จุดเปลี่ยนของหัวใจ

“เจ้าจะดึงดันทำไปเพื่ออะไร ในเมื่อรู้ดีว่าอาหนานเจี้ยนกางกรงเล็บรอจังหวะสะบั้นคอเจ้าอยู่ทุกเมื่อ?” เสียงของหลินฟางเซียนเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งบนยอดเขาหิมะ นางไม่ได้หันไปมองบุรุษเบื้องหลัง แต่สายตากลับจดจ้องเพียงเปลวไฟในเตาผิงเล็กๆ ภายในโรงเตี๊ยมซอมซ่อห่างไกลจากเมืองหลวงหลายร้อยลี้ มือที่เรียวงามประดุจลำเทียนของนางกำลังคีบกิ่งไม้แห้งโยนเข้าไปในกองไฟอย่างเชื่องช้า จ้าวเฟยหลง ซึ่งบัดนี้สวมชุดอาภรณ์ของบัณฑิตพเนจรไร้ซึ่งร่องรอยของความเป็นโอรสสวรรค์ ขยับเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากกายของเขา เขาไม่ได้ตอบคำถามทันที แต่ทอดสายตามองแผ่นหลังที่ดูบอบบางแต่กลับแบกรับความแค้นของตระกูลหลินเอาไว้เพียงลำพัง “ข้าไม่ได้ทำเพื่อบัลลังก์เพียงอย่างเดียวหรอกฟางเซียน” เขาเว้นจังหวะ เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นพร่านิดๆ “ข้าทำเพื่อ... คนที่ต้องกลายเป็นหมากกระดานที่ถูกทอดทิ้งอย่างเจ้าด้วย” หลินฟางเซียนชะงัก กิ่งไม้ในมือร่วงลงสู่พื้น นางหันกลับมาปะทะสายตากับเขา แววตาของนางที่เคยดุจแก้วที่ไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับไหวระริกราวกับผิวน้ำที่ถูกหยดหิน “หมากกระดานหรือคะ? ฝ่าบาท อย่าให้ความเมตตาชั่วคราวมาบังตาพระองค์เลย คนอย่างหม่อมฉันไม่มีวันเป็นอะไรได้มากกว่าเครื่องมือทวงคืนอำนาจ หากพระองค์ทำสำเร็จ หม่อมฉันก็แค่เศษฝุ่นที่ถูกกวาดทิ้ง หากพระองค์ล้มเหลว หม่อมฉันก็คือศพที่ไม่มีใครจดจำ” จ้าวเฟยหลงก้าวเข้ามาประชิด ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่ที่ข้างแก้มของนาง เขาใช้มือหนาประคองใบหน้านวลนั้นให้เงยขึ้นสบตา “ถ้าข้าบอกว่า ข้ายอมเสียบัลลังก์เพื่อแลกกับการให้เจ้าได้ใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสงบสุขในที่ที่ไม่มีใครรู้จักเราเล่า?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักแคบๆ กลิ่นอายความอึดอัดระหว่างทั้งคู่พุ่งสูงขึ้นราวกับเส้นด้ายที่ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ ในสายตาของหลินฟางเซียน ฮ่องเต้ผู้นี้ไม่ใช่คนเขลาที่หลงระเริงในอำนาจ แต่เป็นบุรุษผู้โดดเดี่ยวที่โหยหาที่พักพิงเช่นเดียวกับนาง ความใกล้ชิดนอกกำแพงวังที่ไร้ซึ่งกฎเกณฑ์และสายตาจับจ้อง ทำให้หัวใจที่ถูกปิดตายของนางเริ่มสั่นคลอน ฟางเซียนยกมือขึ้นแตะที่อกเสื้อของเขา สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรงไม่ต่างจากนาง “ความใกล้ชิดที่ไม่มีพระราชฐานขวางกั้นเช่นนี้... มันเป็นยาพิษนะคะฝ่าบาท พิษที่ทำให้คนเราลืมฐานะและหน้าที่” “ถ้ามันคือพิษ ข้าก็ยินดีจะดื่มมันให้หมดสิ้น” จ้าวเฟยหลงโน้มใบหน้าลงมา ริมฝีปากของเขาเฉียดผ่านหน้าผากมนของนางไปเพียงปลายเส้นผม สัมผัสแผ่วเบาแต่กลับหนักแน่นดุจคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้ต่อหน้าทวยเทพ ความอ่อนโยนที่นางไม่เคยได้รับตลอดหลายปีของการถูกกักขังและทรมานในวังวนการเมือง ทำให้น้ำตาหยดหนึ่งรินไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้ นางโอบกอดเขาไว้แน่น ความเยือกเย็นในใจถูกละลายด้วยความอบอุ่นที่นางถวิลหามาตลอด ในจังหวะที่หัวใจสองดวงเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ท่ามกลางเสียงลมหวีดหวิวข้างนอกหน้าต่าง ทั้งสองต่างตระหนักดีว่า ไม่ว่าชะตากรรมจะขีดเขียนอย่างไร พวกเขาไม่ใช่แค่ หมากและผู้เล่น อีกต่อไปแล้ว แต่เป็นคนสองคนที่ต้องการความอบอุ่นในโลกที่หนาวเหน็บใบนี้ ทว่า... ความสุขนั้นอยู่ได้เพียงชั่วครู่ ปัง! ประตูไม้ของโรงเตี๊ยมถูกพังเข้ามาด้วยฝีมือของชายฉกรรจ์ชุดดำนับสิบชีวิต แสงจันทร์สาดส่องผ่านรอยแตกของประตู เผยให้เห็นคมดาบที่วาววับด้วยอาบยาพิษสีม่วงเข้ม “ฝ่าบาท... พระองค์ช่างหาที่ตายได้เงียบเชียบดีเหลือเกิน” เสียงแหบพร่าของอ๋องหนานเจี้ยนดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังกลุ่มนักฆ่า เขาค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาพร้อมรอยยิ้มที่เหยียดหยาม “ข้าเฝ้าตามดูพวกเจ้ามานานพอแล้ว... หวังว่าการเดินทางครั้งสุดท้ายของเจ้าทั้งคู่ จะมีความสุขสมใจอย่างที่ต้องการนะ” จ้าวเฟยหลงกระชากกระบี่ประจำกายที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะออกมาทันควัน พร้อมกับขยับตัวไปขวางหน้าหลินฟางเซียนไว้ แต่ทว่า... สิ่งที่ทำให้ฟางเซียนต้องใจสลายไม่ใช่จำนวนนักฆ่าที่ล้อมกรอบพวกเขาไว้ แต่เป็นความลับที่นางเพิ่งประจักษ์เมื่อเห็นเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างกายอ๋องหนานเจี้ยนในเงามืดนั้น “ท่านพี่... ท่านลวงข้ามาที่นี่ เพื่อการนี้งั้นหรือ?” หลินฟางเซียนพึมพำด้วยเสียงที่สั่นสะท้าน เมื่อเงาร่างที่คุ้นเคยที่สุดก้าวออกมาจากเงามืด พร้อมด้วยตราประทับตระกูลหลินที่อยู่ในมือของเขา ซึ่งเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่นางเคยเชื่อว่าถูกทำลายไปนานแล้ว! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองในตอนนี้นะคะ หลิวเยี่ยนซีตั้งใจเขียนบทนี้ให้ลึกซึ้งที่สุด หวังว่าจะถูกใจทุกท่านนะคะ