กับดักในตึกเก่า

“อย่ามองตามัน! เรย์ ตั้งสติ!” เสียงตวาดของนีน่ากรีดผ่านความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกลิ่นสาบสางของเนื้อเน่า เธอคว้าคอเสื้อของเรย์แล้วกระชากอย่างแรงจนร่างของเขากระแทกเข้ากับผนังปูนเย็นเฉียบ บานประตูไม้ที่สั่นสะเทือนเมื่อครู่พังทลายลงสิ้นซาก ทิ้งไว้เพียงร่างผอมแห้งที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู ดวงตาที่หลุดลุ่ยข้างหนึ่งจ้องเขม็งมาที่พวกเขา มันคือ ‘วิน’ เพื่อนสนิทที่ควรจะตายไปในอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน เรย์หายใจหอบถี่ มือที่สั่นเทาพยายามควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกง หน้าจอแจ้งเตือนจากกลุ่มไลน์ ‘ทวงตาย’ สว่างวาบขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิด [แอดมิน: กฎข้อที่ 15 - คนที่ตายไปแล้ว ไม่ได้หมายความว่าจะไม่อยากกลับมาทวงคืนความผิดชอบชั่วดี] [แอดมิน: ใครอยากรอด ให้ถอดรหัสล็อกหน้าห้องนี้ภายใน 3 นาที... ไม่อย่างนั้น คนที่อยู่ข้างหลัง จะต้องกลายเป็น 'สมาชิกใหม่' ของห้องนี้นิรันดร์] “มันไม่ใช่คนแล้ว เรย์!” นีน่าตะคอก นิ้วเรียวยาวของเธอรัวลงบนหน้าจอแท็บเล็ตเครื่องจิ๋วที่พกติดตัวมา “ระบบล็อกประตูนี้มันถูกเขียนด้วยโค้ดแปลกๆ มันไม่ใช่แค่กลไกไฟฟ้า แต่มันผูกกับอัตราการเต้นของหัวใจเรา!” เรย์พยายามบังคับให้ดวงตาเลิกจ้องมองใบหน้าที่เน่าเปื่อยของวิน เขาสูดหายใจลึกเพื่อเรียกสติ “วิน... มันไม่ควรอยู่ที่นี่ นีน่า เธอแฮ็กเข้าไปดูรหัสมันได้ไหม?” “ฉันพยายามอยู่!” นีน่ากัดริมฝีปากจนห้อเลือด “รหัสมันเปลี่ยนทุกครั้งที่วินขยับตัว เหมือนไอ้ตัวนั้นมันเป็นเซนเซอร์เคลื่อนไหวที่คอยป้อนค่าข้อมูลให้ประตูนี้อยู่” วินก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว เสียงลากเท้าที่ดังครืดคราดบนพื้นปูนฟังดูเหมือนเสียงกรีดร้อง เรย์เห็นเขี้ยวเล็บที่งอกยาวผิดปกติจากมือของเพื่อนเก่า ความโศกเศร้าในใจเรย์ถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือก เขาขยับตัวไปขวางหน้านีน่าไว้ “นายทำอะไรน่ะ!” นีน่าอุทาน “ฉันจำรูปแบบการเดินของมันได้” เรย์พึมพำ สายตาเริ่มเปลี่ยนไป เขาไม่ใช่เด็กหนุ่มที่อ่อนแออีกต่อไป “วินมีนิสัยชอบลากเท้าซ้ายเวลาที่เขารู้สึกสับสน... ดูที่พื้นสิ นีน่า มันไม่ได้ลากเท้าแบบสุ่ม แต่มันกำลังวาดรหัสลงบนพื้น!” นีน่าก้มลงมองตาม และนั่นคือตอนที่เธอตระหนักได้ว่า เรย์พูดถูก ฝุ่นหนาบนพื้นถูกขีดเขียนเป็นตัวเลขที่บิดเบี้ยวแต่ชัดเจนตามจังหวะการเดินของร่างตรงหน้า “3-9-1-2... นั่นมันเลขชุดที่เกิดอุบัติเหตุวันนั้น!” นีน่าหน้าซีดเผือด “แต่มันยังขาดอีกตัว เลขสุดท้ายคืออะไร?” ร่างของวินหยุดนิ่งสนิท ดวงตาที่เหลืออยู่ข้างเดียวจ้องมาที่เรย์อย่างโหยหา มันค่อยๆ ยกมือที่เน่าเปื่อยขึ้น ชี้ไปที่นาฬิกาข้อมือที่เรย์สวมอยู่ นาฬิกาเรือนเดิมที่หยุดเดินตั้งแต่วันที่เพื่อนของเขาจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของแม่น้ำ “มันต้องการให้นายถอดมันออก” นีน่ากระซิบ “เรย์... ถ้าถอดนาฬิกานั่น โค้ดจะสมบูรณ์ ประตูจะเปิด แต่นายจะต้องทิ้งความทรงจำสุดท้ายที่มีกับวินไปนะ” เรย์มองนาฬิกาบนข้อมือ เสียงติ๊ก...ติ๊ก...ที่ไม่มีอยู่จริงดังสะท้อนอยู่ในหัวของเขา นี่ไม่ใช่แค่การแก้รหัสผ่าน แต่มันคือการ ‘ลบ’ ตัวตนของเพื่อนสนิทออกไปจากความทรงจำเพื่อแลกกับการมีชีวิตรอด เขาค่อยๆ ปลดสายนาฬิกาออก แรงกดดันในห้องเริ่มทวีคูณเหมือนอากาศจะถูกสูบออกไปจนหมด “ขอโทษนะวิน” เรย์พึมพังเสียงแผ่ว เขาวางนาฬิกาลงบนพื้นตรงจุดที่วินยืนอยู่ ทันทีที่สัมผัสพื้น ระบบเซนเซอร์เหนือประตูส่งเสียงหวีดแหลม รหัสตัวเลขสุดท้ายปรากฏขึ้นบนจอกลางห้อง แสงไฟสีแดงเปลี่ยนเป็นสีเขียว ประตูกลไกหนักอึ้งเริ่มเลื่อนเปิดออก แต่มันไม่ใช่การเปิดไปสู่ทางออก แต่มันคือการเปิดสู่ทางเดินที่มืดมิดยิ่งกว่าเดิม วินส่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวด ร่างที่เน่าเปื่อยเริ่มสลายกลายเป็นเถ้าถ่านสีดำ ทว่าก่อนที่มันจะหายไปสนิท นิ้วที่เหลืออยู่ของมันกลับชี้มาที่นีน่า—ไม่ใช่เรย์ “นีน่า...” เรย์หันไปหาคู่หูด้วยความตกใจ “เมื่อกี้มันชี้ไปที่เธอ...” นีน่าตัวแข็งทื่อ ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งกลับซีดเผือดจนไร้สีเลือด เธอค่อยๆ ก้มลงมองหน้าจอแท็บเล็ตในมือตัวเอง จากที่เคยเป็นโปรแกรมแฮ็ก ระบบได้เปลี่ยนหน้าจอเป็นข้อความสีเลือดที่เด้งขึ้นมาเพียงบรรทัดเดียว [แอดมิน: ยินดีด้วยที่แก้ปริศนาได้ แต่ ‘ผู้ทรยศ’ ในกลุ่มจำเป็นต้องชดใช้ด้วยชีวิตที่มากกว่าแค่ความทรงจำ] “เรย์...” นีน่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอไหวระริก “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อแฮ็กระบบเพื่อทำลายมัน... ฉันมาที่นี่เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของรหัสนั้นตั้งแต่แรกแล้ว” ก่อนที่เรย์จะทันได้เอ่ยปากถาม พื้นที่พวกเขาเหยียบอยู่ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ประตูที่เพิ่งเปิดออกกลับปิดลงด้วยความเร็วสูง พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบแห้งที่ดังมาจากลำโพงรอบทิศทาง มันไม่ใช่เสียงของแอดมิน แต่มันคือเสียงของนีน่า... เสียงที่บันทึกไว้ในระบบเมื่อนานมาแล้ว แมวดำใต้แสงจันทร์ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นระทึกไปกับปริศนาในเงามืดครั้งนี้ด้วยกันนะคะ