คำสั่งรายชั่วโมง

"ถ้านายยังไม่หยุดพยายามเจาะระบบนั่นละก็... คนที่จะตายคนต่อไปไม่ใช่คนอื่น แต่เป็นนายเอง นีน่า!" เรย์กระแทกสมาร์ทโฟนลงบนโต๊ะไม้จนเกิดเสียงดังสนั่น เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ดวงตาคู่คมที่เคยสุขุมบัดนี้สั่นไหวด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัว นีน่าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่ได้สะทกสะท้าน เธอยังคงรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดโน้ตบุ๊กเครื่องเก่า หน้าจอสะท้อนแสงสีฟ้าสลัวบนใบหน้าที่นิ่งสนิทราวกับรูปปั้น "นายก็เห็นแล้วนี่ เรย์" นีน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความปรานี "แอปฯ 'ทวงตาย' มันไม่ได้ทำงานผ่านเซิร์ฟเวอร์ภายนอก มันฝังรากลึกอยู่ใน Kernel ของเครื่องนายโดยตรง นายบอกว่านายเป็นผู้สร้าง... แต่ดูท่าทางสิ ผู้สร้างที่กำลังถูกสิ่งที่ตัวเองสร้างไล่ต้อนจนมุม" บรรยากาศในห้องเช่าแคบๆ หนาวเหน็บราวกับมีไอเย็นจากความตายรั่วไหลออกมาจากหน้าจอสมาร์ทโฟนที่เริ่มส่งเสียงแจ้งเตือนสั่นสะเทือนต่อเนื่อง มันไม่ใช่เสียงริงโทนปกติ แต่มันเป็นเสียงเตือนที่เหมือนเสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะ *ติ๊ง!* ข้อความใหม่เด้งขึ้นมาพร้อมกับตัวอักษรสีเลือดที่ดูเหมือนจะค่อยๆ กัดกร่อนหน้าจอไปทีละนิด **[ประกาศจากแอดมิน: กฎข้อใหม่ – ภารกิจรายชั่วโมง]** **[เวลาที่เหลือ: 59 นาที 59 วินาที]** **[ภารกิจ: ใครสักคนในกลุ่มต้องถูกคัดออก... หากไม่สามารถตกลงกันได้ว่าใครจะเป็นเหยื่อ 'แอดมิน' จะสุ่มเลือกให้เอง และผู้ที่ถูกสุ่มจะไม่ได้ตายเพียงลำพัง]** เรย์คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาอ่าน นิ้วของเขาเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง "มันบ้าไปแล้ว... มันต้องการให้พวกเราฆ่ากันเอง เพื่ออะไร? มันได้รับความสนุกจากความเจ็บปวดของพวกเราขนาดนั้นเลยเหรอ?" นีน่าหยุดพิมพ์ เธอหันมามองเรย์ ดวงตาสีเข้มของเธอมีความนัยบางอย่างที่อ่านไม่ออก "เพราะมันรู้ว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่แอดมินหรอกเรย์ แต่มันคือสัญชาตญาณเอาตัวรอดของมนุษย์ต่างหาก นายจำเพื่อนคนนั้นได้ไหม? คนที่นายทิ้งไว้ในเหตุการณ์ไฟไหม้เมื่อสามปีก่อน... นายคิดว่าตอนนั้นเขาจะรู้สึกอย่างไร เมื่อเห็นนายวิ่งหนีออกไปคนเดียว?" เรย์ชะงัก ลมหายใจของเขาติดขัด ภาพความทรงจำสีแดงฉานย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจอีกครั้ง "นั่นมัน... มันไม่เหมือนกัน! ฉันพยายามช่วยเขาแล้ว!" "แต่นายก็รอดมาได้คนเดียว" นีน่าขยับเข้ามาใกล้ กดดันด้วยแววตาที่เย็นชา "และวันนี้ แอปฯ นี้กำลังจะซ้ำรอยเดิม มันกำลังทดสอบว่าคนอย่างนาย จะยอมสละตัวเองเพื่อช่วยคนอื่น หรือจะยอมเป็นคนเลวซ้ำสอง" *ติ๊ง!* ข้อความใหม่เด้งขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เป็นรายชื่อสมาชิกที่เหลืออยู่ห้าคน รวมถึงเรย์และนีน่า ตัวเลขเวลาถอยหลังสีแดงเริ่มกะพริบถี่ขึ้น บ่งบอกว่าความโหดร้ายของเกมนี้นับจากนี้ไปจะไม่มีคำว่าปรานี "ฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครตายอีก" เรย์กัดฟันกรอด เขาคว้ากระเป๋าเป้เตรียมจะก้าวออกจากห้อง "จะไปไหน?" นีน่าถาม "ไปหาคำตอบที่ตัวต้นเรื่อง" เรย์หันมามองเธอด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยวราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ "ในเมื่อฉันเป็นผู้สร้าง และแอปฯ มันลบไม่ได้ ฉันก็จะทำให้มันกลายเป็น 'กับดัก' ที่จับตัวคนคุมเกมออกมาเอง" นีน่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูหม่นหมองและสิ้นหวัง "นายลืมอะไรไปอย่างหนึ่งนะเรย์... แอปฯ นี้ไม่ได้บอกว่าผู้สร้างคือใคร แต่มันบอกว่า 'คุณ' คือผู้สร้าง" เธอยื่นหน้าจอสมาร์ทโฟนของเธอให้เรย์ดู ในหน้าต่างแอดมินนั้นไม่ได้มีชื่อของบุคคลนิรนาม แต่มีชื่อหนึ่งที่ปรากฏหราอยู่บนตำแหน่งผู้ควบคุมสูงสุด 'เรย์' เด็กหนุ่มหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด มือไม้สั่นเทาจนเกือบทำโทรศัพท์ร่วงลงพื้น เขาไม่ได้เป็นแค่ผู้ถูกกระทำ แต่เขาคือเจ้าของไอดีที่สั่งการให้คนตายในตอนที่ผ่านๆ มา ทั้งหมดที่เขาทำมา... ทั้งหมดที่เขาพยายามดิ้นรน... คือการเล่นตลกกับความตายของตัวเองงั้นหรือ? ทว่าในวินาทีที่ความจริงถาโถมเข้าใส่ เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้นอย่างจังหวะจะโคน สามครั้ง... ช้าๆ... หนักแน่น เรย์ขยับเข้าไปใกล้ประตู หัวใจเต้นแรงแทบจะหลุดออกมานอกอก เขาตัดสินใจบิดลูกบิดประตูด้วยมือที่สั่นระริก ทันทีที่ประตูเปิดออก แสงไฟในโถงทางเดินดับวูบลง เหลือเพียงเงาร่างหนึ่งที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า เงาร่างนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มภายใต้หน้ากากที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี แต่มันกลับเป็นใบหน้าที่ซ้อนทับกับใบหน้าของ 'เรย์' เองในกระจกเงา "ยินดีที่ได้พบตัวเองอีกครั้งนะ..." เสียงที่ดังออกมาจากหน้ากากนั้นแหบพร่าและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด "หวังว่าภารกิจถัดไปที่ฉันเตรียมไว้ให้นาย จะทำให้นาย 'ตาย' ได้อย่างมีความสุขขึ้นนะ" ก่อนที่เขาจะได้ตั้งตัว ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบก็จ่อเข้าที่ขมับของเรย์จากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยยิ่งกว่าใคร... "ขอบคุณที่เล่นเกมนี้มาจนถึงตอนนี้... แต่ลาก่อนนะเรย์" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดครั้งนี้ไปด้วยกันนะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้รี้ดเดอร์หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะเหมือนกับฉันที่เขียนตอนนี้นะคะ! - แมวดำใต้แสงจันทร์