ความโกลาหล

"อย่าหันไป... เรย์ อย่าหันไปเด็ดขาด!" เสียงของนีน่าสั่นเครือจนแทบเป็นเสียงกระซิบผ่านหูฟังบลูทูธข้างซ้ายที่ยังคงเปิดสายค้างไว้ เรย์ตัวแข็งทื่อ มือที่กำสมาร์ทโฟนแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความเย็นเยียบจากฝ่ามือนั้นไม่ได้อยู่แค่บนไหล่ แต่มันเหมือนกำลังซึมลึกผ่านเสื้อแจ็กเก็ตเข้าไปถึงกระดูกสันหลัง กลิ่นสาบของดินปนกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยแตะจมูก "มันอยู่ข้างหลังฉันใช่ไหม..." เรย์ถามเบาๆ พยายามบังคับลมหายใจไม่ให้สะดุด "มันไม่ได้อยู่แค่กับเธอ" นีน่าเว้นจังหวะ เสียงพิมพ์คีย์บอร์ดรัวเร็วสลับกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังระงมเป็นระยะในฝั่งของเธอ "ทุกคนในกลุ่มไลน์... ทุกคนกำลังเจอสิ่งที่เรียกว่า 'พยานความผิด' ตอนนี้บนหน้าจอของฉันขึ้นพิกัดสีแดงเต็มแผนที่เมืองไปหมด พวกมันกำลังขยับออกจากเขตที่พักอาศัย เรย์... เมืองนี้กำลังจะกลายเป็นสุสาน" เรย์ไม่รอฟังคำตอบสุดท้าย เขาตัดสินใจหักศอกเหวี่ยงตัวกลับไปพร้อมกับตะเกียงไฟฉายในมือ แต่ความว่างเปล่ากลับเป็นสิ่งที่ต้อนรับเขา มีเพียงความมืดมิดที่ดูหนาทึบกว่าปกติ ผนังคอนกรีตของทางเดินแคบๆ ในหอพักนี้ดูเหมือนจะบีบตัวเข้าหากัน เขาถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกที่ปนเปไปกับความหวาดระแวง แต่ทว่า... บนพื้นดินตรงจุดที่เขายืนอยู่เมื่อครู่ กลับมีรอยเท้าเปียกชื้นที่ไม่ได้มาจากรองเท้าของเขา ประทับลงบนพื้นเป็นทางยาวมุ่งหน้าไปทางบันไดหนีไฟ เสียงเอะอะโวยวายเริ่มดังขึ้นจากชั้นล่าง ผู้คนนับสิบต่างพากันวิ่งพล่านราวกับฝูงมดที่รังถูกทำลาย เสียงรองเท้ากระแทกพื้นคอนกรีตดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่แทรกเข้ามาเป็นระยะ เรย์วิ่งฝ่าความมืดลงไปชั้นล่าง ภาพที่เห็นคือความโกลาหลที่ไม่มีใครคาดคิด ประตูทางออกหลักของหอพักถูกล็อคตายด้วยโซ่ตรวนที่แน่นหนา และไม่ใช่แค่ที่นี่... ทุกทิศทางของถนนในเมืองถูกปิดกั้นด้วยกำแพงหมอกหนาทึบที่มองไม่เห็นแม้แต่ไฟหน้ารถ "นีน่า! ทางออกถูกบล็อกหมดแล้ว ถนนทุกเส้นออกไม่ได้!" เรย์ตะโกนใส่ไมค์ "ฉันรู้แล้ว! ไอ้นั่น... แอดมินมันเริ่ม 'เกมล่า' ของจริงแล้ว มันไม่ได้แค่ขังพวกเราไว้ แต่มันกำลังจำกัดพื้นที่ให้แคบลง" นีน่าตอบกลับ เสียงของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่หาได้ยาก "เรย์ ฟังนะ มีช่องทางระบายน้ำเก่าหลังโรงพยาบาลทิศเหนือ มันเป็นทางเดียวที่ระบบเซนเซอร์ของแอดมินยังเข้าไม่ถึง แต่อย่าเชื่อใจใครนะ... แม้แต่คนที่วิ่งอยู่ข้างๆ เธอตอนนี้" เรย์มองไปรอบๆ กลุ่มคนนับสิบที่กำลังทุบกระจกหน้าต่างอย่างบ้าคลั่ง บางคนพยายามปีนหนีแต่กลับตกลงมาด้วยท่าทางที่ผิดธรรมชาติเหมือนมีอะไรบางอย่างกระชากขาลงมา ดวงตาของพวกเขาเหล่านั้นเริ่มเปลี่ยนสี... เส้นเลือดดำปูดขึ้นที่ขมับ กลิ่นอายความตายไม่ได้มาจากสิ่งที่มองไม่เห็นอีกต่อไป แต่มันมาจาก 'เพื่อนมนุษย์' ที่กำลังเสียสติเพราะข้อความในไลน์ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนกลุ่มไลน์ดังขึ้นพร้อมกันทั่วบริเวณ ความเงียบงันชั่วขณะเข้าปกคลุมพื้นที่นั้นอย่างน่าสะพรึงกลัว ทุกคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา [แอดมิน: ใครที่ออกนอกเมืองได้ก่อน... จะเป็นคนเดียวที่รอดจาก 'ความตาย' ที่เหลือ... จงกลายเป็นเครื่องเซ่นสังเวยให้แก่เงาของตัวเอง] สิ้นข้อความนั้น ความโกลาหลก็ทวีความรุนแรงขึ้นเป็นเท่าตัว คนที่เคยเป็นเพื่อนบ้านหรือคนรู้จักเริ่มหันมามองหน้ากันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความหวาดระแวงกัดกินจิตใจจนเกิดการปะทะกันเพื่อแย่งชิงเส้นทางหนี เรย์เห็นชายคนหนึ่งพยายามดึงกุญแจรถจากผู้หญิงคนหนึ่งจนเกิดการยื้อแย่งและทำร้ายกันอย่างโหดเหี้ยม "เห็นไหมนั่นคือแผนของมัน มันทำให้พวกเราฆ่ากันเองก่อนที่จะถึงมือมัน!" เรย์คำรามด้วยความโกรธแค้น เขาไม่ได้วิ่งตามฝูงชนไปที่ประตูหน้า แต่เขาสวนทางกลับเข้าไปในตัวอาคารที่มืดมิดเพื่อหาทางออกสำรอง "เรย์... อย่าไปทางนั้น!" นีน่าตะโกนเสียงหลง "ในหน้าจอฉันเห็นสัญญาณความร้อน... มันอยู่ตรงนั้น... มันยืนดักรอเธออยู่ตรงโถงทางเดิน!" เรย์ชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความมืดเบื้องหน้ามีเงาร่างหนึ่งที่สูงตระหง่านและผิดรูปผิดร่างยืนนิ่งสนิท ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองมาที่เขาผ่านความมืด ไม่ใช่แอดมิน... แต่เป็นร่างของเพื่อนเก่าที่เขาเคยทิ้งไว้ในอดีต ร่างที่ควรจะตายไปนานแล้ว ร่างนั้นขยับปากที่ฉีกกว้างจนถึงใบหู เสียงแหบพร่าดั่งกระดาษทรายขูดกับเนื้อไม้ดังขึ้นในหัวของเรย์โดยตรง "กลับมา... ทำไมถึงทิ้งฉันไว้คนเดียว... เรย์..." มือของเรย์สั่นสะท้าน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดปิดหน้าจอแชทกลุ่มทิ้งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวถอยหลัง แต่ทว่า... ฝ่ามือเย็นเยียบจากใครบางคนข้างหลังกลับคว้าไหล่เขาไว้อีกครั้ง แรงบีบนั้นหนักหน่วงและเด็ดขาดจนเขาขยับตัวไม่ได้ "นายคิดว่าจะหนีได้เหรอ... เรย์" เสียงที่กระซิบข้างหูเขาไม่ใช่เสียงของเพื่อนที่ตายไป แต่เป็นเสียงของ 'นีน่า' ที่ดังออกมาจากข้างหลังเขาจริงๆ ทั้งที่เธอยังคงคุยกับเขาผ่านหูฟังบลูทูธอยู่ เรย์ค่อยๆ หันกลับไปมองสิ่งที่อยู่ด้านหลังด้วยใจที่ตกลงไปที่ตาตุ่ม แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับไม่ใช่คน แต่มันคือจอภาพขนาดยักษ์ที่ฉายภาพเขากำลังยืนอยู่ตรงนั้น... และในจอภาพนั้น มีร่างของนีน่าที่กำลังยิ้มอย่างเลือดเย็น พลางถือมีดเล่มที่เขาคุ้นเคยดีอยู่ในมือ! แล้วนีน่าตัวจริงที่เขากำลังคุยด้วยล่ะ... เธอคือใคร? ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางที่แสนอึดอัดนี้ไปกับแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ