ใครคือฆาตกรตัวจริง

“อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้สมองของนายกระจายเต็มพื้นห้องเสียก่อน” กลิ่นคาวสนิมจางๆ ลอยแตะจมูกเรย์ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับจนแทบหยุดหายใจ กระบอกปืนเหล็กเย็นเยียบที่กดลงบนขมับนั้นสั่นระริกเพียงเล็กน้อย แต่มันหนักแน่นพอที่จะทำให้เขารู้ว่าเจ้าของมือนั้นเอาจริง เรย์ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจ เขาไม่ได้หันไปมอง เพราะเขารู้ดีว่าหากทำเช่นนั้น ความลับที่ถูกปิดตายไว้จะถูกฉีกกระชากออกมาโดยที่เขายังไม่พร้อมจะเผชิญหน้า “นีน่า...” เรย์พึมพำ ชื่อที่หลุดออกมาจากปากของเขาฟังดูแหบพร่าและสั่นไหวอย่างควบคุมไม่อยู่ “ฉลาดดีนี่” เสียงกระซิบตอบกลับมา ช่างแผ่วเบา ทว่ากลับมีความเยียบเย็นที่กรีดลึกลงไปถึงกระดูก “ฉันบอกแล้วใช่ไหมเรย์ ว่าอย่าพยายามขุดคุ้ยในสิ่งที่มันควรจะฝังอยู่ใต้ดิน... โดยเฉพาะเรื่องของ ‘แอดมิน’” เรย์แค่นยิ้มที่มุมปาก ทั้งที่ดวงตายังคงจดจ้องไปยังหน้าจอสมาร์ทโฟนที่ยังเปิดค้างอยู่ในกลุ่มไลน์ทวงตาย ข้อความสุดท้ายที่เพิ่งเด้งขึ้นมายังคงวนเวียนอยู่ในหัว *‘ใครสักคนในพวกคุณ กำลังโกหก’* “เธอไม่ได้แค่แฮกเข้ากลุ่มไลน์เพื่อหยุดมันใช่ไหม?” เรย์ถามพลางค่อยๆ ขยับนิ้วไปแตะที่หน้าจออย่างแผ่วเบา “เธอกำลังทำหน้าที่เป็น ‘เงา’ ให้กับไอ้หน้ากากนั่นมาตั้งแต่ต้น... สิ่งที่ฉันเห็นในแฟ้มประวัติของเธอที่โรงพยาบาลร้างนั่น มันคือแผนการที่วางไว้หมดแล้วสินะ” นีน่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แต่มันไม่ใช่เสียงหัวเราะที่น่าฟัง เธอไม่ได้ปฏิเสธ แต่กลับกดกระบอกปืนให้แน่นขึ้น “นายมันช่างสังเกตเกินไปเรย์ นั่นแหละคือเหตุผลที่นายควรจะตายไปตั้งแต่ตอนนั้น... ตอนที่เพื่อนของนายต้องจบชีวิตลงเพราะความขี้ขลาดของนายไงล่ะ” คำพูดนั้นเหมือนเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงเข้าที่หัวใจ เรย์กำหมัดแน่น ความรู้สึกผิดที่เขากัดกินมาตลอดชีวิตกลับมาโลดแล่นอีกครั้ง เขาจำภาพวันนั้นได้ดี... วันที่เสียงปืนดังขึ้นท่ามกลางความมืด และร่างที่ไร้วิญญาณของเพื่อนรักที่ทอดตัวอยู่แทบเท้า “ถ้าฉันตาย... เกมนี้ก็จบลงเหมือนกัน” เรย์พูดเสียงเรียบ พยายามคุมสติให้มั่นคง “เธอรู้ดีว่ากุญแจรหัสลับของระบบไม่ได้อยู่ที่ตัวเธอ แต่มันอยู่ที่ ‘รอยแผล’ ในความทรงจำของคนที่รอดชีวิต และฉันคือคนเดียวที่จำหน้าฆาตกรในวันนั้นได้... หน้าที่แท้จริงที่อยู่ภายใต้หน้ากากนั่น” นีน่าชะงักไปเล็กน้อย จังหวะการหายใจของเธอเปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาที แต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับเรย์ *พรึ่บ!* เรย์อาศัยจังหวะที่มือของนีน่าเสียสมาธิ หมุนตัวหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็วพร้อมกับคว้าข้อมือของเธอไว้ กระบอกปืนลั่นไกขึ้นหนึ่งนัด กระสุนเจาะเข้าที่กำแพงปูนจนฝุ่นตลบอบอวล ทั้งคู่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่กลางห้องแคบๆ เรย์เห็นแววตาของนีน่าที่เปลี่ยนไป มันไม่ได้มีแค่ความเย็นชา แต่มันคือความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของผู้กุมความลับ “เธอไม่ใช่ฆาตกรตัวจริง!” เรย์ตะโกนขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย “เธอแค่ถูกบังคับให้ทำ... เหมือนกับฉัน!” นีน่าผลักเขาออกด้วยแรงมหาศาล ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและคราบน้ำตา เธอชี้ปลายกระบอกปืนมาที่อกของเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้มือของเธอสั่นเทาอย่างรุนแรง “นายไม่รู้อะไรเลยเรย์! ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้... คนที่ต้องตายไม่ใช่แค่นาย แต่เป็นครอบครัวของฉัน!” ในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากกลุ่มไลน์ก็ดังขึ้นพร้อมกันอย่างบ้าคลั่ง *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* ทั้งคู่หยุดชะงัก เรย์หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดู ข้อความในกลุ่มถูกส่งมาจากบัญชีของผู้ที่น่าจะตายไปแล้วเมื่อสองวันก่อน [แอดมิน]: *ยินดีด้วยเรย์ เธอกำลังจะได้รู้ความจริง... แต่ความจริงมักจะมาพร้อมกับราคาที่ต้องจ่ายเสมอ หันไปมองที่ประตูห้องสิ... แล้วเธจะรู้ว่าใครคือคนที่ ‘ชักใย’ เราทุกคนอยู่จริงๆ* เรย์หันขวับไปยังประตูไม้เก่าที่ปิดสนิท เขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ซ่านออกมาจากหลังบานประตูนั้น มันไม่ใช่ความรู้สึกของมนุษย์ทั่วไป แต่มันคือแรงกดดันที่เขารู้สึกได้ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้าสู่เกมนี้ นีน่าใบหน้าซีดเผือด เธอละมือจากปืนแล้วถอยหลังกรูไปจนมุมห้อง “ไม่... เป็นไปไม่ได้... เขาบอกว่าเขาตายไปแล้ว... เขาตายไปพร้อมกับความลับนั้นแล้ว!” ประตูค่อยๆ แง้มออก เสียงบานพับเหล็กที่เสียดสีกันดังก้องกังวานเหมือนเสียงกรีดร้องของวิญญาณ ในความมืดมิดหลังประตู ร่างสูงโปร่งในชุดแจ็คเก็ตสีดำสนิทค่อยๆ ก้าวเท้าออกมา สวมหน้ากากตัวตลกที่เปื้อนคราบเลือดเก่ากรัง แต่สิ่งที่ทำให้เรย์ถึงกับเข่าอ่อนจนทรุดลงกับพื้น คือนิ้วมือที่สวมแหวนรุ่นสีเงินที่คุ้นเคย... แหวนวงเดียวกับที่เขาเคยมอบให้เพื่อนสนิทคนแรกในวันที่เขาสัญญาว่าจะดูแลกันตลอดไป ร่างนั้นค่อยๆ ถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่เรย์จำได้แม่นยำที่สุด... ใบหน้าที่ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ เพราะเขาเองที่เป็นคนฝังร่างนั้นกับมือเมื่อห้าปีก่อน “ไง... เรย์ ไม่เจอกันนานเลยนะ” เจ้าของใบหน้านั้นยิ้มกว้าง แต่เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งชีวิต “คิดถึงฉันไหม?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงไปในความมืดมิดกับแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ