กลุ่มไลน์มรณะ

นิ้วเรียวที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจางๆ ชะงักค้างอยู่เหนือหน้าจอสมาร์ทโฟน เรย์กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ความเย็นยะเยือกไม่ได้มาจากเครื่องปรับอากาศในห้องพักแคบๆ ย่านชานเมืองแห่งนี้ หากแต่มันแผ่ซ่านออกมาจากแสงสีฟ้าอมเขียวที่สะท้อนกระทบกับนัยน์ตาคู่คมของเขา หน้าปัดนาฬิกาดิจิทัลบอกเวลา 00:00 น. พอดีเป๊ะ—เที่ยงคืนตรงที่ความเงียบงัดเข้าปกคลุมทุกตารางนิ้ว จนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัวโครมครามราวกับกลองเพล บนหน้าจอแอปพลิเคชันสนทนารุ่นฮิต ไม่มีชื่อกลุ่มปรากฏขึ้น มีเพียงสัญลักษณ์วงกลมสีดำสนิทไร้รูปโปรไฟล์ และข้อความแจ้งเตือนระบบที่ปรากฏขึ้นมาลอยๆ โดยไม่มีที่มาที่ไป *(ระบบ: "คุณได้รับเชิญเข้าสู่กลุ่ม [ความตายของคนบาป]")* เรย์ขมวดคิ้วแน่น สันจักษุของเขาปรากฏรอยย่นลึกด้วยความระแวง สมองส่วนที่ผ่านเหตุการณ์อันเลวร้ายเมื่อปีก่อนส่งเสียงกรีดร้องเตือนภัยทันที มันไม่ใช่สแปม ไม่ใช่ลิงก์ฟิชชิ่งจากมิจฉาชีพที่พบเห็นได้ทั่วไป เพราะชื่อบัญชีที่เชิญเขาเข้ามา... คือบัญชีของ "กรณ์" เพื่อนสนิทผู้ล่วงลับที่ตายไปพร้อมกับความลับอันดำมืดในคืนอุบัติเหตุสยองเมื่อปีก่อน กรณ์ตายไปแล้ว ฝังกลบอยู่ใต้ดินลึกหกฟุต แล้วใคร... หรืออะไรที่กำลังถือโทรศัพท์เครื่องนั้นอยู่? เรย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ นิ้วโป้งลังเลอยู่เหนือปุ่ม "ปฏิเสธ" แต่ทว่า... ก่อนที่เขาจะทันได้กด แรงกระตุ้นลึกๆ ในใจที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความอยากรู้อยากเห็นกลับฉุดรั้งเขาไว้ ความตายของกรณ์ยังมีเงื่อนงำ และนี่อาจเป็นเบาะแสเดียวที่เหลืออยู่ ติ๊ง! เสียงข้อความแจ้งเตือนดังขึ้นทำลายความเงียบในห้องจนเรย์สะดุ้งสุดตัว *(ไอ้หน้ากาก: ยินดีต้อนรับสู่บทเรียนแรกครับ... เรย์)* *(ไอ้หน้ากาก: คุณกดเข้ามาแล้ว เท่ากับคุณ "ยอมรับ" เงื่อนไขของเราแล้วนะ)* เรย์แค่นหัวเราะในลำคออย่างเยียบเย็น พิมพ์ตอบกลับด้วยความหงุดหงิดระคนหวาดระแวง *(เรย์: แกเป็นใคร? เล่นตบตาอะไรวะ กรณ์ตายไปแล้ว!)บ)* ความเงียบโรยตัวลงชั่วครู่ มีเพียงจุดไข่ปลาสามจุดที่กระพริบไปมาบนหน้าจอราวกับอีกฝ่ายกำลังพิมพ์ข้อความยาวเหยียดเพื่อตอบโต้ความโกรธเกรี้ยวของเขา เรย์จ้องมองหน้าจอไม่กี่วินาทีนั้นราวกับมันคืองูพิษที่พร้อมฉกกัด *(ไอ้หน้ากาก: ผมไม่ได้เล่นตบตา... และถ้าคุณยังไม่อยากให้คนที่คุณรักรอบตัวทยอยตายตามกรณ์ไปทีละคน กรุณาอ่านกติกาให้จบ)* พรึบ! ข้อความยาวเหยียดถูกส่งต่อตามมาทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เรย์ได้พิมพ์ด่าทอ มันคือภาพถ่ายล่าสุดของ "มีน" น้องสาวแท้ๆ ของเขาที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงในห้องนอนของเธอเอง มุมกล้องถ่ายจากหน้าต่างห้องชั้นสอง ซึ่งไม่มีทางที่คนธรรมดาจะปีนขึ้นไปถ่ายได้ในยามวิกาลเช่นนี้! เรย์เบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ความโกรธพุ่งพล่านจนมือสั่นเทา เขาจำภาพนั้นได้ดี มันคือห้องนอนของมีนที่อยู่ห่างจากห้องของเขาไปคนละฟากเมือง! *(เรย์: แกต้องการอะไร! อย่าแตะต้องน้องฉันนะไอ้โรคจิต!)* *(ไอ้หน้ากาก: เกมเพิ่งเริ่มต้นต่างหากล่ะ เรย์... กติการอบตัวคุณมีอยู่ข้อเดียว ตั้งใจฟังให้ดี: ในอีก 3 นาทีข้างหน้า จะมีคำถามปริศนาถูกส่งเข้ามา ใครที่ตอบช้าที่สุด หรือเลือก "ไม่อ่าน" คนๆ นั้นจะต้องสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดไปตลอดกาล)* *(ไอ้หน้ากาก: และตอนนี้... สมาชิกคนที่สามกำลังจะเข้าร่วม)* เรย์หอบหายใจหนักหน่วง เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินจิตใจเมื่อเขาตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่การกลั่นแกล้งของเด็ก ในจังหวะนั้นเอง หน้าจอกลับปรากฏชื่อบัญชีใหม่เด้งขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิด *(ระบบ: "นีน่า" ได้เข้าร่วมกลุ่ม)* เรย์ไม่รอช้า เขาใช้นิ้วกดเพิ่มเพื่อนและโทรหาบุคคลปริศนาที่เพิ่งเข้ามาทันที เพราะอย่างน้อยในสถานการณ์บ้าคลั่งนี้ เขาก็ไม่ได้ตัวคนเดียวอีกต่อไป... หรือบางที เขากำลังเดินตกลงไปในหลุมพรางที่ถูกขุดเอาไว้รอท่าแล้วกันแน่? เสียงรอสายดังขึ้นเพียงครั้งเดียว... ก่อนที่ปลายสายจะกดรับอย่างรวดเร็ว "อย่าเพิ่งพูดอะไรทั้งนั้น เรย์..." เสียงหวานนุ่มแต่เยือกเย็นและเจือไปด้วยความตื่นตระหนกกระซิบผ่านลำโพงโทรศัพท์เบาหวิว "ฉันรู้ว่านายกำลังเจออะไรอยู่... และบอกตามตรงนะ ว่าพวกเรากำลังจะตายกันหมดทุกคนในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าแล้วล่ะค่ะ" -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — แมวดำใต้แสงจันทร์