ความลับของนีน่า

"ถอยไป... อย่าเข้ามาใกล้กว่านี้" เรย์กัดฟันกรอด เสียงของเขาสั่นพร่าขณะก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับกำแพงปูนเย็นเฉียบ ร่างตรงหน้าที่ถือโทรศัพท์สีดำสนิทนั้นไม่ได้ตอบโต้ แต่มันขยับเข้ามาหาเขาอย่างเชื่องช้า แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนกระทบกับดวงตาที่กลวงโบ๋ของมัน เผยให้เห็นเศษเสี้ยวของความตายที่เกาะกินอยู่ข้างใน แต่ในวินาทีที่นิ้วมือสั่นเทาของเรย์กำลังจะคว้าเหล็กแป๊บขึ้นมาป้องกันตัว เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงเขาก็ดังขึ้น—*ติ๊ง*—ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนไลน์ทั่วไป แต่มันเป็นเสียงที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียน ร่างนั้นชะงักกึกทันที ก่อนจะสลายกลายเป็นละอองสีเทาจางหายไปในความมืด ราวกับถูกลบออกไปจากภาพความทรงจำ เรย์หอบหายใจถี่พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความในแอปพลิเคชัน 'ทวงตาย' ขึ้นแจ้งเตือนสั้นๆ: *'อย่าไว้ใจใคร แม้แต่คนที่ยืนเคียงข้างคุณ'* เขาไม่ได้รอช้า รีบวิ่งกลับไปยังเซฟเฮาส์ที่นีน่ารออยู่ ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป กลิ่นบุหรี่จางๆ และเสียงพิมพ์คีย์บอร์ดที่รัวเร็วราวกับเสียงปืนกลก็ต้อนรับเขา แต่วันนี้... บรรยากาศมันผิดแปลกไป นีน่านั่งอยู่หลังจอคอมพิวเตอร์สามจอที่สว่างวาบ แต่เธอกลับไม่ได้หันมามองเขา เธอสวมหูฟังและจดจ้องสิ่งที่อยู่บนหน้าจอด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าขนลุก "กลับมาแล้วเหรอคะ?" นีน่าเอ่ยโดยไม่หันกลับมา น้ำเสียงของเธอราบเรียบจนเรย์รู้สึกถึงความผิดปกติ "เจอ 'แขก' ที่แอดมินส่งมาต้อนรับหรือยังล่ะ?" เรย์ชะงัก มือที่กำลังจะถอดแจ็กเก็ตค้างอยู่กลางอากาศ "เธอรู้?" นีน่าหมุนเก้าอี้กลับมา เธอไม่ได้ใส่แว่นตาที่เคยใส่เป็นประจำ ดวงตาของเธอคมกริบและเต็มไปด้วยร่องรอยของความเหนื่อยล้าที่ปกปิดไว้ไม่มิด "ฉันรู้อะไรมากกว่าที่นายคิดเยอะค่ะ เรย์... และถ้านายอยากจะรอดจากเกมนี้ นายควรจะเริ่มเลิกตั้งคำถามกับสิ่งที่นายเห็น แล้วหันมาถามฉันว่า 'ทำไม' นีน่าถึงต้องมาอยู่ในกลุ่มนี้ตั้งแต่แรก" เรย์เดินเข้าไปใกล้จนถึงขอบโต๊ะทำงาน ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปที่หน้าจอที่นีน่าพยายามจะปิด แต่ช้าไป... เรย์เห็นภาพถ่ายเก่าๆ ที่ถูกดึงออกมาจากไฟล์ที่เข้ารหัสไว้ มันเป็นภาพถ่ายหน้าโรงเรียนแห่งหนึ่งในวันจบการศึกษาเมื่อห้าปีก่อน ในรูปนั้นมีเด็กนักเรียนกลุ่มหนึ่งยืนยิ้มแย้ม แต่จุดที่ทำให้เรย์หัวใจกระตุกวูบไม่ใช่รอยยิ้มเหล่านั้น... แต่เป็นร่างของเด็กหญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่มุมภาพ เธอมีใบหน้าที่คุ้นตาอย่างประหลาด ถึงแม้จะดูอ่อนวัยกว่านี้มาก แต่ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่ดูเหมือนจะอ่านโลกออกตั้งแต่วันนั้น คือดวงตาของนีน่า "รูปนี้..." เรย์เสียงสั่น "นี่มันวันที่มีเหตุการณ์ไฟไหม้ที่ตึกเรียนวิทย์... วันที่มีนักเรียนสิบคนหายสาบสูญไปพร้อมกับประกาศนียบัตร" นีน่าหัวเราะหึออกมาเป็นเสียงที่แห้งแล้งและไร้อารมณ์ "เก่งมากค่ะสมกับที่เป็นเรย์ที่ฉันเลือกมา... นายจำได้สินะว่ามีคนตายไปสิบคน แต่มีคนหนึ่งที่ถูกลบชื่อออกจากทะเบียนนักเรียนเหมือนกับว่าไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง" "คนคนนั้นคือเธอเหรอ?" เรย์ถามพลางก้าวเข้าไปใกล้อีกก้าว "เธอไม่ได้เป็นแค่แฮกเกอร์ที่มาเพื่อทำลายระบบ เธอมีความเกี่ยวข้องกับไอ้กลุ่มไลน์นรกนี่มาตั้งแต่ต้นใช่ไหม!" นีน่าลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงของเธอทำให้เธอดูสง่างามแต่ก็น่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน เธอหยิบโทรศัพท์เครื่องหนึ่งขึ้นมา มันไม่ใช่เครื่องที่เธอใช้ประจำ แต่มันเป็นโทรศัพท์รุ่นเก่าที่หน้าจอแตกละเอียด เธอกดหน้าจอหนึ่งครั้ง และทันใดนั้น แสงไฟในห้องก็ดับวูบลง เหลือเพียงแสงสีแดงฉานที่กะพริบถี่ๆ จากเซิร์ฟเวอร์สำรอง "ถ้าฉันบอกว่า ฉันไม่ได้เข้ามาเพื่อทำลายมัน... แต่ฉันเข้ามาเพื่อ 'ตามหา' คนที่พรากชีวิตเพื่อนของฉันไปล่ะ?" นีน่าขยับเข้ามาใกล้เรย์จนปลายจมูกเกือบชนกัน "นายคิดว่าคนอย่างนายที่เคยปล่อยให้เพื่อนตายต่อหน้าต่อตา มีสิทธิ์อะไรมาตัดสินความแค้นของฉันกันคะ?" หัวใจของเรย์เต้นรัวด้วยความโกรธและสับสน แต่ก่อนที่เขาจะได้โต้ตอบอะไร เสียงเตือนจากโทรศัพท์ของนีน่าก็ดังขึ้นพร้อมกันกับโทรศัพท์ของเรย์ ทั้งคู่ก้มลงมองหน้าจอในเวลาเดียวกัน ข้อความจาก 'แอดมิน' เด้งขึ้นมาพร้อมกัน: *'ยินดีด้วย นีน่า... ที่ในที่สุดเธอก็ยอมเปิดเผยความจริงกับเพื่อนร่วมทาง แต่เธอลืมไปหรือเปล่าว่า กฎข้อที่สามของกลุ่มเราคืออะไร?'* เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความถัดไปที่ปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอของนีน่า: *'การเปิดเผยความลับของตนเอง มีค่าเท่ากับการเชิญให้ผู้อื่นมาทวงคืนชีวิตของตน'* ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูเซฟเฮาส์ มันไม่ใช่เสียงคนเพียงคนเดียว แต่เป็นเสียงลากขาที่ฟังดูเหมือนร่างที่ไร้วิญญาณหลายสิบร่างที่กำลังล้อมกรอบที่อยู่อาศัยของพวกเขา นีน่าหันมามองเรย์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... จากความเย็นชา กลายเป็นความหวาดกลัวอย่างที่สุด "เรย์... ฟังนะ" เธอคว้าแขนเขาแน่น "คนที่อยู่ข้างนอกนั่น... ไม่ใช่แค่ศพที่แอดมินสร้างขึ้น แต่คือคนที่นายเคยทำพลาดจนต้องตายไปในเหตุการณ์ครั้งนั้น พวกเขามาทวงคืนสิ่งที่นายติดค้างไว้" เรย์หันไปมองบานประตูไม้ที่เริ่มสั่นสะเทือนตามแรงกระแทก ก่อนที่เศษไม้แผ่นหนึ่งจะหลุดกระเด็นออกมา เผยให้เห็นใบหน้าที่เน่าเปื่อยของคนที่เขาจำได้แม่นที่สุด... เพื่อนสนิทคนที่เขาปล่อยให้มือหลุดจากมือในวันนั้น! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามเงามืดในกลุ่มไลน์นี้ไปพร้อมกับแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ