เสียงหัวเราะจากลำโพง

“อย่าขยับนั่นคือคำสั่ง!” เสียงตะคอกของเรย์ดังก้องในความมืดที่ขุ่นมัวไปด้วยฝุ่นปูน เขากระชากแขนนีน่าเข้าหาตัวจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ ประตูที่ปิดตายเบื้องหน้ายังคงส่งเสียงดัง *ปัง!* เป็นระยะ ราวกับมีบางอย่างพยายามกระชากมันจากอีกฟากหนึ่ง นีน่าหอบหายใจถี่ ดวงตาสีน้ำตาลคู่คมวูบไหวในความมืด เธอรีบคว้าแท็บเล็ตคู่ใจขึ้นมา นิ้วเรียวรัวลงบนหน้าจอเพื่อพยายามตัดการเชื่อมต่อสัญญาณเสียงที่กำลังกรีดร้องออกมาจากลำโพงรอบทิศทาง “เสียงนั้น...” นีน่ากระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือ “มันไม่ใช่แค่อดีต แต่มันคือการบันทึกซ้ำซ้อน เรย์... ระบบกำลังวนลูปความทรงจำของฉันเพื่อรื้อฟื้นโปรโตคอลการตาย” “หุบปากซะ!” เรย์ขัดขึ้น เขาจ้องมองไปยังลำโพงสีขาวที่ติดอยู่มุมเพดาน ซึ่งบัดนี้มันกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง เสียงหัวเราะแหบพร่าของนีน่าในเวอร์ชันที่บิดเบี้ยวเริ่มดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นเสียงกรีดร้องที่แหลมสูงจนแก้วหูแทบฉีกขาด ในจังหวะที่ทั้งคู่คิดว่าทุกอย่างจะพังทลายลง โทรศัพท์สาธารณะแบบหยอดเหรียญที่ตั้งอยู่มุมอับของโถงทางเดิน—โทรศัพท์ที่ควรจะเป็นเพียงพร็อพเก่าแก่ในตึกร้าง—กลับส่งเสียงกริ๊งดังสนั่นหวั่นไหว *กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง!* เสียงสัญญาณนั้นดังแทรกเสียงหัวเราะของนีน่าในลำโพงจนเงียบสนิทลงในทันที ความเงียบงันที่ตามมานั้นน่าสะพรึงกลัวกว่าเสียงกรีดร้องหลายเท่าตัว เรย์ค่อยๆ ก้าวเท้าผ่านความมืดไปทางตู้โทรศัพท์สีซีดจางนั้น หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก “อย่ารับนะเรย์!” นีน่าพยายามทัดทาน แต่สายตาของเรย์กลับจับจ้องไปยังตัวเลขที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของเขาเอง มันไม่มีเบอร์โทรเข้า แต่ข้อความในกลุ่มไลน์ 'ทวงตาย' กลับเด้งขึ้นมารัวๆ [แอดมิน: อย่าปล่อยให้ความเงียบฆ่าคุณ... ยกหูขึ้นสิ เรย์] เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด มือของเขาสั่นระริกขณะเอื้อมไปแตะหูโทรศัพท์ที่เต็มไปด้วยคราบสนิม เขาค่อยๆ ยกมันขึ้นแนบหู ความเย็นเยียบของเหล็กบาดลึกเข้าไปถึงผิวหนัง “ใคร...” เรย์เอ่ย เสียงของเขาแหบพร่า ปลายสายไม่ได้ตอบในทันที มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกอย่างแผ่วเบาและเป็นจังหวะ ราวกับกำลังฟังเสียงเต้นของหัวใจเขาอยู่ เงียบ... เงียบจนได้ยินเสียงหยดน้ำที่ซึมผ่านผนังลงมา “นายเคยถามใช่ไหม ว่าทำไมฉันถึงเลือกพวกนาย...” เสียงที่ตอบกลับมาไม่ใช่เสียงสังเคราะห์ ไม่ใช่เสียงดัดแปลง แต่มันคือเสียงที่ฟังดูนุ่มนวลอย่างประหลาด เสียงของผู้ชายวัยกลางคนที่ดูใจดีและอบอุ่น แต่ในความอบอุ่นนั้นกลับแฝงไปด้วยความอาฆาตที่เย็นเยียบ เรย์ชะงัก ร่างกายของเขาแข็งทื่อ “แกคือใคร... แกต้องการอะไรจากพวกฉันกันแน่!” “สิ่งที่แกทำในอดีตมันยังไม่จบหรอกเรย์... ความผิดบาปที่แกฝังไว้ใต้ดินกำลังจะย้อนกลับมาทวงคืน” ปลายสายเว้นจังหวะ “หันหลังไปสิ แล้วดูให้ดีว่าใครกันแน่ที่ยืนอยู่ข้างหลังนีน่า” หัวใจของเรย์หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขารีบหันขวับไปมองนีน่าที่ยืนพิงผนังอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร แต่นั่น... สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้เลือดในกายกลายเป็นน้ำแข็ง นีน่ายังคงยืนอยู่ที่เดิม แต่บนผนังด้านหลังของเธอ กลับมี ‘เงา’ อีกร่างหนึ่งที่ไม่ได้เป็นเงาของเธอ มันคือเงาร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เรย์คุ้นเคยเป็นอย่างดี... เพื่อนที่เขาคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน! เงาของเด็กหนุ่มคนนั้นกำลังยกมือขึ้นช้าๆ แล้วค่อยๆ วางลงบนบ่าของนีน่า นีน่าในเวลานี้กลับดูเหมือนไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น เธอยังคงก้มหน้าก้มตาพิมพ์อะไรบางอย่างลงในแท็บเล็ตด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “นีน่า! หนีออกมาจากตรงนั้น!” เรย์ตะโกนสุดเสียง แต่เสียงของเขากลับกลายเป็นเพียงเสียงที่เบาหวิวเหมือนคลื่นวิทยุที่ถูกรบกวน ปลายสายหัวเราะเบาๆ ในลำโพง “สายไปแล้วล่ะเรย์... เกมที่ฉันตั้งค่าไว้ มันเริ่มทำงานตั้งแต่ตอนที่แกกดอ่านข้อความแรกแล้ว” ทันใดนั้น หน้าจอแท็บเล็ตในมือนีน่าก็เปลี่ยนสีเป็นสีแดงฉาน ทุกอย่างรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว พื้นทางเดินที่เคยเป็นปูนคอนกรีตกลับกลายเป็นหลุมดำที่ดูดกลืนทุกอย่างลงไป และในวินาทีที่ความมืดกำลังจะเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะของเรย์ เสียงจากปลายสายก็กระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูของเขา “บอกลาเพื่อนของแกให้ดีนะ เพราะนี่คือครั้งสุดท้าย... ที่พวกแกจะได้เห็นกันและกันในสภาพที่เป็นมนุษย์” โทรศัพท์สาธารณะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับแสงไฟสีฟ้าที่สว่างวาบขึ้นในความมืด เรย์ถูกแรงกระแทกจนร่างกระเด็นไปกระแทกกับกำแพงอีกฝั่ง ก่อนที่ดวงตาของเขาจะพล่ามัวลง สิ่งสุดท้ายที่เขาเห็นคือร่างของนีน่าที่เริ่มจางหายไปในอากาศ พร้อมกับการปรากฏตัวของบางสิ่งที่ก้าวออกมาจากเงามืดของเพื่อนเก่าที่ตายไปแล้ว... ร่างที่ถือหน้ากากสีขาวสนิทอยู่ในมือ แมวดำใต้แสงจันทร์หวังว่าเรื่องราวในบทนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันเสมอมาค่ะ