การเสด็จประพาสแฝงตัว

“จดหมายฉบับนี้... ท่านไปเอามาจากที่ใด” เสียงของหลินฟางเซียนสั่นพร่า ทว่านัยน์ตากลับดุดันราวกับกระบี่ที่ชักออกจากฝัก นางกำกระดาษแผ่นนั้นไว้แน่นจนยับยู่ยี่ ตราประทับรูปหงส์คาบดอกท้อสีชาดที่มุมซองดูราวกับรอยเลือดที่ไม่มีวันจางหายไปจากความทรงจำ มันคือหลักฐานชิ้นสุดท้ายของตระกูลหลินที่ควรจะสูญสิ้นไปพร้อมกับเปลวเพลิงเมื่อห้าปีก่อน จ้าวเฟยหลงไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแต่ขยับกายเข้ามาใกล้ เงาของเขาทาบทับร่างบอบบางที่กำลังสั่นสะท้าน มือหนาเอื้อมไปแตะไหล่ของนางเบาๆ ก่อนจะดึงจดหมายออกจากมือของนางอย่างแผ่วเบา “ข้าพบมันในกล่องลับใต้ฐานบัลลังก์... กล่องที่อ๋องหนานเจี้ยนพยายามจะเผาทิ้งแต่ทำไม่สำเร็จ” ฮ่องเต้หนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า “หากเจ้าอยากรู้ว่าใครเป็นคนส่ง และทำไมมันถึงยังคงอยู่รอดมาได้ถึงวันนี้... คืนนี้เจ้าต้องไปกับข้า” “ไปที่ใดเพคะ?” นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยเยือกเย็นบัดนี้รื้นไปด้วยหยาดน้ำใส “นอกกำแพงวัง... ในที่ที่กฎเกณฑ์ของราชสำนักเอื้อมไปไม่ถึง” *** ยามค่ำคืนที่ตลาดมืดชานเมืองหลวง บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นควันไฟจากร้านขายบะหมี่ข้างทางและกลิ่นสาบของโคลนตม จ้าวเฟยหลงในชุดบุรุษพ่อค้าผ้าที่ดูเรียบง่ายแต่เนื้อผ้าประณีตเกินตัว เดินนำหลินฟางเซียนที่สวมชุดสตรีชาวบ้านธรรมดา แต่กิริยาท่าทางที่สง่างามกลับทำให้ผู้คนรอบข้างต้องหันมองด้วยความฉงน “อย่าได้เผลอตัวเชิดหน้าขึ้นเช่นนั้น” จ้าวเฟยหลงกระซิบข้างหู “ที่นี่ไม่มีฮ่องเต้ ไม่มีสนม มีเพียงพ่อค้าคลังผ้าที่พาภรรยามาจ่ายตลาด” หลินฟางเซียนพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ นางปรับท่าทางให้ดูห่อเหี่ยวและซวนเซตามจังหวะก้าว “ฝ่าบาท... หม่อมฉันไม่ได้หวังจะมาเดินทอดน่องชมตลาดเพื่อหาความสำราญ แต่ถ้าหากนี่คือแผนของพระองค์ที่จะหลอกล่อให้หม่อมฉันตายใจเพื่อเปิดเผยความลับตระกูลหลิน หม่อมฉันขอบอกไว้ตรงนี้ว่า พระองค์กำลังเสียเวลา” ชายหนุ่มชะงักฝีเท้า เขาหยุดยืนอยู่หน้าตรอกแคบๆ ที่มีควันพุ่งออกมาจากร้านขายสมุนไพรเก่าๆ “เจ้าคิดว่าข้าว่างงานถึงขนาดเอาความรู้สึกของคนคนหนึ่งมาเล่นตลกหรือ? ฟางเซียน... ในวังหลวงข้าคือหมากที่รอวันถูกรุกฆาต แต่ที่นี่... ข้าคือผู้สังเกตการณ์ที่ไร้อำนาจ และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ข้าเห็นสิ่งที่ข้าไม่เคยเห็น” เขาชี้ไปที่เด็กชายสองคนในชุดมอมแมมที่กำลังขุดคุ้ยเศษอาหารในถังขยะ ทั้งสองผอมแห้งจนเห็นซี่โครง แต่ที่น่าสะเทือนใจยิ่งกว่า คือที่คอของพวกเขามีรอยสักรูป ‘ดาบไขว้’ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของหน่วยข่าวกรองลับภายใต้อาณัติของอ๋องหนานเจี้ยน “เด็กพวกนั้น... เป็นหน่วยฝึกนักฆ่าของท่านอาของข้า” จ้าวเฟยหลงขบกรามจนเป็นสันนูน “พวกเขาถูกขโมยมาจากครอบครัวที่ยากจน เพื่อมาเป็นอาวุธให้เขากำจัดข้า... นี่คือความทุกข์ยากที่ข้าไม่อาจแก้ไขได้ หากยังนั่งอยู่บนบัลลังก์ที่ถูกล้อมด้วยม่านหมอกพิษ” หลินฟางเซียนมองภาพนั้นด้วยความใจสลาย ความโกรธแค้นในใจเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น นางก้าวเข้าไปหาเด็กชายคนหนึ่งแล้วส่งห่อซาลาเปาที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อให้ เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองนางด้วยดวงตาที่ไร้แวว... ก่อนที่เขาจะกระซิบประโยคหนึ่งที่ทำให้นางถึงกับตัวเย็นวาบ *“หงส์ตัวที่สาม... ยังไม่ตาย นางยังรออยู่ในถ้ำมืดใต้ฐานป้อมปราการทิศเหนือ”* ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าที่เคยเงียบสงบกลับมีเสียงหวีดหวิวของลูกธนูดังขึ้น จ้าวเฟยหลงไหวตัวทัน เขาคว้าเอวของหลินฟางเซียนดึงเข้าหาตัวก่อนจะม้วนตัวหลบเข้ามุมตึก เสียงลูกธนูอาบยาพิษปักเข้าที่ผนังไม้ข้างๆ พวกเขาอย่างจัง “มีคนตามเรามา!” จ้าวเฟยหลงตะโกนลั่น “หมอบลง!” ท่ามกลางความวุ่นวาย หลินฟางเซียนเหลือบเห็นเงาดำร่างหนึ่งยืนอยู่บนหลังคาบ้านตรงข้าม แสงจันทร์ส่องกระทบใบหน้าของชายคนนั้นชัดเจน... มันไม่ใช่ทหารของอ๋องหนานเจี้ยน แต่เป็นองครักษ์เงาที่เคยเป็นคนสนิทของบิดานางเมื่อห้าปีก่อน! ชายผู้นั้นขยับริมฝีปากเป็นคำพูดที่ไร้เสียงว่า *‘อย่าเชื่อใจ... ผู้ชายคนนี้’* พร้อมกับชี้ดาบไปที่จ้าวเฟยหลงที่กำลังปกป้องนางอย่างสุดกำลัง หัวใจของหลินฟางเซียนเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความสับสนถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ หากบิดาของนางถูกหักหลังโดยราชวงศ์... แล้วชายที่ยืนเคียงข้างนางอยู่ตอนนี้ คือมิตรที่แท้จริง หรือคือฆาตกรที่หลอกให้นางตายใจกันแน่? ก่อนที่นางจะทันได้ตัดสินใจ อะไรบางอย่างก็ร่วงหล่นลงมาจากฟ้า... มันคือกระดาษแผ่นหนึ่งที่ตกตรงหน้าจ้าวเฟยหลง เมื่อเขาหยิบขึ้นมาดู สีหน้าของฮ่องเต้หนุ่มก็เปลี่ยนไปจนซีดเผือด “ฟางเซียน... หนีไป!” เขาคำรามพร้อมกับชักกระบี่สั้นออกมา “นี่ไม่ใช่ฝีมือท่านอาของข้า... แต่มันคือตราประทับของ ‘ตระกูลหลิน’ ฉบับจริงที่เหลืออยู่!” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับหงส์เคียงบัลลังก์มังกรในทุกๆ ตอนนะคะ หลิวเยี่ยนซีดีใจเสมอที่ได้เห็นความตื่นเต้นของทุกท่านค่ะ