มิตรภาพที่เปราะบาง

“นายโหวตฆ่าฉันทำไม... เรย์?” เสียงของนีน่าไม่ได้ดังไปกว่าเสียงลมหายใจที่สั่นพร่า แต่มันกลับดังก้องในโสตประสาทของเรย์ราวกับเสียงตะโกนท่ามกลางหุบเขาที่ว่างเปล่า เรย์หยุดชะงัก ฝ่ามือที่กำลังกุมโทรศัพท์เครื่องบางเย็นเฉียบจนแทบไร้ความรู้สึก ภายใต้แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนกะพริบถี่ในห้องน้ำรวมที่ชื้นแฉะ เขาไม่กล้าหันไปเผชิญหน้ากับดวงตาคู่นั้น เขาเลือกที่จะมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกที่แตกเป็นรอยร้าวแทน “ฉันไม่ได้ทำ” เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พยายามคุมจังหวะหัวใจที่เต้นรัวจนเจ็บหน้าอก “ในไลน์นั่นทุกคนก็โหวต ใครจะไปรู้ว่าระบบมันนับคะแนนยังไง” “แต่ฉันเห็น” นีน่าก้าวเข้ามาใกล้จนเขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกจากตัวเธอ “ฉันเห็นนิ้วของนาย... มันกดลงบนชื่อฉัน เรย์ นายกลัวอะไร? หรือว่านายกลัวสิ่งที่ฉันรู้อยู่แล้วกันแน่?” เรย์กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความระแวงแล่นพล่านไปทั่วร่างเหมือนสารพิษที่ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือด เขาไม่ได้กลัวนีน่า เขาเริ่มกลัวทุกคน ไม่ใช่สิ... เขาเริ่มกลัวแม้กระทั่งเงาของตัวเอง ในหน้าจอสมาร์ทโฟนของเขา ข้อความจาก ‘กลุ่มไลน์ทวงตาย’ ยังคงเด้งขึ้นมาเป็นระยะ *แอดมิน: เหลือเวลาอีก 30 นาทีก่อนจะถึงการตัดสินรอบถัดไป ใครที่ยังไม่ลงคะแนน... จะถือว่าสละสิทธิ์ และผู้ที่ถูกเลือกโดยระบบ จะต้อง ‘ชดใช้’ ทันที* “ถอยไปนีน่า” เรย์หันกลับมาประจันหน้า ดวงตาของเขาฉายแวววูบไหวแต่ดุดัน “เราทุกคนติดอยู่ในนี้ ฉันไม่รู้ว่าใครเป็นใคร ใครที่แฝงตัวมาเป็นแอดมิน หรือใครที่กำลังปั่นหัวให้เราฆ่ากันเอง แต่ฉันจะไม่ยอมตายเพราะความไว้ใจโง่ๆ ของตัวเองอีก” นีน่าหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและน่าขนลุก “ความไว้ใจเหรอ? นายเคยมีมันด้วยเหรอเรย์ ตั้งแต่ตอนที่นายปล่อยให้เพื่อนสนิทตายในเหตุการณ์นั้น... นายก็ไม่มีความสามารถที่จะไว้ใจใครได้อีกแล้วใช่ไหมล่ะ?” ประโยคนั้นเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนบาดแผลเก่า เรย์ถอยกรูดไปชนกับกำแพงกระเบื้องที่เย็นจัด ความทรงจำภาพเด็กหนุ่มที่จมลงสู่ก้นบึ้งของความมืดมิดในอดีตฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง เสียงร้องขอความช่วยเหลือที่เขาส่งไม่ถึง... เสียงที่เขากลายเป็นผู้เลือกที่จะ ‘ไม่ช่วย’ เพื่อรักษาชีวิตตัวเอง “หุบปาก...” เรย์คำราม เสียงสั่นเครือ “ถ้านายอยากรอด นายก็ต้องฆ่าคนอื่นก่อนจะถูกฆ่า นั่นคือวิธีที่นายใช้มาตลอดไม่ใช่เหรอ?” นีน่าขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น แสงไฟในห้องน้ำกะพริบดับลงชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาสว่างอีกครั้งด้วยสีที่ซีดจางกว่าเดิม เรย์สังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ... บนหน้าจอโทรศัพท์ของนีน่าที่โชว์อยู่ตรงหน้าเขามีสัญลักษณ์บางอย่างกระพริบเป็นสีแดง มันไม่ใช่แอปไลน์ทั่วไป แต่มันคือ ‘โค้ด’ ที่เขารู้จัก มันคือสคริปต์เดียวกับที่แอดมินใช้ควบคุมกลุ่ม หัวใจของเรย์หยุดเต้นไปจังหวะหนึ่ง ความจริงที่น่าสะพรึงกลัวค่อยๆ เปิดเผยตัว “เธอ...” เรย์เสียงแหบพร่า “เธอคือคนของแอดมิน?” นีน่าหยุดกะทันหัน รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าจางหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว เธอค่อยๆ ยกนิ้วขึ้นแตะที่ริมฝีปากเป็นเชิงให้เงียบ ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูเขา ลมหายใจของเธอเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง “ไม่ใช่แอดมินหรอกเรย์... แต่เป็นผู้ควบคุมเกมคนต่อไปต่างหาก” ทันใดนั้น เสียงเตือนจากโทรศัพท์ของทุกคนในตึกก็ดังสนั่นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนปกติ แต่มันเป็นเสียงไซเรนที่แผดก้องจนแก้วหูแทบแตก เรย์รีบยกโทรศัพท์ขึ้นดูด้วยมือที่สั่นเทา และภาพที่ปรากฏบนหน้าจอก็ทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา ในช่อง ‘สมาชิก’ ของกลุ่มไลน์ รายชื่อทั้งหมดหายไป เหลือเพียงชื่อของเขา... และชื่อของคนตายที่เขาเคยทอดทิ้งในอดีต ข้อความใหม่จากแอดมินเด้งขึ้นมาปิดท้าย: *“ยินดีด้วยเรย์ เกมรอบสุดท้ายเริ่มต้นขึ้นแล้ว และคู่ต่อสู้ของนาย... ยืนอยู่ข้างหลังนายมาตลอด”* เรย์ค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ นีน่าหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงเงาร่างหนึ่งที่ยืนนิ่งอยู่ในความมืดที่มุมห้อง ร่างนั้นสวมชุดนักเรียนที่เปียกชุ่มและส่งกลิ่นเน่าเหม็นโชยออกมา... เงาร่างที่เขามั่นใจว่าได้ฝังมันลงไปกับความทรงจำเมื่อหลายปีก่อนอย่างไม่มีวันหวนกลับ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางที่แสนมืดมนในครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ แมวดำใต้แสงจันทร์