิดหู แต่ภาพในกระจกกลับเปลี่ยนไป ร่างของต้นที่ยืนข้างหลังผมเริ่มแสยะยิ้มกว้างจนถึงใบหู เลือดสีดำไหลอาบหน้าเหมือนน้ำตก ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนเตียงก็สว่างวาบขึ้นเป็นสีแดงฉาน ทุกอย่างในห้องหยุดนิ่ง แม้แต่ฝุ่นที่ลอยในอากาศก็ค้างเติ่งเหมือนถูกสตัฟฟ์ไว้ **[แอดมิน]:** ยินดีด้วย เรย์... นายผ่านด่าน ‘กระจกสะท้อนบาป’ แล้ว ข้อความนั้นจบลงพร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ แต่มันไม่ใช่เสียงสังเคราะห์ มันคือเสียงหัวเราะของผมเอง... เสียงหัวเราะที่ฟังดูบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ประตูห้องนอนของผมที่ล็อคไว้อย่างแน่นหนาค่อยๆ แง้มออกช้าๆ พร้อมกับเงาดำที่ยืดยาวเข้ามาในห้อง นีน่าวิ่งพุ่งเข้ามาในห้อง เธอหอบหายใจรุนแรง สีหน้าของเธอดูตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด แต่สิ่งที่เธอพูดออกมากลับทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบจนหยุดไหล "เรย์... ออกมาจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้!" นีน่าตะโกน พลางชี้ไปที่กระจก "คนที่นายกำลังคุยด้วย... เขาไม่ได้มีแค่ต้น แต่นายกำลังกอด 'ตัวเอง' อีกคนที่แอดมินสร้างขึ้นมา!" ผมก้มมองมือที่จับไหล่ตัวเองอยู่ในกระจก... มันไม่ใช่แขนของต้น แต่มันคือแขนของผมที่สวมเสื้อตัวเดียวกับที่ผมใส่อยู่ในตอนนี้ และที่น่ากลัวที่สุดคือ... รอยแผลที่หน้าผากของร่างในกระจก กำลังเริ่มปรากฏขึ้นบนหน้าผากของผมในความเป็นจริง ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ หวังว่าความมืดมิดในใจของเรย์จะทำให้ทุกคนลุ้นไปกับเขาในตอนหน้านะคะ แมวดำใต้แสงจันทร์