ความหวังริบหรี่

“อย่าแตะมันนะเรย์!” นีน่าตวาดเสียงหลง นิ้วเรียวของเธอสั่นระริกขณะคว้าข้อมือของเด็กหนุ่มเอาไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้เรย์รู้สึกถึงเล็บที่จิกลงบนผิวหนัง แต่สายตาของเธอไม่ได้มองที่เขาเลย มันจดจ้องอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ฉายข้อความสั้นๆ เพียงบรรทัดเดียว: *‘พวกแกกำลังมองหาทางออก ในขณะที่ฉันกำลังนั่งดูพวกแกเดินวนในกรง’* เรย์หายใจหอบแรง กลิ่นโอโซนจากแผงวงจรที่ร้อนจัดตลบอบอวลอยู่ในห้องเช่าแคบๆ เขาพยายามฝืนดึงมือออกแต่กลับพบว่าปลายนิ้วของเขาแข็งทื่อคล้ายกับคนเป็นอัมพาต “มันส่งมา... มันรู้ว่าเรากำลังแกะรหัสอยู่ นีน่า ถ้าเราไม่รีบทำอะไรสักอย่าง เพื่อนที่เหลือในกลุ่มจะตายหมด!” นีน่าไม่ตอบ เธอสะบัดหน้าไปที่คีย์บอร์ด รัวนิ้วลงไปอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาคู่นั้นสะท้อนแสงสีฟ้าจากหน้าจอจนดูคล้ายกับแก้วที่ไร้วิญญาณ “หยุดตื่นตระหนกซะที!” เธอกัดฟันกรอด “มันไม่ใช่ข้อความขู่ แต่มันคือ ‘กับดักล่อ’ หากนายคลิกที่หน้าต่างแชทนั้น ระบบจะล็อกตำแหน่ง IP ของเราทันที และไม่ใช่แค่ตำแหน่ง แต่มันจะดึงเอาไฟล์ขยะทั้งหมดในเซิร์ฟเวอร์มาถมทับเครื่องเราจนพังพินาศในสิบวินาที” บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัว เรย์ทรุดตัวลงบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ เขาจ้องมองหน้าจอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นและหวาดกลัว ปมในอดีตที่คอยหลอกหลอนเขายิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ภาพเพื่อนที่เสียชีวิตเพราะคำสาปในแอปฯ นี้ยังคงแจ่มชัดในใจราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน “เราจะเอาชนะมันได้ยังไง...” เรย์พึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือ “มันมีอำนาจเหนือทุกอย่าง มันเปลี่ยนกฎเกณฑ์ได้ตามใจนึก” นีน่าหยุดมือลงทันที เธอถอนหายใจยาวก่อนจะหันมามองเรย์ ใบหน้าของเธอที่ปกติจะดูเย่อหยิ่งและไม่แยแสใคร บัดนี้กลับฉายแววอ่อนแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้จนเขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นจากตัวเธอ “เรย์ ฟังฉันนะ” นีน่าลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ “ไม่มีระบบไหนที่ไร้ช่องโหว่... แม้แต่พระเจ้ายังมีความผิดพลาด แต่สิ่งที่ฉันเพิ่งค้นพบมันน่ากลัวกว่านั้นมาก” เธอกดคีย์ลัดชุดหนึ่งเพื่อเปิดหน้าต่าง Debug สีดำมืดที่มีตัวอักษรวิ่งผ่านไปมาด้วยความเร็วสูงจนอ่านไม่ทัน ก่อนจะชี้ให้เขาดูบรรทัดหนึ่งที่ถูกไฮไลต์ด้วยสีแดงฉาน “ดูนี่สิ... นี่คือโครงสร้างของเซิร์ฟเวอร์ที่ควบคุมกลุ่มไลน์นี้” นิ้วของเธอเลื่อนผ่านโค้ดชุดซับซ้อน “มันไม่ใช่โปรแกรมที่เขียนขึ้นมาใหม่ แต่มันถูกเขียนทับอยู่บน ‘คลาวด์ส่วนตัว’ ที่ไม่มีชื่อผู้ครอบครอง และที่สำคัญที่สุด...” เธอเว้นจังหวะ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “ช่องโหว่ที่ฉันเจอ ไม่ใช่บั๊กของโปรแกรม แต่มันคือ... จุดที่มีคนจงใจเปิดทิ้งไว้ มันเป็นเหมือนประตูหลังที่อนุญาตให้คนนอกเข้าถึงข้อมูลในกลุ่มได้ แต่คนคนนั้นต้องเป็นคนที่ ‘เคยเป็นส่วนหนึ่ง’ ของแอดมินมาก่อนเท่านั้น” เรย์ขมวดคิ้วแน่น “หมายความว่ายังไง? ใครจะไปรู้จักระบบนี้ดีพอจะทำแบบนั้นได้ นอกจากไอ้หน้ากากนั่นเอง?” “นั่นแหละคือปัญหา” นีน่าจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรย์ “คนที่เขียนโค้ดนี้... เขากำลังพยายาม ‘ช่วย’ เรา แต่เขาทำได้แค่เปิดช่องว่างเล็กๆ ไว้ให้ ถ้าเราหาจุดเชื่อมต่อนี้เจอ เราอาจจะย้อนรอยมันไปถึงตัวตนที่แท้จริงของแอดมินได้... แต่นายต้องเลือกว่าจะเสี่ยงไหม เพราะถ้าเราพลาด เราไม่ได้แค่ตาย แต่เราจะถูกลบตัวตนออกไปจากฐานข้อมูลโลกใบนี้อย่างสมบูรณ์” เรย์กำหมัดแน่น ความลังเลไหลวนอยู่ในอกเหมือนน้ำกรด เขาคิดถึงภาระที่แบกไว้บนบ่า เพื่อนทุกคนที่รอความหวังจากเขา “ทำเถอะ” เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร ฉันไม่อยากเห็นใครตายเพราะความกลัวของฉันอีกแล้ว” นีน่าพยักหน้า เธอเริ่มพิมพ์คำสั่งที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม หน้าจอเริ่มเปลี่ยนสีจากดำเป็นขาวโพลน เสียงพัดลมระบายความร้อนของคอมพิวเตอร์หมุนติ้วจนดังสนั่นเหมือนเครื่องยนต์กำลังจะระเบิด ทันใดนั้น หน้าจอที่เคยเป็นแชททวงตายก็ดับวูบลง เหลือเพียงเคอร์เซอร์สีเขียวที่กระพริบอยู่เพียงดวงเดียว *‘ยินดีด้วยที่หาเจอ แต่เจ้าของช่องโหว่นี้ ไม่ใช่เพื่อนของพวกแก’* ข้อความใหม่ไม่ได้ปรากฏในไลน์ แต่ปรากฏขึ้นบนพื้นหลังของเดสก์ท็อปโดยตรง! หัวใจของเรย์แทบหยุดเต้น เมื่อเขาสังเกตเห็นว่าภายใต้ข้อความนั้น มีไฟล์ภาพที่ถูกเปิดขึ้นมาโดยอัตโนมัติ มันเป็นภาพถ่ายเก่าๆ ของกลุ่มเพื่อนของเขาในงานเลี้ยงรุ่นครั้งล่าสุด แต่ในภาพนั้น... มีใครบางคนยืนอยู่ข้างหลังกลุ่มของพวกเขา เป็นบุคคลที่สวมหน้ากากตัวตลกที่ดูคุ้นตา แต่สิ่งที่ทำให้เรย์เย็นวาบไปทั้งกระดูกสันหลัง คือเงาสะท้อนในกระจกเงาด้านหลังของคนใส่หน้ากากนั้น มันไม่ใช่เงาของใครอื่น... แต่มันคือเงาของ ‘นีน่า’ ที่กำลังถือโทรศัพท์เครื่องหนึ่งอยู่ ในขณะที่นีน่าคนจริงๆ ที่นั่งข้างเขา กำลังเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด “นีน่า...” เรย์ถอยหลังกรูด “นั่น... นั่นมันอะไรกัน?” นีน่าหันมามองเขา มือของเธอสั่นเทาจนคุมไม่อยู่ เธอไม่ได้อธิบาย แต่กลับหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาแล้วกดยกเลิกการติดตั้งแอปฯ ทวงตายในทันที ทว่า... หน้าจอโทรศัพท์ของเธอกลับขึ้นข้อความว่า: *‘แอปฯ ไม่สามารถลบได้ เพราะคุณคือผู้สร้าง’* แมวดำใต้แสงจันทร์ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นระทึกไปกับพวกเขานะคะ