ภารกิจตีหนึ่ง

"ถอยไปซะ นีน่า... อย่าเข้ามาใกล้กว่านี้" เรย์พ่นลมหายใจออกมาเป็นไอเย็นเฉียบในความมืดสนิท มือของเขาขยุ้มปกเสื้อของตัวเองแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาเบิกโพลงพยายามปรับโฟกัสในความมืดที่หนาทึบเหมือนน้ำมันดิบ สิ่งที่เขาสัมผัสได้ไม่ใช่แค่ความว่างเปล่า แต่เป็นไอเย็นที่โชยมาจากเงาร่างของหญิงสาวที่เพิ่งวางสมาร์ทโฟนลง "ถอยงั้นเหรอคะ?" น้ำเสียงของนีน่าราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเวทนาที่เรย์เกลียดชัง "คุณคิดจริงๆ เหรอคะว่าในตึกร้างที่ไม่มีทางออกนี้... คุณจะหนีไปได้ไกลกว่าประตูบานนั้น?" เสียงกดแป้นพิมพ์รัวเร็วบนหน้าจอโทรศัพท์ของนีน่าดังขึ้นเพียงเสี้ยววินาที แสงสีฟ้าจากหน้าจอกระทบใบหน้าของเธอ เห็นเพียงรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชัน 'กลุ่มไลน์ทวงตาย' จะดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งตึก—เสียงที่ทำให้หัวใจของเรย์แทบหยุดเต้น *[Admin]: ภารกิจตีหนึ่ง เริ่มต้นขึ้นแล้ว* *[Admin]: เรย์... จงนำ 'เครื่องเซ่น' ไปวางไว้ที่หน้าโรงเรียนร้างฝั่งทิศเหนือ หากภายในเวลา 01.11 น. ของไม่มีอยู่ตรงนั้น... เตรียมตัวรับการ 'ลงทัณฑ์' ได้เลย* เรย์ก้มมองสิ่งของในมือที่นีน่ายัดเยียดให้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ มันคือกล่องไม้เก่าๆ กลิ่นอับชื้นและคาวเลือดจางๆ โชยออกมาจากรอยแยกของไม้ "ทำไมต้องเป็นฉัน? ทำไมต้องเป็นที่นั่น?" "เพราะที่นั่นคือที่ที่คุณทิ้งเพื่อนไว้ไงคะ" นีน่าเดินเข้าหาเขาช้าๆ ส้นรองเท้าบูทกระทบพื้นปูนดัง *กึก... กึก...* ราวกับจังหวะการนับถอยหลังของชีวิต "ไปเถอะค่ะเรย์ ก่อนที่ 'แอดมิน' จะเปลี่ยนใจจากการให้คุณเล่นเกม เป็นการฆ่าคุณทิ้งตรงนี้เลย" เรย์ไม่รอฟังคำตอบอื่น เขากระชากกล่องไม้แน่นแล้ววิ่งฝ่าความมืดออกไป หัวใจเต้นรัวจนจุกที่คอหอย ความทรงจำในคืนที่เขาวิ่งหนีทิ้งเพื่อนคนนั้นไว้เบื้องหลังผุดขึ้นมาซ้ำๆ ราวกับเครื่องฉายหนังที่ชำรุด ทุกย่างก้าวที่เขาวิ่งผ่านโถงทางเดินโรงเรียนร้าง เขาสัมผัสได้ถึงสายตานับสิบคู่ที่จ้องมองมาจากมุมมืดของห้องเรียนที่ปิดตาย เมื่อมาถึงหน้าประตูโรงเรียนร้างทิศเหนือ นาฬิกาดิจิทัลบนข้อมือของเขาสั่นเตือน 01.05 น. ลมพัดกรรโชกแรงจนหน้าต่างบานเก่ากระแทกกับวงกบเสียงดังสนั่น เรย์วางกล่องไม้ลงบนพื้นหินขรุขระ กลิ่นธูปเก่าๆ เริ่มโชยมาแตะจมูก ทั้งที่บริเวณนี้ไม่มีใครจุดธูปมานานนับสิบปี เขาถอยหลังออกมาสามก้าว จ้องมองกล่องนั้นด้วยความหวาดระแวง "วางเสร็จแล้ว... จะเอายังไงต่อ" เขาพึมพำกับความว่างเปล่า ทันใดนั้น เสียงกระซิบดังขึ้นข้างหู... ไม่ใช่เสียงของนีน่า แต่มันเป็นเสียงของเพื่อนสนิทที่ตายไปแล้ว *"เรย์... นายทิ้งฉันไว้ตรงนี้... นานแค่ไหนแล้ว?"* เรย์สะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองรอบข้างแต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าที่หนักอึ้ง เขาเหลือบมองเวลา 01.10 น. อีกเพียงนาทีเดียวภารกิจจะสิ้นสุด แต่เขากลับสังเกตเห็นบางอย่าง... รอยเลือดสีดำคล้ำที่ค่อยๆ ไหลซึมออกมาจากใต้กล่องไม้นั้น มันไม่ได้ไหลไปตามแรงโน้มถ่วง แต่มันกำลังวาดเป็นตัวอักษรบางอย่างบนพื้นปูน *'ขอบคุณ'* เรย์ชะงักงัน หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นตัวอักษรนั้นค่อยๆ แจ่มชัดขึ้น ความกลัวเข้าเกาะกุมจนตัวสั่นเทา เขาถอยหลังไปจนแผ่นหลังปะทะกับประตูรั้วเหล็กเย็นเฉียบ แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะหันหลังวิ่งหนี มือของใครบางคนก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเขา—มือที่เย็นเยียบและหยาบกร้านราวกับผิวหนังที่ถูกฝังดินมานานปี เสียงกระซิบข้างหูดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เน่าเหม็น "นัดหมายเรียบร้อยแล้วเรย์... ขอบใจที่พาเรากลับมาหาเหยื่อรายใหม่นะ" เรย์ก้มมองมือที่จับข้อมือเขาอยู่ มันไม่ใช่คน... มันเป็นเพียงเถ้ากระดูกที่จับตัวกันเป็นรูปมือสีดำสนิท และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นไปมองทางทิศเหนือ แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์ของใครคนหนึ่งในมุมมืดก็สว่างวาบขึ้น—ไม่ใช่โทรศัพท์ของนีน่า แต่มันคือโปรไฟล์ของ *'แอดมิน'* ที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามก้าว พร้อมกับรอยยิ้มภายใต้หน้ากากที่บิดเบี้ยวจนน่าสะพรึงกลัว! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความมืดมิดในค่ำคืนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ แมวดำใต้แสงจันทร์