เงาในแชท

"นั่นรูปอะไร นีน่า... ตอบฉันมาสิ" เสียงของเรย์สั่นพร่า มือที่กำสมาร์ตโฟนแน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาวกดลงบนหน้าจอที่สั่นเตือนรัวๆ บรรยากาศภายในห้องนอนที่เคยดูปลอดภัย บัดนี้กลับบีบคั้นราวกับผนังกำลังค่อยๆ หดตัวเข้ามาบดขยี้เขาให้แหลกคามือถือเครื่องนี้ บนหน้าจอแชทกลุ่ม ‘ทวงตาย’ ที่เคยเงียบเหงาไปเพียงชั่วครู่ ปรากฏภาพถ่ายไฟล์หนึ่งส่งตรงมาจาก ‘แอดมิน’ ในภาพนั้นเป็นตัวเขาเอง—เรย์—ที่กำลังนั่งจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แสงไฟจากหน้าจอสะท้อนในแววตาที่เบิกกว้าง องศาของภาพมาจากมุมเพดานเหนือหัวมุมห้อง... จุดที่ไม่มีกล้องวงจรปิด ไม่มีช่องระบายอากาศ และไม่มีสิ่งมีชีวิตใดอาศัยอยู่ "อย่าเพิ่งดู อย่ากดโหลดรูปนั้น!" เสียงของนีน่ากรีดผ่านลำโพงโทรศัพท์ ปลายสายดูตื่นตระหนกจนผิดวิสัยแฮกเกอร์สาวผู้เยือกเย็น "ฉันกำลังพยายามบล็อก IP ของมัน แต่มัน... มันทำไม่ได้ มันเหมือนไม่ได้ส่งผ่านเครือข่าย แต่มันเหมือนพุ่งออกมาจากตัวเครื่องเอง!" เรย์กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก พยายามเบือนหน้าหนีจากหน้าจอ แต่ราวกับมีแม่เหล็กมหาศาลดึงดูดสายตาเขาไว้ เขาเห็นรอยยิ้มจางๆ ของเงาสีดำในมุมมืดของรูปที่ถูกถ่าย มันไม่ใช่แค่ภาพนิ่ง แต่มันคือภาพที่ ‘เพิ่งเกิดขึ้น’ เมื่อสามวินาทีก่อน "นีน่า... ฉันรู้สึกเหมือนมีใครบางคนอยู่ในห้อง" เรย์กระซิบเบาหวิว เขาค่อยๆ หมุนตัวมองไปรอบๆ ห้องที่มืดมิด มีเพียงแสงจากหน้าจอที่สาดส่องให้เห็นฝุ่นละอองที่เต้นระบำในอากาศ "หนีออกไปจากตรงนั้น เรย์! ฟังนะ มันไม่ใช่แค่โปรแกรม มันคือกาฝากที่หยั่งรากลงในตัวเราผ่านสายตาที่อ่านข้อความนั้น ถ้าแกเห็นรูปตัวเองในนั้น นั่นแปลว่ามัน ‘จับจ้อง’ แกได้แล้ว!" เรย์ไม่รอช้า เขาคว้าแจ็กเก็ตตัวหนาพุ่งตัวออกจากห้องนอน ทิ้งคอมพิวเตอร์ที่ยังเปิดค้างไว้ หน้าจอแชทกลุ่มเด้งข้อความขึ้นมาอีกนับสิบ *แอดมิน: มุมนี้สวยไหม? ฉันว่าแกดูดีตอนกลัวนะเรย์* *แอดมิน: เพื่อนแกที่ตายไปเขาก็เคยถูกถ่ายไว้แบบนี้เหมือนกัน* *แอดมิน: อยากเห็นรูปศพตัวเองในอนาคตไหม?* เรย์วิ่งลงบันไดเสียงดังสนั่น หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบที่กำลังจะแตกสลาย ความรู้สึกผิดบาปจากอดีตที่เคยฝังแน่นกลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง ภาพของเพื่อนสนิทที่เสียชีวิตเพราะเขามีส่วนร่วมในการทดลองเล่นเกมพิศวงนี้ผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ เขาพุ่งตัวออกมาถึงระเบียงชั้นล่าง เสียงลมหายใจหอบถี่ของเขากลายเป็นเสียงเดียวที่ได้ยินในค่ำคืนที่เงียบเชียบ นีน่ายังคงสายอยู่ เธอพยายามพิมพ์รหัสคำสั่งรัวๆ เข้าไปในระบบของกลุ่มไลน์ "นีน่า ฉันออกมาข้างนอกแล้ว..." "ดีมาก ตั้งสติไว้ เรย์..." น้ำเสียงของนีน่าเริ่มผ่อนคลายลง "ฉันเจออะไรบางอย่างในโค้ดของกลุ่มนี้ มันไม่ใช่ AI มันเป็นความทรงจำที่ถูกบันทึกไว้ในรูปของข้อมูล มันกำลังกัดกินคนที่อ่านมันเพื่อ ‘คัดลอก’ ตัวตนของคนๆ นั้นไปเป็นส่วนหนึ่งของมัน" เรย์ชะงักฝีเท้า เมื่อเขาเห็นเงาของตัวเองทอดยาวลงบนพื้นปูนตามแสงไฟถนนที่กะพริบถี่ๆ แต่สิ่งที่ทำให้เขาแทบสิ้นสติคือ ‘เงา’ ของเขาไม่ได้ขยับตามร่างกายของเขา มันยืนนิ่ง... ขณะที่เขากำลังหมุนตัวกลับ "นีน่า... เงาของฉัน..." "อย่าหันไป! ห้ามหันไปดูเงาของแกเด็ดขาด!" นีน่าตะโกนสุดเสียง แต่ทุกอย่างสายเกินไป เรย์ตัดสินใจหันไปมองเงานั้นด้วยสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด แต่สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่เงาธรรมดา มันคือภาพร่างโปร่งใสของเพื่อนที่เสียชีวิตไปแล้วกำลังยืนชี้นิ้วมาที่โทรศัพท์ในมือเขา และในหน้าจอโทรศัพท์ของเขานั้นเอง รูปถ่ายล่าสุดไม่ได้เป็นรูปเรย์ในห้องนอนอีกต่อไป แต่มันคือรูปเขากำลังยืนอยู่ตรงนี้ ในวินาทีนี้... และที่น่ากลัวที่สุดคือ ในรูปนั้นมีมือปริมาณมหาศาลโผล่พ้นออกมาจากขอบจอโทรศัพท์ กำลังคว้าลำคอของเขา! ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง เรย์พยายามจะปล่อยโทรศัพท์ทิ้ง แต่มือของเขากลับถูกล็อกติดกับเครื่องอย่างเหนียวแน่นเหมือนถูกกาวมหาประลัย "เรย์! เรย์! ตอบฉันมา!" เสียงนีน่าตะโกนผ่านโทรศัพท์ แต่ในขณะเดียวกัน เสียงนั้นก็เริ่มบิดเบี้ยวกลายเป็นเสียงกระซิบที่คุ้นเคย... เสียงของคนที่เขาเป็นคนผลักลงสู่ความตาย "ช่วยด้วย..." เสียงนั้นกระซิบข้างหูของเขา "ช่วยมาเป็นส่วนหนึ่งในกลุ่มไลน์กับเราเถอะนะ เรย์" หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นด้วยแสงสีแดงฉาน ทุกอย่างรอบตัวของเรย์หยุดนิ่ง เหมือนเข็มนาฬิกาถูกแช่แข็ง และในตอนนั้นเอง ที่หน้าต่างบ้านชั้นบนที่เขาเพิ่งวิ่งหนีออกมา มีร่างของใครคนหนึ่งยืนกวักมือเรียกเขาอย่างช้าๆ ร่างนั้นสวมหน้ากากที่เขาจำได้ดีว่าเป็นของใคร นั่นไม่ใช่แอดมิน... แต่เป็นเขาเองที่สวมหน้ากากนั้นอยู่ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ ขอให้ทุกท่านรอดพ้นจากเงาในแชทคืนนี้ไปให้ได้ค่ะ — แมวดำใต้แสงจันทร์