ร่องรอยแห่งอดีต

กลิ่นอับชื้นของราและเศษปูนผุพังตีตลบเข้ามาในโพรงจมูกจนเรย์แทบสำลัก สัมผัสเย็นเฉียบที่เพิ่งแตะลงบนไหล่เมื่อครู่ยังคงฝังลึกอยู่ในความรู้สึกราวกับรอยแผลที่ถูกกรีดซ้ำ เขากลั้นหายใจ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เสียงลมหายใจของเขาสั่นพร่าขณะกวาดไฟฉายไปทั่วโถงทางเดินที่มืดมิดของตึกร้างแห่งนี้ *‘ยินดีต้อนรับสู่สมาชิกคนใหม่’* ข้อความนั้นยังคงตอกย้ำอยู่ในสมอง เขาไม่ใช่สมาชิกคนใหม่... เขาคือคนที่พยายามจะทำลายมันต่างหาก แต่ทำไมกลุ่มถึงเปลี่ยนสถานะเขาแบบนั้น หรือนี่คือกับดักที่เขาก้าวเท้าเข้ามาติดเองตั้งแต่แรก? "เรย์... อย่าขยับ" เสียงกระซิบผ่านหูฟังของนีน่าสั่นเครือผิดปกติ "ระบบของกลุ่มไลน์มันเปลี่ยนรหัสเข้ารหัสลับไปแล้ว ตอนนี้ฉันตามรอย IP แอดมินไม่ได้ มันเหมือนกับว่า... มันไม่ได้มาจากที่ไหนไกล แต่มันมาจาก 'ใน' ตึกที่คุณยืนอยู่" เรย์ชะงักฝีเท้า แสงไฟฉายสั่นไหวไปตามแรงมือที่สั่นเทา เขาค่อยๆ หันหลังกลับไปช้าๆ แต่ความว่างเปล่าคือสิ่งที่เขากระทบสายตา มีเพียงกองเอกสารเน่าเปื่อยและเศษกระจกที่แตกละเอียดบนพื้นเท่านั้นที่จ้องมองกลับมา เขาพยายามข่มอารมณ์ความกลัวที่กำลังกัดกินสติ สมาธิของเขาถูกดึงไปที่มุมห้องมุมหนึ่ง มีแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินซีดจางวางอยู่ใต้เศษปูนที่ถล่มลงมา เรย์ขยับเข้าไปใกล้ ความเงียบในตึกร้างเริ่มถูกแทนที่ด้วยเสียงแกรกกรากคล้ายใครบางคนกำลังขูดขีดเล็บลงกับผนังคอนกรีต เขาเมินเฉยต่อเสียงนั้นแล้วเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มขึ้นมา หน้าแรกของแฟ้มบรรจุรูปถ่ายใบหนึ่ง... มันไม่ใช่รูปภาพปกติ แต่มันคือรูปถ่ายกลุ่มที่มีใบหน้าของคนสี่คนถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดงสดจนขาดวิ่น และคนที่นั่งอยู่กลางภาพในชุดเสื้อกาวน์สีขาวที่เปื้อนคราบสีน้ำตาลเข้มจนดูไม่ออกว่าเป็นคราบอะไร คือชายหนุ่มที่ดูละม้ายคล้ายตัวเขาอย่างน่าประหลาด "นีน่า... ฉันเจออะไรบางอย่าง" เรย์พูดเสียงแหบพร่า "ไม่ใช่แค่รูปถ่าย แต่มันเหมือน... บันทึกประวัติศาสตร์ที่ถูกลบไป" เขารีบพลิกรูปใบถัดไป มือของเขาเริ่มสั่นหนักกว่าเดิม เมื่อเห็นภาพนีน่าในวัยเด็กที่กำลังยืนถือตุ๊กตาหมีขาดๆ อยู่หน้าตึกแห่งนี้ พร้อมกับแผ่นป้ายชื่อที่เขียนว่า *‘โครงการลับ: จิตวิญญาณจำลอง’* "เรย์? เกิดอะไรขึ้น? ตอบฉันสิ!" เสียงนีน่าโวยวายผ่านหูฟัง "นีน่า... ทำไมคุณถึงมีรูปที่นี่ตั้งแต่สิบปีก่อน ในวันที่ตึกนี้ยังไม่ถูกสั่งปิด? และทำไมรูปพวกนี้ถึงดูเหมือนเพิ่งล้างออกมาเมื่อวานนี้?" ความเงียบเข้าปกคลุมนีน่าชั่วขณะ ก่อนที่น้ำเสียงของเธอจะเปลี่ยนไป กลายเป็นความเย็นชาที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน "เรย์... ฟังฉันนะ ทิ้งแฟ้มนั้นซะ แล้ววิ่งออกมาจากห้องนั้นเดี๋ยวนี้!" แต่สายไปแล้ว เสียงกระดิ่งข้อความจากสมาร์ทโฟนของเขาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสนิท กรีดแทงบรรยากาศจนรู้สึกแสบแก้วหู หน้าจอที่เคยเป็นสีดำสนิทค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเลือด มันไม่ใช่ข้อความจากสมาชิกคนอื่น แต่มันคือรูปถ่ายใบใหม่ที่เพิ่งถูกส่งเข้ามาในแชท เป็นรูปของเรย์ที่กำลังยืนถือแฟ้มในห้องนี้... โดยมี 'ใครบางคน' ยืนอยู่ข้างหลังเขาในเงามืด พร้อมกับมือที่ยื่นออกมาแตะไหล่เขาเหมือนเหตุการณ์ก่อนหน้าเป๊ะๆ เรย์ตัวแข็งทื่อ ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วสันหลัง เขาไม่ได้หันไปมองข้างหลัง แต่เขารู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดต้นคอ พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัวดังแว่วเข้ามาในความเงียบ "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... เรย์ นายไม่ควรลืมหรอกนะว่าใครเป็นคนฆ่าเพื่อนของนายในคืนนั้น" เรย์สูดหายใจเข้าลึก เขาตัดสินใจหันหลังกลับไปอย่างรวดเร็วพร้อมไฟฉายที่ส่องไปที่เงาร่างนั้น แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้เขาทรุดเข่าลงกับพื้นทันที สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่แอดมินหรือผีร้ายที่ไหน แต่เป็นตัวเขาเอง... ตัวเขาในชุดสีดำที่เปื้อนเลือด พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวซึ่งกำลังกดปุ่ม 'ส่ง' ข้อความบางอย่างในมือถือของเขาเอง "ถ้านี่คือเกม... ก็ขอให้สนุกกับด่านสุดท้ายนะคะ" เงาร่างนั้นกระซิบ ก่อนจะกลายเป็นไอระเหยจางหายไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงสมาร์ทโฟนของเรย์ที่สั่นไม่หยุดพร้อมกับข้อความใหม่ที่เด้งขึ้นมาในกลุ่มว่า *‘สมาชิกคนต่อไปคือ... คุณนีน่า’* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยความระทึกขวัญนะคะ