คำเตือนจากความตาย

“อย่ารับสายเด็ดขาด นีน่า… ต่อให้เธอเห็นชื่อฉันโทรไป ก็ห้ามกดรับ!” เสียงของเรย์สั่นพร่าขณะกดพิมพ์ข้อความลงในแชทลับ ปลายนิ้วของเขาสั่นจนแทบจะควบคุมไม่ได้ เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผมในห้องที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นกระหน่ำเหมือนกลองรบ นีน่าไม่ได้ตอบกลับในทันที แต่สถานะ *‘กำลังพิมพ์...’* ที่เด้งขึ้นมาและหายไปซ้ำแล้วซ้ำเล่ากลับกดดันเขามากกว่าคำพูดใดๆ ในความเงียบงันของห้องทำงานที่มืดมิด มีเพียงแสงจากหน้าจอสมาร์ทโฟนที่ฉาบใบหน้าของเรย์ให้ดูซีดเซียวราวกับศพ เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ สายตาจ้องเขม็งไปที่ประตูกระจกที่ปิดสนิท ภาพเงาร่างที่สลายไปในอากาศเมื่อครู่ยังคงหลอกหลอนอยู่ในม่านตา *ตึก... ตึก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ จากหน้าบ้าน มันไม่ใช่เสียงเคาะประตูของผู้มาเยือนปกติ แต่เป็นจังหวะที่เชื่องช้า เย็นชา และดูจงใจจะข่มขวัญ เรย์สะดุ้งสุดตัว มือคว้าที่ทับกระดาษเหล็กบนโต๊ะมาถือไว้แน่น ความรู้สึกผิดในอดีตที่เคยฝังลึกว่าตนเป็นคนทำลายชีวิตเพื่อนรัก กำลังย้อนกลับมากัดกินหัวใจอีกครั้งราวกับจะบอกว่า ‘มึงไม่มีสิทธิ์รอดไปได้มากกว่าคนอื่นหรอก’ “นีน่า… ถ้าเธออ่านข้อความนี้แล้ว โปรดฟังฉัน… พวกมันไม่ได้แค่เล่นเกมกับเรา แต่มันกำลังอ่านใจเราอยู่” เขาพึมพำกับความมืด ทันใดนั้น เสียงเตือนข้อความจากกลุ่มไลน์ ‘ทวงตาย’ ก็ดังขึ้นพร้อมกันทั่วห้อง ราวกับเสียงสวดส่งวิญญาณ เรย์มองหน้าจอด้วยความหวาดระแวง แต่สิ่งที่ปรากฏไม่ใช่ข้อความท้าทายจากแอดมินหน้ากาก หากแต่เป็นข้อความจากนีน่าที่สั้นและตัดขาด *‘เรย์… มีบางอย่างวางอยู่ที่หน้าประตูห้องฉัน มันเขียนว่าถึงเธอ… ไม่ใช่ฉัน’* หัวใจของเรย์กระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง ในขณะที่เสียงเคาะประตูที่หน้าบ้านของเขาเองก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันหนักแน่นและทรงพลังกว่าเดิม ราวกับคนที่อยู่หลังบานไม้นั้นรู้ดีว่าเขากำลังอ่านข้อความอะไรอยู่ เรย์ก้าวเท้าอย่างเชื่องช้าไปที่ประตูไม้โอ๊ก เสียงพื้นไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดเหมือนเสียงร้องเตือนภัย เขาแนบหูฟังเสียงที่อีกฝั่งของบานประตู ไม่มีเสียงลมหายใจ ไม่มีเสียงฝีเท้า มีเพียงความเงียบที่หนาแน่นจนแทบจะกลายเป็นของแข็ง เขาตัดสินใจคว้าลูกบิดประตูก่อนจะกระชากเปิดออกเต็มแรง ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น… ที่พื้นหน้าประตู มีซองจดหมายสีเหลืองซีดวางอยู่เพียงลำพัง ลายมือบนหน้าซองเขียนด้วยหมึกสีแดงสดที่ดูราวกับเลือดสดๆ ที่ยังไม่แห้งสนิท ‘ถึง เรย์ : ผู้รอดชีวิตที่เหลือเพียงลมหายใจ’ เรย์ก้มลงหยิบซองนั้นขึ้นมา มือของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาฉีกซองออกด้วยหัวใจที่แทบหยุดเต้น ด้านในไม่ใช่จดหมายยาวเหยียดที่ข่มขู่ แต่เป็นภาพถ่ายใบหนึ่งที่เพิ่งถูกอัดออกมาสดๆ ร้อนๆ ภาพนั้นคือตัวเขาเองในขณะที่กำลังนั่งจ้องสมาร์ทโฟนอยู่เมื่อห้านาทีที่แล้ว จากมุมมองที่ถ่ายมาจาก ‘ในห้อง’ ของเขาเอง! *‘แอดมินอยู่ในห้องนี้… หรือมันมีกล้องซ่อนอยู่ทุกที่?’* ความคิดนั้นแล่นเข้ามาในหัวเหมือนกระแสไฟฟ้า ขณะที่เขากำลังจะทรุดลงด้วยความตื่นตระหนก ข้อความหนึ่งเด้งขึ้นในไลน์กลุ่ม เป็นเสียงของแอดมินที่ไม่ได้ปรากฏตัวมานาน *‘กฎข้อที่ 20: ของขวัญที่ได้รับ ต้องเปิดต่อหน้าเพื่อนร่วมชะตากรรม ไม่อย่างนั้น… ความตายจะมาเยือนเร็วกว่ากำหนด’* ทันทีที่ข้อความนั้นปรากฏขึ้น เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เป็นสายเรียกเข้าจาก ‘นีน่า’ เรย์รีบกดรับทันทีโดยไม่ทันยั้งคิด แต่สิ่งที่เขาได้ยินจากปลายสายไม่ใช่เสียงของแฮกเกอร์สาวผู้มั่นใจคนเดิม แต่เป็นเสียงลมหายใจที่แหบพร่าและเสียงหวีดร้องที่พยายามจะกลั้นเอาไว้ “เรย์… อย่าดูจดหมายนั่น… อย่าเปิดมันเด็ดขาด!” เสียงของนีน่าสั่นเครือ “ฉันพยายามจะเจาะเข้าไปในระบบเพื่อลบข้อมูลที่มันส่งมาให้เธอ แต่มัน… มันไม่ใช่แฮกเกอร์ มันไม่ใช่โปรแกรมคอมพิวเตอร์ แต่มันคือ…” “มันคืออะไร นีน่า! บอกฉันมา!” เรย์ตะโกนใส่โทรศัพท์ “มันคือความทรงจำที่เธอพยายามจะลืมยังไงล่ะ เรย์” เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบที่ไม่ใช่ของนีน่าดังแทรกเข้ามาในสาย เรย์ถึงกับชะงัก ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปทันที เสียงนั้น… มันคือเสียงของเพื่อนที่ตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน เพื่อนที่เรย์เชื่อเสมอมาว่าเขาเป็นคนฆ่า “แก… แกเป็นใคร!” เรย์คำรามด้วยความโกรธปนหวาดกลัว แต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือเสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเสียงกระดูกเสียดสีกัน *‘ฉันคือของขวัญที่อยู่ในจดหมายไงล่ะ เรย์… หันหลังกลับไปสิ’* เรย์ค่อยๆ หมุนตัวกลับอย่างช้าๆ ภายในห้องนั่งเล่นที่ว่างเปล่า เงาร่างสีดำสนิทร่างหนึ่งกำลังยืนพิงผนังอยู่ แสงจากหน้าจอสมาร์ทโฟนในมือของเรย์สะท้อนให้เห็นใบหน้าที่สวมหน้ากากไม้แกะสลักรูปแมวดำที่กำลังฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหู และที่ข้อมือของร่างนั้น มีนาฬิกาข้อมือเรือนเก่าที่เรย์คุ้นเคยเป็นอย่างดี มันคือนาฬิกาของเพื่อนสนิทที่เขาฝังไปพร้อมกับโลงศพในวันนั้น ร่างนั้นขยับตัวเข้ามาใกล้เรย์เพียงหนึ่งก้าว ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาเรย์ไร้ซึ่งหนทางจะสู้ต่อ “ในเมื่อเธอไม่กล้าเปิดมัน… งั้นฉันจะเปิดความลับที่เธอซ่อนไว้ในห้องใต้ดินให้ทุกคนในกลุ่มดูเองนะคะ เรย์” ทันใดนั้น หน้าจอสมาร์ทโฟนของทุกคนในกลุ่มไลน์ก็เด้งภาพวิดีโอสดขึ้นมาพร้อมกัน มันไม่ใช่ภาพห้องของเรย์ แต่เป็นภาพของ ‘นีน่า’ ที่กำลังถูกขังอยู่ในห้องมืดๆ ห้องหนึ่ง โดยมีเงาร่างที่สวมหน้ากากแบบเดียวกับเขายืนถือมีดจ่ออยู่ที่ลำคอของเธอ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะคะ หวังว่าทุกท่านจะยังไม่ละทิ้งเรย์ไปในวินาทีแห่งความเป็นความตายนี้ แมวดำใต้แสงจันทร์รอที่จะพบทุกท่านในตอนถัดไปนะคะ