ทางตัน

“อย่าทำแบบนั้นนะ... ได้โปรด อย่ากด!” เสียงตะโกนของเรย์แหบพร่าจนเกือบเป็นเสียงกรีดร้อง แต่มันไร้ความหมายเมื่อเทียบกับความเงียบงันที่แผ่ปกคลุมห้องพักแคบๆ ของหอพักนักศึกษา กลิ่นคาวเลือดจากศพของนีน่าที่เพิ่งถูกเคลื่อนย้ายออกไปเมื่อชั่วโมงก่อนยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับมันจะฝังรากลึกลงไปในผนังปูน เรย์จ้องมองหน้าจอสมาร์ทโฟนที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืด ชื่อบนหน้าจอ ‘มิ้นต์’ เด็กสาวผู้ร่าเริงที่เคยหัวเราะเสียงใสในห้องสมุด ปรากฏสถานะ ‘กำลังพิมพ์...’ นิ้วของเรย์สั่นเทาขณะพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว: *มิ้นต์ ฟังนะ เราหาทางแก้รหัสได้แล้ว อย่าทำอะไรโง่ๆ!* ข้อความถูกอ่านทันที แต่สิ่งที่ตอบกลับมาไม่ใช่ตัวอักษร หากเป็นรูปถ่าย... รูปถ่ายเชือกเส้นหนาที่ผูกเป็นปมไว้กับพัดลมเพดาน และรองเท้าแตะสีชมพูคู่เก่งที่วางทิ้งไว้บนพื้นข้างเก้าอี้ ‘มิ้นต์: มันไม่มีทางออกแล้ว เรย์ นายก็เห็นนี่นา... นีน่าเก่งขนาดนั้นยังไม่รอด แล้วฉันจะเป็นใครกัน’ ‘มิ้นต์: แอดมินบอกว่า ถ้าฉันไปก่อนที่เวลาจะหมด ฉันจะไม่เจ็บปวด... จริงไหมคะ?’ เรย์กัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความรู้สึกผิดพุ่งพล่านราวกับกระแสไฟฟ้าช็อตเข้าที่ขั้วหัวใจ เขาจำสัญญาที่ให้ไว้กับตัวเองได้ดี ว่าจะไม่ยอมให้ใครในกลุ่มต้องจบชีวิตลงแบบเดียวกับเพื่อนในอดีต แต่บัดนี้ ความกลัวที่เกาะกุมสมาชิกคนอื่นๆ กลายเป็นอาวุธที่ร้ายกาจกว่าไวรัสตัวไหนๆ ที่แอดมินเคยใช้ ‘เรย์: อย่าเพิ่งเชื่อมัน! แอดมินมันโกหก ทุกอย่างที่มันบอกคือการปั่นหัวเพื่อให้เราทำลายกันเอง มิ้นต์! ตอบสิ! ได้ยินไหม!’ เงียบ... ไร้การตอบกลับนานกว่าหนึ่งนาที ซึ่งในนาทีแห่งความเป็นความตายเช่นนี้ มันยาวนานพอๆ กับการรอคอยความตายของตัวเอง ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนกลุ่มไลน์ดังขึ้น ‘ติ๊ง!’ ทุกคนในกลุ่มที่เหลืออยู่เพียงห้าคนต่างเงียบกริบ แอดมินส่งข้อความสีแดงฉานขึ้นมากลางจอ ‘แอดมิน: น่าเสียดายนะที่ต้องเสียผู้เล่นที่น่ารักไปก่อนกำหนด... แต่กฎคือกฎ ใครที่ทนความกดดันไม่ไหว ก็แค่ทางออกของคนขี้แพ้’ ภาพวิดีโอสด (Live) เด้งขึ้นมาในแชทโดยอัตโนมัติ เรย์กดเปิดด้วยมือที่สั่นเทา ภาพในจอคือห้องพักของมิ้นต์ที่อยู่ตึกฝั่งตรงข้าม แสงไฟในห้องสลัวจนเห็นเพียงเงาตะคุ่มของเด็กสาวที่ยืนอยู่บนเก้าอี้ “มิ้นต์! อย่า!” เรย์ลุกขึ้นพรวดจนเก้าอี้ล้มระเนระนาด เขาพุ่งตัวออกจากห้องพักทันที วิ่งลงบันไดหนีไฟด้วยความเร็วที่เขาไม่คิดว่าตัวเองจะมี ขณะที่เขาวิ่งสุดฝีเท้า เสียงจากลำโพงสมาร์ทโฟนที่ยังเปิดค้างไว้ก็ได้ยินเสียง ‘กึก’ ของเก้าอี้ที่ล้มลง ตามด้วยเสียงหอบหายใจของคนในกลุ่มที่พิมพ์ข้อความเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ‘สมาชิก A: ไม่จริง... มิ้นต์ ไม่นะ!’ ‘สมาชิก B: ฉันไม่อยากอยู่แล้ว... ขอโทษนะทุกคน ฉันขอไปก่อนนะ’ ความสิ้นหวังไม่ใช่ไวรัส แต่มันคือเชื้อราที่เกาะกินจิตใจ แอดมินไม่ต้องลงมือฆ่าใครด้วยซ้ำ มันแค่จัดฉากให้พวกเขารู้สึกว่า ‘ทางตัน’ อยู่ตรงหน้า และส่งมอบเครื่องมือในการปลิดชีพมาให้ถึงมือ เรย์หอบหายใจจนปอดร้อนผ่าว เขาวิ่งไปถึงหน้าห้องของมิ้นต์ในอีกสองนาทีต่อมา ประตูล็อกแน่นหนา เขาใช้ไหล่กระแทกเข้ากับบานประตูสุดแรงเกิด เสียงปูนร้าวและเสียงไม้ลั่นดังสนั่น “มิ้นต์! เปิดประตู! ฉันอยู่นี่แล้ว!” เขากระแทกอีกครั้ง ครั้งที่สอง... ครั้งที่สาม... จนไหล่ของเขาชาหนึบไปหมด ทันใดนั้น หน้าจอมือถือในกระเป๋ากางเกงก็สั่นรัว มันสั่นเตือนว่า ‘ภารกิจล้มเหลว’ และในวินาทีนั้นเอง เสียงร้องไห้ในลำโพงก็เงียบหายไป แทนที่ด้วยเสียงติ๊ดยาวๆ ของจอมอนิเตอร์ที่บ่งบอกถึงหัวใจที่หยุดเต้น เรย์หยุดชะงัก ร่างกายของเขาเย็นเฉียบไปถึงกระดูก เขาไม่ได้ก้มลงมองหน้าจออีกต่อไป แต่เขากลับแหงนหน้ามองบานประตูไม้ที่ค่อยๆ แง้มออกช้าๆ อย่างไร้เหตุผล ในความมืดหลังบานประตูที่เปิดออกเพียงครึ่งหนึ่งนั้น ไม่ใช่ร่างของมิ้นต์ที่ห้อยลงมาอย่างที่เขาหวาดกลัว... แต่มันคือสมาร์ทโฟนของมิ้นต์ที่วางอยู่บนพื้น และข้อความที่พิมพ์ค้างไว้บนหน้าจอสว่างวาบขึ้นมาในความมืดมิด ‘มิ้นต์: ขอบคุณที่มาส่งนะ... แต่อย่าหันหลังกลับไปมองที่บันไดเด็ดขาดล่ะ’ เรย์ตัวแข็งทื่อ ลมหายใจของเขาแทบหยุดนิ่งเมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ไม่ใช่ของเขาเริ่มเดินวนเวียนอยู่ด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัว ดังออกมาจากลำโพงสมาร์ทโฟนในมือเขา... เสียงของนีน่าที่ตายไปแล้ว “เรย์... นายไม่ควรรู้ความลับของห้องนี้เลยนะ” ท่ามกลางความมืดมิดนั้น มือเย็นเฉียบใครบางคนแตะลงบนไหล่ของเขาเบาๆ พร้อมกับที่หน้าจอแชทกลุ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท และข้อความสุดท้ายที่เด้งขึ้นมาแทนที่ชื่อกลุ่มคือคำว่า... *‘ยินดีต้อนรับสู่สมาชิกคนใหม่’* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความสยองขวัญในค่ำคืนนี้ไปกับแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ