ปริศนาเลข 9

“มึงหยุดเดี๋ยวนี้! ปล่อยนีน่า!” เรย์ตะโกนใส่หน้าจอสมาร์ทโฟนที่สั่นสะเทือนอยู่ในมือ เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือจากความกลัวที่เกาะกุมหัวใจจนแทบหยุดเต้น ภาพในจอไม่ได้มีความละเอียดคมชัดสูง แต่มันกลับแจ่มชัดจนบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก เขามองเห็นหยดเหงื่อที่ไหลซึมผ่านหน้ากากสีขาวโพลนของฆาตกร และนัยน์ตาสั่นระริกของนีน่าที่สะท้อนผ่านหน้าจอนั้น นีน่าไม่ได้กรีดร้อง เธอทำเพียงจ้องมองมาที่กล้อง—มองมาที่ตัวเขา—ด้วยสายตาที่สื่อสารบางอย่าง มันไม่ใช่ความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด แต่เป็นความ...ขอโทษ? *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากกลุ่มไลน์ ‘ทวงตาย’ ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้น แอดมินส่งข้อความสั้นๆ เข้ามาในขณะที่ปลายมีดของเจ้าหน้ากากกดลงบนผิวคอของนีน่าจนเลือดซึมออกมาเป็นเส้นบางๆ [แอดมิน: ความตายคือเลขคณิตที่แม่นยำที่สุดเสมอ หากอยากให้ ‘ตัวแปร’ นี้รอด พวกเธอต้องทำตามเงื่อนไข] เรย์รีบพิมพ์โต้ตอบทันที มือของเขาสั่นจนกดผิดกดถูก “มึงต้องการอะไร! บอกมา!” [แอดมิน: จำนวนสมาชิกในกลุ่มนี้คือ 10 คน แต่เลข 9 คือเลขแห่งความสมบูรณ์แบบที่ฉันต้องการ... รู้ไหมทำไมต้องเป็น 9? เพราะในกลุ่มนี้ มีขยะที่ไม่ได้เป็นมนุษย์แฝงตัวอยู่ 1 ตัว และขยะชิ้นนั้นไม่สมควรได้รับสิทธิ์ในลมหายใจ] “มึงหมายความว่ายังไง! ขยะเหรอ?” เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาแดงก่ำ “คนที่น่าจะเป็นขยะที่สุดในที่นี้ ก็น่าจะเป็นมึงไม่ใช่หรือไง ไอ้โรคจิต!” [แอดมิน: โกรธไปก็เท่านั้น เรย์... เพื่อนของเธอไม่ได้มีเวลาเหลือเฟือ เธอมีเวลา 9 นาที หากเธอหาไม่เจอว่าใครคือ ‘ส่วนเกิน’ ของกลุ่มนี้ นีน่าจะเป็นคนแรกที่ถูกลบออกไปจากสมการถาวร] หน้าจอเปลี่ยนเป็นตัวเลขนาฬิกานับถอยหลังสีแดงฉาน: **08:59... 08:58...** เรย์หันไปมองสมาชิกคนอื่นๆ ในกลุ่มไลน์ที่ต่างก็พิมพ์ข้อความเข้ามาอย่างแตกตื่น บางคนสาปแช่ง บางคนร้องไห้คร่ำครวญ แต่ในความวุ่นวายนั้น เรย์สังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ นีน่าไม่ได้พยายามขัดขืน แต่เธอกำลังใช้ปลายนิ้วที่สั่นเทาเคาะลงบนพื้นห้องเป็นจังหวะ—รหัสมอร์ส? *...- .--. .- -.-. . ...* ‘SPACES’... พื้นที่? หรือช่องว่าง? เรย์กัดริมฝีปากจนห่อเลือด สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว ‘ขยะที่ไม่ได้เป็นมนุษย์’... ‘เลข 9’... ในกลุ่มนี้มีสมาชิก 10 คน ถ้าต้องตัดออก 1 คนเพื่อให้เหลือ 9 ตามความต้องการของแอดมิน นั่นหมายความว่าใครคนหนึ่งในกลุ่มนี้คือคนของแอดมิน หรืออาจจะเป็นตัวแปรที่แอดมินต้องการกำจัดทิ้งโดยใช้มือของพวกเขาเอง “พวกมึงฟังนะ!” เรย์พิมพ์ลงในกลุ่มด้วยความเด็ดขาด “ใครก็ตามที่แฝงตัวเข้ามาเพื่อรายงานให้มันรู้ตัวจริงของพวกเรา ออกมาเดี๋ยวนี้! ก่อนที่นีน่าจะต้องตาย!” ไม่มีคำตอบ... มีเพียงความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเสียงกรีดร้อง เรย์จ้องมองไปที่ใบหน้าของนีน่าในวิดีโออีกครั้ง เธอไม่ได้มองมาที่กล้องแล้ว แต่เธอหันไปมองมุมมืดของห้องที่เธอถูกขังอยู่ มุมมืดที่สะท้อนเงาของอะไรบางอย่างออกมา... มันคือเงาของขาตั้งกล้องอีกตัวหนึ่ง! พระเจ้า... นี่มันไม่ใช่การไลฟ์สดที่นีน่าถูกจับตัวไป แต่มันคือการจัดฉากที่นีน่า 'ร่วมมือ' ด้วย? หัวใจของเรย์กระตุกวูบ ความรู้สึกถูกหักหลังพุ่งเข้าชนอกอย่างแรงจนเขารู้สึกจุก นีน่าไม่ใช่เหยื่อ แต่นีน่าคือ... *ติ๊ง!* ข้อความใหม่จากแอดมินเด้งขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับรูปถ่ายรูปหนึ่งที่ส่งเข้ามาในแชท มันเป็นรูปภาพของเรย์ที่กำลังนั่งอ่านแชทอยู่นี้ โดยถ่ายจากมุมมองในห้องของเขาเอง... จากภายในตู้เสื้อผ้าที่ปิดสนิท! [แอดมิน: เฉลยให้ก็ได้... เลข 9 ไม่ได้หมายถึงจำนวนคนที่ต้องตาย แต่มันหมายถึง ‘เลขลำดับ’ ของคนที่เธอกำลังจะฆ่าด้วยมือของเธอเอง เรย์... หันไปข้างหลังสิ] ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง เรย์ค่อยๆ หมุนเก้าอี้ไปช้าๆ ลมหายใจของเขาขาดห้วงเมื่อเห็นบานตู้เสื้อผ้าที่แง้มออกเพียงเล็กน้อย มีดปลายแหลมโผล่พ้นรอยแยกนั้นออกมา พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวของใครบางคนที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี นั่นไม่ใช่คนแปลกหน้า... แต่เป็นคนเดียวกับที่เขาทิ้งไว้ข้างหลังในเหตุการณ์เลวร้ายเมื่อสามปีก่อน คนที่เขาคิดว่าตายไปแล้วในกองเพลิงนั้น! "ไง... เรย์ ไม่เจอกันนานเลยนะ" เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นจากข้างหลัง ก่อนที่มือเย็นเฉียบจะวางลงบนไหล่ของเขา พร้อมกับแสงหน้าจอโทรศัพท์ที่ดับมืดลงเหลือเพียงความมืดมิดที่โอบล้อมเขาไว้ทุกทิศทาง แมวดำใต้แสงจันทร์ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 21 และหวังว่าทุกท่านจะยังไม่ถอดใจจากความลึกลับที่กำลังจะเปิดเผยในตอนถัดไปนะคะ