ท่ามกลางพายุฝน

กลิ่นคาวเลือดที่เจือจางอยู่ในสายฝน ช่างเป็นเครื่องเตือนใจชั้นดีว่า ความตายเมื่อครู่ไม่ได้เป็นเพียงความฝัน หากไม่มีคมกระบี่ของเขาเบี่ยงวิถีธนูพิษดอกนั้นในเสี้ยววินาทีเป็น-ตาย ศีรษะของหลินฟางเซียนคงหลุดจากบ่าไปประจานหน้าประตูเมืองหลวงแล้ว ภายในตำหนักบูรพาที่มืดสลัวและอับชื้น มีเพียงแสงสลัวจากเปลวเทียนที่ถูกสายลมพายุพัดกระพือจนเงาทอดตัวยาวไหววับ จ้าวเฟยหลงประทับนั่งอยู่บนตั่งไม้ไผ่โดยไม่ถือพระองค์ บาดแผลฉกรรจ์ที่พระอังสา (หัวไหล่) ถูกพันด้วยผ้าแพรสีขาวอย่างลวกๆ รอยเลือดซึมผ่านเนื้อผ้าออกมาเป็นวงกว้าง ทว่าพระเนตรคมกริบกลับมิได้ทอดมองความเจ็บปวดของตนเอง หากแต่จับจ้องสตรีตรงหน้าไม่วางตา "เจ้ายังยืนไหวหรือ ฟางเซียน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยดุดันและทรงอำนาจ บัดนี้กลับเจือความอ่อนล้าอย่างที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นความเปราะบางที่ฮ่องเต้หนุ่มผู้ทะเยอทะยานไม่เคยยอมแสดงให้ผู้ใดเห็น นอกเสียจากยามที่พวกเขาอยู่ตามลำพังท่ามกลางซากปรักหักพังของอำนาจ หลินฟางเซียนมิได้ตอบทันที นางก้าวเข้ามาใกล้ ชามกระเบื้องในมือที่บรรจุสมุนไพรสมานแผลส่งไออุ่นลอยกรุ่น นางคุกเข่าลงเบื้องพระพักตร์อย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยยามคีบผ้าชุบน้ำอุ่นบรรจงเช็ดคราบเลือดบริเวณรอบบาดแผลให้พระองค์ "หม่อมฉันสมควรตายเพคะ... หากคืนนั้นหม่อมฉันไม่ดึงดันที่จะสืบสาวราวเรื่องสายลับของอ๋องหนานเจี้ยนด้วยตนเอง ฝ่าบาทก็คงไม่ต้องเอาพระวรกายเข้ามารับภัยแทน" เสียงของนางราบเรียบ เยือกเย็นเช่นเคย ทว่าลึกซึ้งและสั่นเครือในตอนท้ายอย่างปิดไม่มิด จ้าวเฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคอ ทว่ามันกลับกลายเป็นเสียงสูดพระoาสะด้วยความเจ็บปวด พระหัตถ์หนาเอื้อมมาจับข้อมือนางไว้แน่น แรงบีบนั้นสะท้อนถึงคลื่นอารมณ์ที่ซัดส่ายในอก "เจ้าคิดว่าเจ้ารู้จักข้าดีแค่ไหน ฟางเซียน?" พระองค์โน้มพระoองลงมาจนพระพักตร์อยู่ห่างจากนางเพียงคืบ ลลมหายใจร้อนผ่าวรินรดอยู่บนพวงแก้มซีดเซียวของนาง "เจ้าคิดว่าข้าปกป้องเจ้าเพราะเจ้าเป็นเพียง 'หมาก' ที่มีประโยชน์ต่อการโค่นล้มอ๋องหนานเจี้ยนอย่างนั้นหรือ?" หัวใจของหลินฟางเซียนกระตุกวูบ นางเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรคู่นั้น แววตาของโอรสสวรรค์มิได้ซ่อนความรู้สึกใดไว้อีกต่อไป มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความโกรธขึง และ... ความอาลัยอาวรณ์ที่นางพยายามหลีกหนีมาตลอดหลายปีในวังหลวง "ฝ่าบาททรงมีภาระหน้าที่... บัลลังก์นี้ แผ่นดินนี้ และความอยู่รอดของราชวงศ์ สตรีเช่นหม่อมฉัน เป็นเพียงเงาที่ท่านใช้บังแดดบังลมเท่านั้นเพคะ" นางเอ่ยด้วยรอยยิ้มหยันตนเอง เป็นรอยยิ้มที่เจ็บปวดเสียยิ่งกว่าบาดแผลฉกรรจ์บนร่างกาย "เงาอย่างนั้นรึ?" จ้าวเฟยหลงขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นนูน "ถ้าเจ้าเป็นเพียงเงา เหตุใดในวินาทีที่ลูกธนูดอกนั้นพุ่งมา เจ้าถึงเป็นคนเดียวที่ข้าไม่อาจยอมให้ตายไปต่อหน้าต่อตาได้!" พระสุรเสียงที่ตวาดก้องทำให้ความเงียบงันภายในห้องกลับมาปกคลุมอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงโหมกระหน่ำซัดสาดหลังคาตำหนัก น้ำตาหยดหนึ่งที่หลินฟางเซียนพยายามกลั้นไว้เนิ่นนาน ร่วงหล่นลงบนหลังพระหัตถ์ของฮ่องเต้ มันไม่ใช่หยดน้ำตาแห่งความอ่อนแอ แต่เป็นหยดน้ำตาที่พังทลายกำแพงแห่งความหวาดระแวงที่ทั้งคู่สร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตนเองตลอดหลายปีที่ผ่านมา จ้าวเฟยหลงดึงร่างบางเข้ามาสู่อ้อมพระองค์อย่างไม่ระวังบาดแผล พระโอษฐ์ประทับลงบนเรือนผมนุ่มของนางอย่างทะนุถนอม ความอบอุ่นจากอ้อมกอดนี้แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจที่ด้านชาของหลินฟางเซียน นางหลับตาลง ซบใบหน้าลงกับพระoองที่ชื้นเหงื่อและกลิ่นคาวเลือด ปล่อยให้ความเปราะบางทั้งหมดได้รับการเยียวยาจากศัตรูทางการเมืองผู้กลายมาเป็นที่พึ่งพิงเพียงหนึ่งเดียวในยามนี้ "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน..." พระองค์กระซิบชิดขมับนาง "ทั้งอ๋องหนานเจี้ยน และหนทางข้างหน้า... ข้าจะไม่มีวันยอมปล่อยมือจากเจ้าอีก" "เพคะ... ร่วมเป็นร่วมตาย" หลินฟางเซียนพึมพำตอบรับด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้น แม้ในใจจะรู้ดีว่าพายุฝนภายนอกกำลังสงบลง แต่มรสุมในราชสำนักกำลังจะโหมกระหน่ำรุนแรงยิ่งกว่าเดิมในยามรุ่งสาง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องกำลังหลอมรวมหัวใจของทั้งสองดวงเข้าด้วยกัน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบที่หน้าประตตำหนัก ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูรัวเร็วและเสียงรายงานด้วยความตื่นตระหนกของมหาเล็กคนสนิท "ฝ่าบาท!แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! แม่ทัพกวานนำกองกำลังทหารรักษาพระองค์บุกเข้ามาถึงหน้าตำหนักบูรพาแล้ว อ้างพระราชโองการลับจากไทฮทา... ตรัสว่าทรงปลดฝ่าบาทจากราชบัลลังก์ฐานสมรู้ร่วมคิดกับกบฏพ่ะย่ะค่ะ!" หลินฟางเซียนผละออกจากอ้อมพระองค์ทันที แววตาที่เพิ่งอ่อนโยนเมื่อครู่กลับมาคมกริบและเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งในพริบตา นางประสานสายตากับฮ่องเต้ผู้มีพระพักตร์เคร่งเครียดขึ้นมาทันที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านค่ำคืนอันหนเหน็บและเปี่ยมด้วยเล่ห์กลนี้ไปด้วยกันนะคะ หลิวเยี่ยนซีขอสัญญาว่าจะพาทุกท่านไปลุ้นระทึกกับการเผชิญหน้าครั้งสำคัญในตอนถัดไปค่ะ