ข้อความจากคนตาย

"ลบเดี๋ยวนี้... เรย์! ฉันบอกให้ลบมันทิ้งไป!" เสียงตวาดของนีน่าแหบพร่าและสั่นเครือ มันไม่ใช่เสียงสั่ง แต่มันคือเสียงที่หลุดออกมาจากลำคอของคนที่กำลังหวาดกลัวจนสุดขีด มือเรียวบางของเธอกำลังสั่นระริกขณะชี้ไปยังหน้าจอสมาร์ทโฟนของเรย์ ที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืดสลัวของห้องพัก เรย์ไม่ตอบ เขาทำเพียงแค่จ้องมองหน้าจอด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ ข้อความในกลุ่มไลน์ 'ทวงตาย' ที่เขาเพิ่งจะกดเข้าไปดูเมื่อครู่มันไม่ได้มีแค่ประกาศจากแอดมินเหมือนทุกครั้ง แต่มันคือแชทส่วนตัวที่เด้งขึ้นมาจากเบอร์โทรศัพท์ที่เขาจำได้แม่น... เบอร์ของ 'กานต์' เพื่อนสนิทที่เสียชีวิตไปเมื่อสามปีก่อน [กานต์: สนุกไหมที่ปล่อยให้ฉันเน่าเปื่อยอยู่คนเดียว?] กลิ่นอับชื้นเหมือนซากศพโชยแตะจมูก ทั้งที่ในห้องนี้ไม่มีแม้แต่หน้าต่างที่เปิดรับลมกรรโชก เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกผิดที่เคยฝังลึกอยู่ในส่วนที่มืดมิดที่สุดของจิตใจกำลังถูกขุดขึ้นมาอีกครั้งเหมือนแผลที่ถูกกรีดซ้ำ "มันเป็นไปไม่ได้ นีน่า..." เรย์พึมพำ น้ำเสียงของเขาแห้งผาก "กานต์ตายไปแล้ว... ฉันเห็นกับตา ตอนที่ร่างของเขาจมดิ่งลงไปในน้ำตรงนั้น" "ระบบนี้มันไม่ได้แค่ใช้โค้ดคอมพิวเตอร์ แต่มันใช้สิ่งที่แย่กว่านั้น" นีน่าเดินเข้ามาใกล้ แสงไฟสลัวจากหน้าจอสะท้อนให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความวิตก เธอทรุดตัวลงนั่งข้างเขา "ฉันพยายามเจาะเข้าไปในเซิร์ฟเวอร์ของกลุ่มไลน์นี้มาตลอดทั้งคืน แต่สิ่งที่ฉันเจอในฐานข้อมูลมันไม่ใช่ตัวเลข แต่มันคือภาพถ่าย... ภาพถ่ายของพวกเราทุกคนในวินาทีที่กำลังจะตาย" เรย์เลื่อนหน้าจอหนี แต่ข้อความถัดมาก็เด้งขึ้นมาทันที ราวกับว่าปลายสายรับรู้ได้ถึงความตื่นตระหนกของเขา [กานต์: ไม่ได้จมน้ำหรอกเรย์... ฉันแค่ถูกลากลงไป... โดยคนที่นายไว้ใจที่สุด] เรย์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองหน้านีน่าที่กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาที่ซับซ้อน ความระแวงเริ่มก่อตัวขึ้นในใจเหมือนวัชพืชที่โตวันโตคืน ท่ามกลางความเงียบที่กดทับ บรรยากาศภายในห้องเริ่มบีบคั้นจนเหมือนอากาศกำลังจะหมดไป "เธอรู้อะไรมาบ้าง นีน่า?" เรย์ถาม น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ความไว้ใจถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่เขามักจะใช้ปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวด นีน่ากัดริมฝีปากแน่น เธอดูลังเลที่จะพูดอะไรบางอย่างก่อนจะถอนหายใจยาว "ฉันบอกไม่ได้... ถ้าฉันบอกไปตอนนี้ นายอาจจะกลายเป็นรายต่อไปทันที แต่อย่าเชื่อสิ่งที่เห็นในแชทนั้นเด็ดขาด กานต์ไม่มีทางส่งข้อความหาใครได้อีก กานต์คนนั้น... ไม่ใช่เพื่อนที่นายรู้จัก" ตึ๊ง! เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แค่แชทจากกานต์ แต่เป็นประกาศจาก 'ไอ้หน้ากาก' ในกลุ่มไลน์หลักที่ทำเอาทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันมรณะ [แอดมิน: ยินดีด้วยเรย์ นายผ่านด่านการทดสอบความทรงจำมาได้หนึ่งขั้น แต่ความลับที่เพื่อนตายฝากไว้น่ะ... นายพร้อมจะแลกด้วยลมหายใจที่เหลืออยู่เพื่อเปิดอ่านมันหรือยัง?] หน้าจอเปลี่ยนไปเองโดยอัตโนมัติ มันไม่ได้แสดงหน้าแชทอีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นกล้องวงจรปิดที่ถ่ายให้เห็นภาพภายในห้องพักที่เขากำลังยืนอยู่ ณ วินาทีนี้! เขามองเห็นตัวเองผ่านหน้าจอโทรศัพท์ เห็นแผ่นหลังของนีน่าที่กำลังสั่นไหว และเห็นเงาสีดำทะมึนที่ยืนตระหง่านอยู่หลังตู้เสื้อผ้าในมุมมืดของห้อง เรย์ค่อยๆ หันหลังกลับไปอย่างช้าๆ หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ความสยองขวัญที่ได้รับรู้ไม่ใช่เพียงแค่การถูกคุกคาม แต่มันคือการได้เห็น 'สิ่งที่ควรจะตายไปแล้ว' กำลังก้าวเท้าออกมาจากเงามืดด้วยท่าทางบิดเบี้ยวผิดมนุษย์ นีน่ากรีดร้องลั่นเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า แต่เสียงของเธอถูกกลืนหายไปในลำคอทันทีที่เงาดำนั้นยกมือขึ้นชี้มาที่เรย์ พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังออกมาจากโทรศัพท์ของเรย์เอง "นายไม่ได้ทิ้งฉันไว้ข้างหลังเรย์... นายเป็นคนผลักฉันลงไปเอง" ความจริงที่แสนโหดร้ายถูกเฉลยออกมาพร้อมกับเสียงล็อกประตูห้องที่ดังขึ้น 'แก๊ก!' เป็นสัญญาณว่าพวกเขาไม่มีทางหนีออกจากห้องนี้ได้อีกต่อไป ขณะที่แชทในกลุ่มไลน์เด้งข้อความสุดท้ายที่ทำเอาเรย์ถึงกับเข่าอ่อน [แอดมิน: บทลงโทษเริ่มขึ้นแล้ว... ใครที่รอดจากคืนนี้ไปได้ คือผู้ชนะที่จะได้ถือครองความลับของกานต์ตลอดกาล... อ้อ เกือบลืมไป ในห้องมีคนหนึ่งคนที่เป็น 'สายลับ' ของฉัน ถ้าเดาถูก ก็แค่ฆ่าคนข้างๆ ทิ้งเสีย!] ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเผชิญหน้ากับความกลัวไปพร้อมกับแมวดำใต้แสงจันทร์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปที่จะทำให้ลมหายใจของคุณติดขัดยิ่งกว่าเดิมค่ะ