การค้นหาความจริง

ความมืดสนิทในห้องพักของเรย์ไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบเลยแม้แต่น้อย มันกลับหนาแน่นราวกับมีมวลสารบางอย่างที่กดทับลงบนทรวงอก จนการหายใจแต่ละครั้งกลายเป็นภาระอันหนักอึ้ง มีเพียงแสงเรืองรองสีฟ้าซีดจากหน้าจอสมาร์ทโฟนในมือของเขาเท่านั้น ที่ทำหน้าที่เป็นเส้นด้ายเส้นเดียว ยื้อยุทธไม่ให้เขาจมดิ่งลงไปในความวิกลจริต บรรทัดข้อความประหลาดบนหน้าจอยังคงกะพริบช้าๆ... *'คุณได้รับคำเชิญเข้ากลุ่ม: กานต์... กำลังพิมพ์'* เรย์รู้สึกได้ถึงเม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดซึมขึ้นตามไรผมและฝ่ามือ นิ้วโป้งของเขาสั่นระริกขณะจดจ้องปุ่มกากบาทสีแดงที่มุมขวาบนของหน้าต่างแชท เขาออกแรงกดมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความหวาดตื่น แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย หน้าจอแข็งค้าง ราวกับระบบปฏิบัติการถูกยึดครองโดยสิ่งมีชีวิตต่างมิติที่กำลังหัวเราะเยาะความดิ้นรนอันน่าสมเพชของเขา "ออกสิ... ออกไปจากหน้าจอนี้ซะที!" เรย์พึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบแห้งและสั่นเครือจนแทบจำเสียงตัวเองไม่ได้ "อย่าพยายามเลยค่ะ... ไม่มีประโยชน์หรอก" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นจากความมืดทางมุมห้อง ทำเอาเรย์สะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำโทรศัพท์หลุดมือ ในเสี้ยววินาทีนั้น แสงแฟลชจากหน้าจอก็สาดส่องไปกระทบเข้ากับร่างของนีน่า เธอยังคงยืนถือมีดสั้นเล่มเล็กอยู่ในมือ ทว่าร่องรอยความตกใจเมื่อครู่ได้มลายหายไปสิ้น แว่นตากลมโตของเธอสะท้อนแสงสีฟ้าจากหน้าจอโทรศัพท์ของเรย์ เผยให้เห็นแววตาที่ว่างเปล่าและเย็นชาจนน่ากลัว "เธอหมายความว่ายังไง นีน่า?" เรย์หันขวับไปมองหญิงสาว ลมหายใจของเขาหอบกระชั้น "เธอก็เห็นนี่! กลุ่มบ้าอะไรนี่มันบังคับเรา... ฉันไม่อยากเล่นเกมบ้าๆ นี่แล้ว ฉันจะลบบัญชี จะทิ้งเครื่องนี้ จะทำอะไรก็ได้ที่มันจบๆ ไป!" นีน่าค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ชิดขึ้น เสียงฝีเท้าของเธอบนพื้นไม้ปาร์เกต์เบาราวกับเสียงย่างก้าวของแมวป่า เธอยกมือขึ้นดันกรอบแว่นเล็กน้อย ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้แสงจากจอโทรศัพท์ จนเรย์เห็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเธอ—รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสนุกสนานเจืออยู่เลย "คุณคิดจริงๆ เหรอคะเรย์ ว่านี่คือ 'แอปพลิเคชัน' ธรรมดาที่แค่กดถอนการติดตั้งแล้วทุกอย่างจะจบ?" นีน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่กลับบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท "คุณลืมไปแล้วหรือคะว่า... ทำไมเราถึงมานั่งอยู่ตรงนี้ ทำไมกลุ่มไลน์นี้ถึงเลือกคุณ" คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงบนแผลเป็นในใจ เรย์ชะงักก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังของเขาชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ความทรงจำอันเลวร้ายที่เขาพยายามฝังกลบมันมาตลอดหลายปีผุดวาบขึ้นมาในหัว—ภาพของ 'กานต์' เพื่อนสนิทในวัยเด็กที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นห้องน้ำโรงเรียน ท่ามกลางกองเลือดและข้อความสุดท้ายในหน้าจอโทรศัพท์ที่ขึ้นค้างไว้ว่า *'อ่านแล้ว'* "ฉันไม่ได้ตั้งใจ... วันนั้นฉันแค่วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ ฉันไม่รู้ว่ากานต์เอาสมุดบันทึกของฉันไปอ่าน..." เรย์พึมพำเสียงสั่น นัยน์ตาเริ่มเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใส ความรู้สึกผิดที่กัดกินวิญญาณเขามาตลอดกำลังแผดเผาเขาอีกครั้ง "ใช่ค่ะ คุณไม่ได้ตั้งใจ แต่ความตายของกานต์ตั้งใจจะทวงคืนจากคุณ" นีน่ากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเด็ดขาด "และตอนนี้... เมื่อคุณก้าวเข้ามาใน 'กลุ่มทวงตาย' นี้แล้ว ประตูก็ถูกปิดตายอย่างถาวร คุณถอนตัวไม่ได้หรอกค่ะ เรย์... เพราะถ้าคุณพยายามจะหนี คนที่ตายจะไม่ใช่แค่คุณ แต่จะเป็นทุกคนรอบตัวคุณที่คุณรัก... เหมือนกับที่กานต์เคยต้องเผชิญหน้าคนเดียวลำพัง" ในวินาทีนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์ในมือของเรย์ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเกือบหลุดมือ ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นแทนที่ประโยคเดิมอย่างรวดเร็ว *[แอดมิน: ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่... เรย์]* *[แอดมิน: กلต์ ได้เพิ่มคุณเข้าสู่กลุ่ม]* *[แอดมิน: กติกาง่ายมากครับ... พิมพ์คำว่า 'ยอมจำนน' ภายใน 60 วินาที ไม่เช่นนั้น... คนข้างๆ คุณจะสูญเสียลมหายใจ]* เรย์เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เขาหันขวับไปมองนีน่าทันที ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มก็คือ—นีน่ายังคงยืนอยู่ที่เดิม เธอยังคงถือมีดสั้นในมือ แต่นิ้วมือของเธอกำลังพิมพ์บางอย่างลงบนสมาร์ทโฟนของเธอเองอย่างรวดเร็ว พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ระบายอยู่บนใบหน้า แสงไฟในห้องพรึบพับกลับมาสว่างจ้าอีกครั้ง แต่ความสว่างนั้นไม่ได้ทำให้เรย์รู้สึกปลอดภัยเลยแม้แต่น้อย เมื่อเขาหันกลับไปมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง ข้อความนับร้อยบรรทัดกำลังรัวไหลขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง และชื่อผู้ส่งรายสุดท้ายที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ... กลับไม่ใช่ชื่อของแอดมินลึกลับคนนั้น แต่เป็นชื่อของคนที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้เอง *[นีน่า: ส่งเหยื่อรายที่สตรีมสำเร็จ... เริ่มต้นการนับถอยหลังได้]*