หลักฐานชิ้นแรก

"ถ้ามึงกล้าขยับอีกแค่ก้าวเดียว กูจะกด 'ลบเพื่อน' แล้วรอดูว่าศพมึงจะไปโผล่ที่ไหน" เสียงสั่นเครือของเรย์ดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่ปิดไฟมืดสนิท มีเพียงแสงสีฟ้าจางๆ จากจอคอมพิวเตอร์หลายตัวที่สะท้อนกับดวงตาที่เบิกกว้างของเขา ปลายนิ้วของเขาสั่นระริกขณะจ่อปลายปากกาที่ดัดแปลงเป็นอาวุธชี้ไปที่เงาดำร่างหนึ่งที่กำลังย่องเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของนีน่า "ใจเย็นก่อนสิเรย์..." เสียงหวานนุ่มนวลแต่แฝงความเย็นเยียบตอบกลับมา นีน่าไม่แม้แต่จะหันหลังกลับ เธอยังคงรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดด้วยจังหวะที่แม่นยำและดุดันราวกับกำลังดีดเปียโนในคอนเสิร์ตแห่งความตาย "ถ้านายอยากรอดจาก 'แอดมิน' อย่ามาขัดจังหวะตอนที่ฉันกำลังเข้าถึงฐานข้อมูลที่ถูกเข้ารหัสด้วยอัลกอริทึมปีศาจนี่" เรย์ลดมือลงอย่างช้าๆ ความรู้สึกผิดในอดีตที่คอยหลอกหลอนมักจะทำให้เขาระแวงจนเกินเหตุเสมอ เขามองแผ่นหลังของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความลับ เธอสวมชุดฮู้ดสีดำสนิทที่ดูเหมือนจะกลืนกินไปกับความมืดในห้อง ภายในห้องมีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์ที่ดังหึ่งๆ คล้ายเสียงลมหายใจของสัตว์ร้าย "แกแน่ใจนะว่านี่ไม่ใช่กับดัก?" เรย์ถามพลางกวาดสายตามองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยสายเคเบิลระโยงระยางราวกับเส้นเลือดที่เชื่อมต่อกับสมองกล "ไอ้หน้ากากมันฉลาดกว่าที่เราคิด... ถ้ามันรู้ว่าเราพยายามแกะรอย IP ของมัน มันอาจจะเปลี่ยนจาก 'ทวงตาย' เป็น 'พรากชีวิต' แทนก็ได้" นีน่าหยุดมือชั่วครู่ แสงจากหน้าจอสะท้อนให้เห็นรอยยิ้มมุมปากที่ดูขมขื่น "ถ้ารอก็มีแต่ตาย เรย์... นายเองก็น่าจะรู้ดี เพื่อนของเราไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ และฉันก็ไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นผู้สังเกตการณ์เฉยๆ" เธอกดปุ่ม Enter ครั้งสุดท้าย เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงดังขึ้นหนึ่งครั้งก่อนจะเงียบหายไป จอภาพหลักเปลี่ยนจากสีดำมืดเป็นแผนที่โลกที่มีจุดสีแดงกะพริบถี่ๆ อยู่ใจกลางกรุงเทพฯ แต่มันไม่ได้ระบุตำแหน่งที่ตั้งชัดเจน มันกำลังวิ่งพล่านไปมาเหมือนหนูที่ถูกต้อนจนมุม "นั่นไง... IP ของมันไม่ได้อยู่ที่ไหนไกลเลย แต่มันใช้ระบบกระจายสัญญาณผ่านเซิร์ฟเวอร์จำลองหลายพันเครื่องทั่วโลก" นีน่ากัดริมฝีปากแน่น จนกระทั่งหยดเลือดเล็กๆ ซึมออกมา "มันไม่ใช่มนุษย์ที่นั่งอยู่หลังคีย์บอร์ดธรรมดา แต่มันคือโปรแกรมที่เรียนรู้ความเจ็บปวดของพวกเราแล้วนำมาสร้างเป็นความกลัว... ดูนี่สิ" เธอกดเปิดหน้าต่างไฟล์ลับที่เพิ่งเจาะเข้ามาได้ สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาเรย์ถึงกับหยุดหายใจ มันไม่ใช่โค้ดหรืออัลกอริทึม แต่มันคือ 'บัญชีรายชื่อ' ของเหยื่อที่ถูกคัดเลือกไว้ในกลุ่มไลน์ ถัดจากชื่อของเหยื่อแต่ละคน มีคลิปวิดีโอสั้นๆ ที่บันทึกผ่านกล้องมือถือของพวกเขาเองในนาทีสุดท้ายก่อนจะเสียชีวิต "มันกำลังถ่ายทอดสด..." เรย์พึมพำด้วยความสะอิดสะเอียน "มันนั่งดูพวกเราตายผ่านหน้าจอเหมือนดูหนังระทึกขวัญที่ไม่มีวันจบ" "มากกว่านั้นเรย์" นีน่าหันมามองเขา ดวงตาของเธอว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ "ฉันเจอรหัสผ่านของแอดมินแล้ว มันไม่ใช่แค่รหัสตัวเลข แต่มันเป็นวันที่... วันที่เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น วันที่เพื่อนของนายตาย" เรย์หน้าซีดเผือด เขารีบก้าวเข้าไปใกล้หน้าจอ ภาพบนจอซูมเข้าไปที่ IP Address ปลายทางสุดท้าย มันหยุดอยู่ที่อาคารร้างแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่เขายืนอยู่ตอนนี้เลย มันคืออาคารที่เขาเคยสัญญาว่าจะไม่กลับไปเหยียบอีกตลอดชีวิต ทันใดนั้น เสียงเตือนจากโทรศัพท์ของทั้งคู่ก็ดังขึ้นพร้อมกัน สั่นสะเทือนไปทั่วห้องเหมือนเสียงกลองแห่งความตาย *ติ๊ง!* ข้อความใหม่จากกลุ่มไลน์ "ทวงตาย" ปรากฏขึ้นพร้อมกันโดยไม่มีใครกดเปิด: [แอดมิน]: "ยินดีด้วยครับที่แกะรอยผมเจอ... แต่น่าเสียดายที่กฎของเกมข้อที่ 13 ระบุไว้ว่า 'ผู้ที่พยายามเปิดเผยตัวตนของแอดมิน จะต้องถูกคัดออกจากการเล่นโดยถาวร'" *ครืดดด...* ประตูห้องที่ปิดล็อกไว้อย่างแน่นหนาค่อยๆ แง้มออกเองช้าๆ แม้จะไม่มีลมพัดผ่านแม้แต่น้อย เรย์รีบคว้าปากกาอาวุธขึ้นมาอีกครั้ง มือของเขาเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมห้องจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นรัวเหมือนกลองรบ นีน่าที่เคยเยือกเย็นมาตลอดกลับตัวสั่นเทา เธอจ้องมองไปที่ประตูที่ค่อยๆ เปิดกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนเผยให้เห็นเงาสีดำทมิฬที่ยืนรออยู่ตรงทางเดิน แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์กะพริบดับๆ เหมือนกำลังจะขาดใจ "เรย์..." นีน่ากระซิบเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "นั่นไม่ใช่แอดมิน... แต่เป็นเพื่อนของนายที่ตายไปแล้ว" เรย์เงยหน้ามองร่างที่ค่อยๆ ก้าวพ้นเงามืดเข้ามาในแสงไฟ ดวงตาของร่างนั้นกลวงโบ๋เหมือนก้นบึ้งของมหาสมุทร และในมือของมันถือโทรศัพท์ที่หน้าจอสว่างวาบด้วยโลโก้ของกลุ่มไลน์ที่คุ้นตา มันไม่ได้มาเพื่อฆ่า แต่ดูเหมือนมันกำลังจะยื่นโทรศัพท์เครื่องนั้นมาให้เขา... เหมือนกำลังเชิญชวนให้เขากด 'อ่าน' อีกครั้ง แมวดำใต้แสงจันทร์ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงอยู่เคียงข้างและร่วมเผชิญความสยองขวัญไปกับตัวละครของฉันนะคะ