การสูญเสียที่รับไม่ได้

"ปล่อยมือนีน่าเดี๋ยวนี้นะ!" เสียงตะโกนของเรย์แหบพร่าและสั่นเครือ มันดังก้องอยู่ในโสตประสาทที่อื้ออึงจากแรงระเบิด เขาพยายามยันกายลุกขึ้นจากพื้นคอนกรีตที่เย็นเฉียบและเต็มไปด้วยเศษกระจกแหลมคม กลิ่นไหม้ของพลาสติกและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศที่หนาวเหน็บ ร่างของนีน่า—หญิงสาวผู้ปราดเปรื่องและลึกลับ—บัดนี้ไม่ได้อยู่บนพื้น แต่นางกำลังลอยอยู่เหนือพื้นดินราวกับถูกเส้นด้ายที่มองไม่เห็นกระชากขึ้นไป ชายในหน้ากากสีขาวสนิทก้าวออกมาจากเงามืด ร่างนั้นไม่ได้เดิน แต่ดูเหมือนการเคลื่อนที่ของมันจะข้ามผ่านมิติที่สายตามนุษย์จะจับได้ มันหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของนีน่า มือที่สวมถุงมือหนังสีดำค่อยๆ เอื้อมไปสัมผัสใบหน้าของหญิงสาวที่ซีดเผือด "ความฉลาด... มักมาพร้อมกับความโอหังเสมอ นีน่า" เสียงของแอดมินไม่ได้ออกมาจากลำคอ แต่มันดังก้องอยู่ในหัวของเรย์ ราวกับมีกระแสไฟช็อตเข้าที่สมองโดยตรง นีน่าพยายามขยับปาก แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความทรมาน เรย์ขบกรามแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดในปาก เขารู้ดีว่าหากเข้าไปตอนนี้เขาอาจจะตาย แต่การยืนมองเพื่อนสนิทถูกพรากไปต่อหน้าต่อตาคือความอัปยศที่เขาไม่มีวันให้อภัยตัวเองได้ "ฉันบอกให้ปล่อยเธอ!" เรย์คว้าเศษเหล็กจากโทรศัพท์สาธารณะที่แตกกระจายขึ้นมาเป็นอาวุธ เขาพุ่งตัวเข้าหาเงามืดนั้นด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่จนตรอก ทว่า... ก่อนที่เขาจะเข้าถึงตัวมัน แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอสมาร์ทโฟนในกระเป๋าของเขาก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกันนับสิบเครื่อง แรงสั่นสะเทือนมหาศาลผลักร่างของเรย์กระเด็นกลับไปกระแทกกำแพงอีกครั้ง คราวนี้แรงจนเขาสำลักเลือดออกมา *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากกลุ่มไลน์ 'ทวงตาย' ดังขึ้นพร้อมกันอย่างบ้าคลั่งในความเงียบงัน [แอดมิน]: ใครที่กล้าขัดขวาง... ต้องชดใช้ด้วยสิ่งที่เขารักที่สุด เรย์พยายามโฟกัสสายตาที่พร่าเลือนไปที่จุดที่นีน่ายืนอยู่ ร่างของเธอกำลังบิดเบี้ยว แสงสีฟ้าประหลาดไหลเข้าสู่ร่างกายเธอผ่านปลายนิ้วของไอ้หน้ากาก นีน่าไม่ได้ร้องออกมาสักแอะ เธอเพียงแค่มองมาที่เรย์... สายตาที่ซ่อนความลับมากมายเอาไว้ ตอนนี้มันเปลี่ยนเป็นความสงบอย่างน่าประหลาด ราวกับเธอกำลังส่งข้อความสุดท้ายผ่านดวงตาคู่นั้น 'หนีไป... เรย์... อย่าอ่าน...' "นีน่า! ไม่นะ!" *กร๊อบ!* เสียงกระดูกหักดังขึ้นสั้นๆ ก่อนที่ร่างของนีน่าจะร่วงลงสู่พื้นราวกับตุ๊กตาที่ถูกตัดสายชัก แสงสีฟ้าดับวูบลงทันที ความเงียบงันกลับมาครอบงำพื้นที่นี้อีกครั้ง ราวกับว่าเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย นอกจากร่างไร้วิญญาณของแฮกเกอร์สาวที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เรย์คลานเข้าไปหาเธอ มือที่สั่นเทาเอื้อมไปแตะชีพจรที่คอของเธอ... ว่างเปล่า เย็นเยียบ "นี่ไม่ใช่เรื่องจริง... นีน่า ตื่นสิ... เราต้องไปถอดรหัสกลุ่มไลน์นี้ต่อไม่ใช่เหรอ?" เขาเขย่าไหล่เธอซ้ำๆ ราวกับคนเสียสติ ความทรงจำในอดีตที่เขาเคยปล่อยให้เพื่อนตายไหลย้อนกลับมาทับถม "ไม่! ฉันจะไม่ปล่อยให้มันเกิดขึ้นอีก!" ไอ้หน้ากากยืนมองดูฉากโศกนาฏกรรมนั้นด้วยความนิ่งเฉย ก่อนที่มันจะหันหลังกลับช้าๆ "เดี๋ยว... แก!" เรย์ผละจากร่างนีน่า วิ่งเข้าหาศัตรูด้วยความแค้นที่พุ่งพล่านถึงขีดสุด แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะกระชากหน้ากากนั้นออก สิ่งที่เขาเห็นใต้หน้ากากสีขาวนั่นทำเอาเรย์ต้องชะงักค้างจนหัวใจแทบหยุดเต้น ไม่มีใบหน้าของมนุษย์... ไม่มีแววตาของสิ่งมีชีวิต ภายใต้หน้ากากนั้นมีเพียงความว่างเปล่าสีดำสนิทที่หมุนวนราวกับหลุมดำ และสิ่งที่สลักอยู่ด้านหลังหน้ากากนั้น คือตัวเลขที่เขาคุ้นเคยที่สุด... เลขที่ระบุวันที่เขาทำเพื่อนคนแรกตายเมื่อห้าปีก่อน แอดมินก้าวหายเข้าไปในความมืด พร้อมกับข้อความสุดท้ายที่เด้งขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของเรย์ที่วางทิ้งไว้ข้างศพของนีน่า [แอดมิน]: คนต่อไป... คือคนที่นายแอบรักที่สุดในกลุ่มใช่ไหมล่ะ? เรย์ เรย์ทรุดเข่าลงกับพื้น ลมหายใจขาดห้วง เขาไม่ได้มองศพของนีน่าอีกต่อไป แต่เขากำลังมองไปที่ชื่อหนึ่งที่ปรากฏขึ้นในช่องแชทกลุ่ม... ชื่อของคนที่เขาสัญญาว่าจะปกป้องด้วยชีวิต หลังจากนีน่าจากไป แมวดำใต้แสงจันทร์ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ