การโหวตมรณะ

“ขยับอีกนิดเดียว… มีดเล่มนี้จะฝังลึกถึงขั้วหัวใจของเธอ เรย์” เสียงกระซิบที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งกดทับลงบนโสตประสาท มันไม่ได้ดังมาจากภายนอก แต่มันสั่นสะเทือนออกมาจาก ‘เงา’ ที่บิดเบี้ยวบนผนังห้อง เรย์ตัวแข็งทื่อ ปลายมีดที่จ่ออยู่สีข้างนั้นเย็นเฉียบเสียจนเขาจำแนกไม่ได้ว่ามันคือเหล็กกล้าหรือความตายที่กำลังรอคอยอยู่ นีน่าเงียบไปแล้ว หูฟังของเขามีเพียงเสียงซ่าของคลื่นรบกวนว่างเปล่า เธอหายไปไหน? หรือถูก ‘กลุ่มไลน์’ จัดการไปแล้วกันแน่? *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนในมือสั่นเร่า มันดึงความสนใจของเรย์ไปชั่วขณะ แสงหน้าจอสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในห้องเก็บของที่ถูกทิ้งร้าง สมาชิกในกลุ่มไลน์ทวงตายหกคนกำลังขึ้นสถานะ ‘ออนไลน์’ พร้อมกัน แอดมิน — ไอ้หน้ากาก — โพสต์ข้อความใหม่ลงในกลุ่มทันที [แอดมิน: ทุกคนคงเห็น ‘เพื่อน’ ที่น่าสงสารของพวกคุณแล้วใช่ไหม? ดูเหมือนเรย์จะเจอแขกที่ไม่ได้รับเชิญนะ] หัวใจของเรย์เต้นรัวจนเจ็บหน้าอก เขาพยายามจะหันไปเผชิญหน้ากับเงานั้น แต่ปลายมีดกลับกดลึกลงไปจนเขาสัมผัสได้ถึงหยดเลือดที่ค่อยๆ ซึมผ่านเนื้อผ้า [แอดมิน: กฎของการเอาตัวรอดในชั่วโมงนี้ง่ายมาก... ‘การโหวตมรณะ’ เริ่มต้นขึ้นแล้ว] ข้อความถูกส่งมาพร้อมกับโพลสำรวจที่เด้งขึ้นกลางหน้าจอ รายชื่อสมาชิกทั้งหกคนปรากฏขึ้น พร้อมตัวเลขจับเวลาถอยหลัง 60 นาที [แอดมิน: จงโหวตชื่อคนที่พวกคุณอยากให้ ‘ตาย’ ในชั่วโมงนี้ ใครได้คะแนนสูงสุด... คืนนี้เขาจะไม่ได้เห็นแสงจันทร์อีกต่อไป อ้อ... และห้ามโหวตตัวเอง ไม่อย่างนั้นคนทั้งกลุ่มจะถูกลบหายไปพร้อมกัน] “นั่นมันบ้าอะไร...” เรย์พึมพำผ่านลำคอ เสียงของเขาแหบพร่า เงาสีดำที่อยู่ข้างกายเขาขยับขยายตัว มันเริ่มมีรูปร่างชัดเจนขึ้นเป็นเด็กหนุ่มที่ดูเหมือนเรย์ราวกับส่องกระจก ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับไร้แววตาของมนุษย์ มันคือความว่างเปล่าที่สะท้อนถึงบาปในอดีตที่เรย์พยายามซ่อนไว้ “โหวตสิ เรย์” ร่างเงานั้นแสยะยิ้ม “เลือกใครสักคนในรายชื่อนั้น เพื่อแลกกับลมหายใจของเธอในอีกหกสิบนาทีข้างหน้า เพื่อนรักของเธอ... นีน่า... หรือจะโหวตให้ตัวเองตายแทนทุกคนดีล่ะ?” เรย์กวาดสายตามองรายชื่อในแอปพลิเคชัน มือสั่นเทาขณะที่แตะหน้าจอ คะแนนโหวตเริ่มขยับ ตัวเลขเปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็วราวกับปีศาจที่กำลังเริงระบำ นีน่ามีคะแนนนำโด่ง เธอถูกโหวตให้ตายโดยคนในกลุ่มที่เหลือ *ทำไม? ทำไมถึงเป็นนีน่า?* “เธอกำลังสงสัยใช่ไหมว่าใครกดโหวต?” เงาของเขากระซิบข้างหู “ความลับในกลุ่มนี้มันเน่าเฟะยิ่งกว่าศพที่ถูกทิ้งไว้ในหลุมพรางซะอีก เพื่อนที่เธอไว้ใจที่สุด อาจจะเป็นคนที่กดโหวตเธอให้ตายตั้งแต่วินาทีแรกที่เข้ากลุ่มก็ได้” เรย์กัดริมฝีปากจนเลือดซิบ เขารู้ดีว่าหากไม่ทำอะไรสักอย่าง นีน่าจะต้องตายจริงๆ แต่ถ้าเขาขัดขืน... มีดในมือเงาจะปลิดชีพเขาในวินาทีนี้ “ฉันจะไม่โหวตใครทั้งนั้น” เรย์ตัดสินใจตะโกนลั่นห้อง “แกไม่มีสิทธิ์มาตัดสินชีวิตใคร!” [แอดมิน: การปฏิเสธถือเป็นการสละสิทธิ์... และการสละสิทธิ์ มีบทลงโทษเสมอ] ทันใดนั้น แสงไฟในห้องก็กะพริบถี่ๆ เสียงหัวเราะแหลมสูงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นผ่านลำโพงโทรศัพท์ที่ไม่ได้เปิดใช้งาน มันคือนีน่า! แต่เป็นนีน่าที่เสียงเปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้ “เรย์... ฟังให้ดีนะ” นีน่ากล่าวผ่านเสียงซ่า “ไม่ต้องสนใจคะแนนโหวต... วิ่ง! วิ่งไปที่ห้องใต้ดินของตึกนี้ ฉันไม่ได้หายไปไหน ฉันแค่กำลัง ‘ล่า’ ไอ้หน้ากากตัวจริงอยู่!” “นีน่า! เธออยู่ที่ไหน!” เรย์พยายามวิ่งออกไป แต่เงาของเขากลับกลายเป็นโซ่ตรวนรัดขาเขาไว้จนล้มลงกับพื้น “ดูรายชื่อโหวตให้ดี เรย์” นีน่าหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “คนที่โหวตฉัน... ไม่ใช่คนในกลุ่มหรอกนะ... แต่เป็น ‘คน’ ที่ยืนอยู่ข้างหลังนายต่างหาก!” เรย์ชะงักกึก ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง เขาค่อยๆ หันกลับไปมองเงาของตัวเองที่กำลังบิดเบี้ยวเป็นรูปร่างของ ‘ใครบางคน’ ที่เขารู้จักดี... คนที่เขาคิดว่าตายไปแล้วในเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน เงาของเขาสลายตัวลง เผยให้เห็นชายสวมหน้ากากที่ยืนถือนิ้วโป้งจ่อกับปุ่ม ‘ตกลง’ ในหน้าจอโหวตของเขาเอง “นายโหวตตัวเองเหรอ?” ชายหน้ากากเอ่ยเสียงเย็น ก่อนจะหัวเราะเบาๆ “เปล่าหรอก... ฉันแค่เปลี่ยนชื่อในรายชื่อโหวต... ให้กลายเป็นชื่อของคนที่จะเข้ามาในห้องนี้ในอีกสิบวินาทีข้างหน้า” ประตูห้องเปิดผางออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาพร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องตรงมาที่ใบหน้าของเรย์ ร่างที่เดินเข้ามาไม่ใช่ใครอื่น นอกจากนีน่าที่เปื้อนเลือดเต็มตัว เธอไม่ได้ถือโทรศัพท์ แต่ถือมีดเล่มเดียวกับที่จ่อเขาอยู่... และเธอกำลังมองเขาด้วยสายตาที่เหมือนคนแปลกหน้า “เรย์...” นีน่ากระซิบ “นายโหวตฆ่าฉันทำไม?” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความมืดมิดในบทที่ 11 นะคะ แล้วพบกันใหม่ในความวิปลาสครั้งหน้าค่ะ