เงาแค้นในอดีต

“หลักฐานชิ้นนี้... หากท่านอาตรวจสอบให้ดี คงพบว่ามันมิใช่แค่จดหมายธรรมดา แต่มันคือตราประทับเลือดของมารดาข้า” เสียงของหลินฟางเซียนราบเรียบ ทว่าสั่นสะท้านไปด้วยไอเย็นยะเยือก นางวางม้วนกระดาษเก่าคร่ำคร่าที่ขอบมุมมีรอยไหม้เกรียมลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอมต่อหน้าอ๋องหนานเจี้ยน ดวงตาคู่คมดุจหงส์จ้องมองชายสูงศักดิ์ตรงหน้าโดยไม่หลบสายตา แม้ว่าในใจของนางจะกรีดร้องด้วยความแค้นจนแทบคลั่งก็ตาม อ๋องหนานเจี้ยนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นิ้วหยาบกร้านลูบเคราอย่างใจเย็น ก่อนจะหัวเราะหึในลำคอ “เจ้าเด็กน้อย... เจ้าเอาอะไรมามั่นใจว่ากระดาษแผ่นเดียวจะสั่นคลอนราชสำนักที่ข้าสร้างมากับมือได้?” “ข้ามิได้ต้องการสั่นคลอนราชสำนัก แต่ข้าต้องการ ‘ทวงคืน’ สิ่งที่ควรเป็นของมารดาข้า” ฟางเซียนขยับตัวเข้าใกล้ ลมหายใจของนางแผ่วเบาแต่กดดันยิ่งกว่าพายุ “ท่านจำได้หรือไม่... ในวันที่หิมะตกหนักเมื่อสิบห้าปีก่อน ตระกูลหลินถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏ เพียงเพราะท่านต้องการครอบครองแผนที่ลับสำนักมังกรทอง ท่านเป็นคนสั่งให้คนเผาเรือนพักและโยนร่างนางเข้าไปในกองเพลิงด้วยมือของท่านเอง!” บรรยากาศในห้องอับทึบหยุดชะงักลงทันที อ๋องหนานเจี้ยนหุบยิ้ม ดวงตาที่เคยฉายแววหยามหยันบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดดุจหุบเหว ขณะเดียวกัน ในมุมมืดหลังฉากกั้นไม้ฉลุ จ้าวเฟยหลงยืนกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาเฝ้ามองเหตุการณ์นี้มาโดยตลอด ความจริงที่เขาพยายามสืบหามานานนับปีถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีที่เขายังไม่พร้อมจะรับมือ หากฟางเซียนรู้ว่าเขาเองก็มีส่วนเกี่ยวข้องในฐานะ ‘ผู้รักษาความลับ’ ของราชวงศ์ในเวลานั้น นางจะยังคงร่วมมือกับเขาเพื่อกอบกู้แผ่นดินนี้อยู่อีกหรือไม่ “เจ้ารู้มากเกินไปแล้ว ฟางเซียน” เสียงของอ๋องหนานเจี้ยนต่ำและแหบพร่า “ความตายของมารดาเจ้าคือผลลัพธ์ของความโง่เขลา หากนางยอมสวามิภักดิ์แต่แรก ตระกูลหลินก็คงไม่หายไปจากหน้าประวัติศาสตร์แบบนี้” “ความโง่เขลาหรือความซื่อสัตย์กันแน่ที่ท่านยัดเยียดให้?” ฟางเซียนเค้นเสียงหัวเราะ นางหยิบปิ่นหยกที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อออกมา มันมิใช่ปิ่นธรรมดา แต่เป็นอาวุธลับที่อาบยาพิษร้ายแรงที่สุดของสำนัก “ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อขอความเมตตา ข้ามาเพื่อปิดบัญชีที่ท่านค้างคาไว้กับวิญญาณของมารดาข้า!” ฟางเซียนถอยหลังไปหนึ่งก้าว เตรียมพร้อมจะพุ่งเข้าใส่ ทว่าจ้าวเฟยหลงตัดสินใจก้าวออกมาจากเงามืดเสียก่อน “พอได้แล้ว!” เสียงกัมปนาทของฮ่องเต้หนุ่มทำให้ทั้งสองชะงัก ฟางเซียนเบิกตากว้าง ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังเมื่อพบว่าผู้ที่ควรจะอยู่บนตำหนักหลวงกลับมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ในเวลาที่วิกฤตที่สุด จ้าวเฟยหลงเดินตรงไปยืนขวางระหว่างฟางเซียนกับอ๋องหนานเจี้ยน สายตาของเขาจ้องมองหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ทั้งสงสาร ทั้งหวาดกลัว และทั้งรักใคร่ในความเด็ดเดี่ยว “ฟางเซียน... เจ้าคิดจะทำอะไร? หากเจ้าลงมือตอนนี้ เจ้าจะไม่มีวันได้รับความยุติธรรมผ่านกระบวนการยุติธรรมได้อีก!” “ความยุติธรรม?” ฟางเซียนแค่นยิ้มดวงตาแดงก่ำ “ความยุติธรรมสำหรับคนในวังหลวงคือการปิดปากผู้ที่รู้ความลับใช่หรือไม่ฝ่าบาท? ท่านเองก็รู้... ท่านรู้มาตลอดว่าท่านอาของท่านทำอะไรไว้ แต่ท่านกลับนิ่งเฉยเพื่อรักษาอำนาจของตนเอง!” จ้าวเฟยหลงชะงักไป คำพูดของนางเปรียบเสมือนดาบที่แทงทะลุหัวใจของเขา เขาหันไปมองอ๋องหนานเจี้ยนที่กำลังยิ้มเยาะด้วยความสะใจ “ท่านอา... ท่านไม่ได้แค่ฆ่าแม่นาง แต่ท่านกำลังทำให้ข้าเสีย ‘พันธมิตร’ ที่ดีที่สุดไป” จ้าวเฟยหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแต่แฝงด้วยความเด็ดขาด อ๋องหนานเจี้ยนหัวเราะลั่นห้อง “พันธมิตร? เจ้าคงหมายถึง ‘หมาก’ ที่เจ้าใช้เดินเกมสินะ จ้าวเฟยหลง เจ้าคิดว่านางจะอยู่ข้างเจ้าหลังจากรู้ว่าเจ้าเองก็เป็นหนึ่งในผู้สมรู้ร่วมคิดที่ปล่อยให้เรื่องนี้เงียบหายไปหรือ?” คำพูดของอ๋องหนานเจี้ยนทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงกลางใจฟางเซียน ร่างของนางเซถอยหลังไปชนกับชั้นวางของเสียงดังสนั่น ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัว นางหันมาจ้องมองใบหน้าของชายที่นางมอบความเชื่อใจให้ด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความไว้ใจที่เคยมี พังทลายลงในชั่วพริบตาเมื่อเห็นแววตาที่หลบเลี่ยงของฮ่องเต้ “ที่ท่านบอกว่าจะช่วยข้าล้างมลทิน...” ฟางเซียนกระซิบเสียงแผ่ว “คือคำลวงมาโดยตลอดใช่หรือไม่?” ในขณะที่จ้าวเฟยหลงกำลังจะเอ่ยปากแก้ตัว ประตูปีกข้างของห้องโถงก็ถูกพังเข้ามาโดยองครักษ์นับสิบของอ๋องหนานเจี้ยน พร้อมกับร่างของบุรุษผู้หนึ่งที่ก้าวเข้ามาด้วยแววตาอำมหิต—เขาคือชายผู้ที่เป็นคนลงมือเผาเรือนพักในคืนนั้นด้วยมือของเขาเอง หลิวเยี่ยนซีหวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับการตัดสินใจที่ยากลำบากของหลินฟางเซียนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!