รอยเท้าในความมืด

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของเรย์สั่นระรัวจนปลายนิ้วชาหนึบ แสงสีฟ้าอมเขียวจากหน้าจอแชทกลุ่มไลน์ประหลาดนั้นสาดกระทบใบหน้าที่ซีดเผือดของเขาในความมืดสนิทของห้องนอน กลิ่นอับชื้นของฝนยามดึกผสมกับกลิ่นเหล็กจางๆ ลอยคละคลุ้งในอากาศราวกับห้องดับจิต **[ระบบแจ้งเตือน: สมาชิก 'ธาม' ไม่ปฏิบัติตามภารกิจภายในเวลา 03:00 น.]** **[บทลงโทษ: เริ่มต้นกระบวนการเก็บกวาด]** "ธาม... โทรหาธามสิ นีน่า!" เรย์หันไปตะคอกใส่หญิงสาวที่นั่งอยู่หน้าจอโน้ตบุ๊กสามจอ แสงไฟจากหน้าจอสะท้อนแว่นตาของเธอเป็นประกายสีเลือด นีน่าไม่ได้ปริปากพูดอะไรสักคำ นิ้วเรียวยาวของเธอยังคงรัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วจนเกิดเสียงก๊อกแก๊กน่ากลัว แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับเบิกกว้าง รูม่านตาหดเกร็งอย่างเห็นได้ชัด "ฉันพยายามเจาะเข้าสตรีมกล้องวงจรปิดแถวคอนโดของเขาแล้ว..." เสียงของนีน่าสั่นเครือเล็กน้อย ต่างจากมาดแฮกเกอร์สาวผู้เยือกเย็นเมื่อครู่ "แต่ระบบรักษาความปลอดภัยของมัน... ถูกบล็อกด้วยโค้ดแปลกประหลาดที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ฝีมือมนุษย์ทั่วไปหรอกเรย์" ฉับพลัน เสียงแจ้งเตือนจากห้องแชทเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง *ปิ๊งป่อง!* **[แอดมิน (ไอ้หน้ากาก)]:** *น่าเสียดายจالبนะฃะครับ ที่เพื่อนบ้านคนนี้สอบตกวิชาเอาตัวรอด* **[แอดมิน (ไอ้หน้ากาก)]:** *ส่งวิดีโอเป็นของขวัญปลอบใจให้ทุกคนในกลุ่มดีกว่า* ไฟล์วิดีโอความยาวสิบวินาทีปรากฏขึ้นตรงกลางหน้าจอ เรย์กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก มือข้างที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ เขากด Play ด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังเปิดประตูลงไปในขุมนรก ภาพในวิดีโอมืดสลัว เป็นโถงทางเดินหน้าห้องพักของธาม เสียงหอบหายใจด้วยความตื่นตระหนกดังลอดออกมาจากลำโพง ธามในชุดนอนวิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากลิฟต์ กุญแจมือถือในมือหลุดร่วงลงพื้นเสียงดัง *เคร้ง* ดวงตาของเขาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวขั้นสุด ขณะที่หันกลับไปมองความว่างเปล่าเบื้องหลัง แล้วภาพก็ตัดฉับ... ไปที่เงาดำมหึมาสายหนึ่งที่เคลื่อนไหวด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ พุ่งเข้ากระชากร่างของธามลากหายไปในความมืดมิดของบันไดหนีไฟ พร้อมกับเสียงกรีดแหลมสูงที่ขาดห้วงราวกับถูกของมีคมตัดผ่านหลอดลม และภาพสุดท้ายที่ปรากฏคราบเลือดสาดกระเซ็นเป็นทางยาวบนผนังปูนสีขาว "อ้วก..." นีน่าทนดูไม่ไหว เธอหันหน้าหนีไปอาเจียนใส่ถังขยะข้างโต๊ะทำงานทันที ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน เรย์เองก็นิ่งค้าง ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง ภาพความทรงจำในอดีตที่เพื่อนสนิทของเขาต้องตายต่อหน้าต่อตาผุดขึ้นมาซ้ำเติมในหัว สมองของเรย์ชาดิก ความรู้สึกผิดโถมเข้าทุบตีหน้าอกจนเจ็บแปลบ *ฉันช่วยธามไม่ได้... เหมือนกับที่ฉันช่วยใครไม่ได้เลยสินะ* เรย์คิดในใจ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจ แต่ความสยดสยองยังไม่จบแค่นั้น *ติ๊ง!* โทรศัพท์ของเรย์สั่นอีกครั้ง ข้อความใหม่เด้งขึ้นมาจากแชทส่วนตัวที่ไม่มีชื่อผู้ส่ง โปรไฟล์เป็นภาพหน้ากากยิ้มกริ่มน่าขนลุก **[???]:** *คุณเรย์ครับ... คุณชอบของขวัญชิ้นแรกที่ผมส่งให้ไหม?* **[???]:** *อย่าเพิ่งเศร้าไปเลย เพราะรายชื่อต่อไป... อาจจะเป็นผู้หญิงคนที่นั่งข้างๆ คุณตอนนี้ก็ได้นะ* เรย์สะดุ้งสุดตัว เขารีบหันขวับไปมองนีน่าที่กำลังเช็ดปากด้วยทิชชู ใบหน้าของเธอซีดเผือดไร้สีเลือด แววตาที่มองเขานั้นไม่ได้มีแค่ความหวาดกลัว แต่มีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ นีน่าหันมามองหน้าเขาช้าๆ ริมฝีปากสั่นระริกกำลังจะเอื้อนเอ่ยบางคำพูด แต่ก่อนที่เสียงของนีน่าจะหลุดออกจากปาก เสียงเคาะประตูก็จู่โจมดังขึ้นจากด้านนอกห้องนอนของเรย์... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ไม่ใช่เสียงเคาะธรรมดา แต่มันเป็นจังหวะสามครั้งที่ตรงกับเสียงแจ้งเตือน "เริ่มภารกิจ" ในกลุ่มไลน์พอดิบพอดี และที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้น... กล้องวงจรปิดหน้าห้องของเรย์ที่เชื่อมต่อกับสมาร์ทโฟน กลับปรากฏภาพของ "ธาม" ผู้ชายที่เพิ่งถูกฆ่าตายในวิดีโอเมื่อครู่นี้ กำลังยืนยันยิ้มกว้างอย่างไร้ชีวิตชีวาอยู่หน้าประตูห้องของเขา พร้อมกับรอยเลือดที่ยังคงหยãดติ๋งลงบนพื้นพรม! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดในค่ำคืนนี้ไปพร้อมกับเรย์และนีน่านะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — แมวดำใต้แสงจันทร์