เสียงกระซิบข้างหู

“อย่าหันไป… เรย์ ถ้าแกหันไปตอนนี้ เกมนี้จะจบลงแบบไม่สวยเหมือนที่ผ่านมาแน่” เสียงของนีน่าสั่นเครือผ่านหูฟังขนาดเล็กที่เรย์สวมอยู่ มือของเด็กหนุ่มกำด้ามมีดพกจนนิ้วซีดขาว เขากำลังยืนอยู่กลางโถงทางเดินของโรงพยาบาลร้างที่ถูกปิดตายมานานกว่าสิบปี แสงไฟฉายในมือเขาสั่นไหวไปตามจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวแรงราวกับกลองศึก กลิ่นอับชื้นของเชื้อราและกลิ่นคาวเลือดจางๆ คละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน ภารกิจของกลุ่มไลน์ทวงตายในคืนนี้คือการ ‘นำของที่ระลึก’ จากห้องเก็บศพเก่าออกมา แต่นี่ไม่ใช่แค่การเดินเข้าไปหยิบของ ภารกิจนี้แฝงไว้ด้วย ‘เสียง’ ที่คอยหลอกหลอน *ครืด…* เสียงลากโลหะครูดไปกับพื้นกระเบื้องดังมาจากข้างหลัง ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เรย์กลั้นหายใจ เหงื่อกาฬไหลซึมลงมาตามขมับ กฎของภารกิจข้อที่สี่ระบุไว้ชัดเจนว่า ‘ห้ามสบตาผู้ที่ไม่ได้มีลมหายใจ’ “นีน่า… ฉันได้ยินมันแล้ว” เรย์กระซิบตอบ เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน “มันไม่ใช่แค่เสียงลากของ แต่มันกำลังเรียกชื่อฉัน” “นั่นไม่ใช่คนนะเรย์” นีน่าพิมพ์ข้อความตอบกลับผ่านหน้าจอโปรเจกต์ชันขนาดจิ๋วบนข้อมือของเขา ‘อย่าตอบรับ อย่าสนใจ มันกำลังหยั่งเชิงแกอยู่ แอดมินจงใจส่งแกมาที่นี่เพื่อดึงปมในใจแกออกมาเล่นงาน’ เรย์นิ่งไปครู่หนึ่ง ภาพในอดีตผุดขึ้นมาฉายชัดในหัว สมัยที่เขายังเป็นแค่เด็กหนุ่มคึกคะนอง เพื่อนสนิทของเขาคนหนึ่งเคยตายในสถานการณ์คล้ายๆ กันแบบนี้ ความรู้สึกผิดที่เขาทิ้งเพื่อนไว้เบื้องหลังเพื่อเอาตัวรอด กลายเป็นโซ่ตรวนที่ผูกมัดเขามาจนถึงทุกวันนี้ “เรย์… ทำไมถึงทิ้งฉันไว้ล่ะ?” เสียงกระซิบข้างหูนั้นแผ่วเบา ทว่าเย็นเยียบเสียยิ่งกว่าน้ำแข็ง มันเป็นเสียงของ ‘เคน’ เพื่อนสนิทคนที่เขาไม่มีวันลืม ลมหายใจอุ่นๆ รดลงบนต้นคอของเขา ทั้งที่ในความเป็นจริง อุณหภูมิในโถงทางเดินนี้ติดลบจนลมหายใจกลายเป็นไอ เรย์กัดฟันกรอด น้ำตาแห่งความหวาดกลัวและสำนึกผิดเอ่อล้น เขาอยากจะหันไปขอโทษ อยากจะหันไปดูให้แน่ใจว่านั่นคือเพื่อนของเขาจริงๆ หรือเป็นเพียงปีศาจที่สวมรอย “ฉันไม่ได้ตั้งใจ…” เรย์เผลอหลุดปากออกไป “เรย์! อย่า!” นีน่าตะโกนผ่านหูฟัง ทว่ามันสายไปแล้ว เมื่อเรย์ขยับปากตอบสนอง เสียงลากโลหะก็หยุดลงทันที ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมพื้นที่ ราวกับว่าโลกทั้งใบหยุดหมุน เรย์รู้สึกได้ถึงปลายนิ้วที่เย็นจัดและแห้งผากค่อยๆ แตะลงบนไหล่ซ้ายของเขา แรงกดนั้นหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความเคียดแค้น “พูดอีกสิ… บอกฉันทีว่านายรู้สึกยังไง” เสียงนั้นเปลี่ยนจากเสียงกระซิบข้างหู กลายเป็นเสียงก้องอยู่ในหัวของเขาโดยตรง เรย์รวบรวมสติทั้งหมดที่มี เขาไม่ใช่เด็กหนุ่มที่อ่อนแอคนเดิมอีกต่อไป เขาสะบัดไหล่พุ่งตัวไปข้างหน้าแล้วหมุนตัวกลับหลังหันในเสี้ยววินาที แทนที่จะเห็นผีร้ายตามที่คาดคิด เขากลับเห็นเพียงเก้าอี้เหล็กเก่าๆ ที่ตั้งอยู่กลางทางเดิน แต่บนเก้าอี้ตัวนั้น มีโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งวางอยู่ หน้าจอของมันสว่างวาบขึ้นด้วยข้อความจากกลุ่มไลน์ทวงตาย [แอดมิน: ยินดีด้วย เรย์ นายผ่านภารกิจแรกแล้ว แต่ของที่ระลึกที่นายต้องเอาออกมา ไม่ใช่สิ่งของหรอกนะ แต่มันคือ… วิญญาณของคนที่นายเคยทิ้งไว้ต่างหาก] เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นพร้อมกันทั่วโถงทางเดิน โทรศัพท์ทุกเครื่องในห้องดับจิตที่อยู่รอบข้างสั่นระรัวพร้อมกันราวกับมีคนนับร้อยกำลังพยายามติดต่อเขา นีน่าเงียบไปพักใหญ่ก่อนจะส่งเสียงผ่านหูฟังมาด้วยความตื่นตระหนก “เรย์… รีบออกมาจากตรงนั้น เดี๋ยวนี้! ฉันเพิ่งแฮกเข้าไปในระบบของแอดมินได้ แต่นี่ไม่ใช่แค่เกมทวงตายแล้ว มันเป็นพิธีกรรมอัญเชิญ!” เรย์มองไปที่ประตูห้องเก็บศพที่ค่อยๆ เปิดออกเองอย่างช้าๆ เสียงร้องโหยหวนนับร้อยสายดังระงมออกมาจากความมืดมิดภายในห้องนั้น ไม่ใช่เสียงของคนคนเดียวอีกต่อไป แต่มันคือเสียงของทุกคนที่เคยตายเพราะกลุ่มไลน์นี้ ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะวิ่งหนี แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ของเขาก็ดับลง และเสียงหนึ่งที่คุ้นเคยที่สุดดังขึ้นจาก ‘ข้างหู’ ของเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เสียงของเคน “เกมสนุกไหมคะ… เรย์?” เป็นเสียงของผู้หญิงที่เย็นชาและทรงอำนาจ เรย์ตัวแข็งทื่อเมื่อเขารู้สึกถึงปลายมีดที่จ่ออยู่ที่สีข้างของเขาเอง โดยที่นีน่าในหูฟังหยุดการติดต่อลงอย่างสิ้นเชิง ท่ามกลางความมืดมิดที่กำลังกลืนกินเขาทั้งเป็น เรย์พบว่าคนที่เป็นคนถือมีดนั้น ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเงาของตัวเองที่แยกตัวออกมาเป็นอิสระ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความมืดมิดในค่ำคืนนี้นะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ