ภารกิจแรก: เที่ยงคืน

หน้าจอมือถือสั่นรัวจนเกือบหลุดมือ เรย์จ้องมองข้อความที่ปรากฏบนแอปพลิเคชันปริศนาที่เขาไม่เคยติดตั้งมาก่อน แสงสีฟ้าสลัวจากหน้าจอฉาบใบหน้าซีดเผือดของเขาให้ดูเหมือนซากศพในยามวิกาล “นายกำลังสั่น... เรย์” เสียงกระซิบแหบพร่าจากข้างกายทำให้เรย์สะดุ้งสุดตัว นีน่าไม่ได้มองมาที่เขา เธอเพียงแต่จ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตในมือที่รัวรหัสโค้ดเป็นชุด เธอพิงหลังกับผนังห้องเก็บเอกสารเก่าๆ ในโรงพยาบาลที่เขาแอบเข้ามาเพื่อตรวจสอบ ‘สิ่งที่ควรจะเป็นความลับ’ “เราถอนตัวไม่ได้แล้วใช่ไหม” เรย์ถาม เสียงของเขาสั่นเครือกว่าที่ตั้งใจไว้ “กลุ่มไลน์นี่... มันข้ามผ่านระบบความปลอดภัยทุกอย่างของเครื่องฉันไปได้ยังไง” นีน่าหยุดนิ้วที่กำลังพิมพ์ เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอคมกริบราวกับใบมีดโกน “มันไม่ได้ข้ามผ่าน แต่มันกำลังกลืนกินระบบปฏิบัติการทั้งหมดของเราต่างหาก เรย์ ดูนั่นสิ” เขาก้มลงมองหน้าจออีกครั้ง ข้อความจากผู้ใช้ที่ชื่อว่า **‘Admin’** เด้งขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับรูปภาพถ่ายที่เพิ่งถูกอัปโหลดเมื่อสามวินาทีก่อน **Admin:** [ภารกิจที่ 1: เที่ยงคืน] **Admin:** จงไปยังห้องเก็บศพหมายเลข 4 ถ่ายรูปศพชายวัยกลางคนที่เพิ่งเสียชีวิตจากอุบัติเหตุเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน ให้เห็นใบหน้าชัดๆ **Admin:** อย่าให้ใครเห็น และที่สำคัญ... อย่าหันกลับไปมองสิ่งที่อยู่หลังคุณ เรย์กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก กลิ่นฟอร์มาลีนที่อบอวลอยู่รอบตัวดูเหมือนจะเข้มข้นขึ้นจนแทบสำลัก เขาหันไปมองประตูเหล็กหนักๆ ของห้องเก็บศพที่แง้มอยู่นิดๆ ความมืดมิดหลังบานประตูนั้นดูเหมือนจะมีชีวิตและกำลังจ้องมองเขากลับมา “เราต้องทำเหรอ” เรย์ถามด้วยความลังเล ความรู้สึกผิดจากเหตุการณ์เมื่อสองปีก่อนประดังเข้ามาในอกจนเจ็บหนึบ เขาเคยทำเพื่อนตายเพราะความลังเลครั้งหนึ่ง และตอนนี้... เขาไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีก “ถ้าไม่ทำ นายคิดว่าแอดมินจะปล่อยเราไว้เหรอ?” นีน่าตอบพลางลุกขึ้นยืน เธอหยิบเครื่องมือสแกนสัญญาณขนาดพกพาออกมา “ฉันเช็กตำแหน่งแล้ว ในโรงพยาบาลนี้ไม่มีสัญญาณไวไฟอื่นเลยนอกจากสัญญาณที่ส่งมาจากกลุ่มนี้ แอดมินอยู่แถวนี้... ใกล้กว่าที่เราคิด” ทั้งสองค่อยๆ ก้าวเท้าผ่านโถงทางเดินที่เย็นเยียบ เสียงฝีเท้าของพวกเขาดังสะท้อนก้องในความเงียบราวกับเสียงนาฬิกาที่นับถอยหลังสู่จุดจบ เรย์หยิบมือถือขึ้นมาเตรียมกล้อง ใจเขาสั่นรัวจนแทบไม่ได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง เมื่อผลักประตูห้องเก็บศพเข้าไป กลิ่นคาวเลือดผสมกับน้ำยาฆ่าเชื้อก็เตะเข้าจมูกอย่างรุนแรง ภายในห้องมีเพียงแสงไฟกะพริบถี่ๆ ที่ปลายทางเดิน ตู้ล็อกเกอร์เหล็กเรียงรายราวกับโลงศพจำลอง “ที่นั่น...” เรย์ชี้ไปที่ตู้หมายเลข 4 พวกเขาค่อยๆ เดินเข้าไป ร่างที่นอนอยู่บนเตียงเข็นเหล็กถูกคลุมด้วยผ้าดิบสีขาวมัวหมอง เรย์มือสั่นจนแทบถือโทรศัพท์ไว้ไม่อยู่ เขาสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสมาธิเพื่อถ่ายรูปตามคำสั่ง แสงแฟลชจากกล้องสว่างวาบขึ้นในความมืดเพียงเสี้ยววินาที ทว่าในจังหวะที่ภาพบนหน้าจอปรากฏชัดขึ้น... เรย์ถึงกับทรุดลงกับพื้น “นีน่า... ดูนี่” ในภาพถ่ายที่ปรากฏบนจอ ไม่ใช่ใบหน้าของศพชายวัยกลางคน แต่มันคือใบหน้าของ ‘เรย์’ ในสภาพที่ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว และลำคอที่มีรอยเลือดเป็นทางยาว ราวกับเขาเพิ่งถูกใครบางคนปาดคอในห้องนี้เอง “มันเป็นไปไม่ได้...” นีน่าอุทานออกมาเป็นครั้งแรกที่เสียงของเธอสั่นเครือ “นั่นมันนาย... เรย์! นายยังยืนอยู่ตรงนี้!” ทันใดนั้น เสียงล็อกประตูดัง ‘คลิก’ หนักๆ จากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่กำลังเดินลากผ่านพื้นกระเบื้องดังครืดคราด... ครืดคราด... เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เรย์ตัวแข็งทื่อ เขาจำเสียงฝีเท้านี้ได้ดี เสียงของคนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสองปีก่อน เสียงของเพื่อนสนิทที่เขาปล่อยให้จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของความมืดมิดในค่ำคืนที่ฝนตกหนักวันนั้น “หันไปดูสิ เรย์...” เสียงกระซิบที่คุ้นเคยดังอยู่ข้างใบหูของเขา พร้อมกับลมหายใจที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง “แอดมินไม่ได้อยู่ไกลหรอก... แอดมินอยู่ข้างหลังนายมาตลอดเวลา” เรย์ค่อยๆ หันใบหน้าที่ซีดเผือกไปทางด้านหลัง ความมืดมิดที่ปลายเตียงเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างของใครบางคนที่ยืนถือมีดผ่าตัดเปื้อนเลือด... และที่หน้าอกของศพที่เขาเพิ่งถ่ายรูปไป ก็มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมาบนโทรศัพท์ของเขาอีกครั้ง **Admin:** [ภารกิจถัดไป: อย่าให้คนตายขโมยใบหน้าของคุณไป] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดในค่ำคืนนี้ไปพร้อมกับเรย์และนีน่านะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — แมวดำใต้แสงจันทร์