เปิดโปงความฉ้อฉล

“ท่านอา... ยังมีความกล้าหาญที่จะสบตาข้าอยู่อีกหรือ?” สุรเสียงของจ้าวเฟยหลงก้องกังวานไปทั่วท้องพระโรงที่เงียบเชียบดั่งป่าช้า พระหัตถ์ที่กำแน่นบนพนักบัลลังก์มังกรสั่นระริก มิใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยแรงโทสะที่พยายามสะกดกลั้นจนเส้นเลือดบนพระนลาฏปูดโปน ร่างสูงสง่าในฉลองพระองค์สีเหลืองทองทอดพระเนตรลงมายังเบื้องล่างด้วยสายตาที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก อ๋องหนานเจี้ยนที่ยืนตระหง่านอยู่กลางท้องพระโรงยืดกายตรง แววตาของชายวัยกลางคนที่เคยเต็มไปด้วยความยโสบัดนี้กลับวูบไหวเพียงชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหยันที่มุมปาก “ฝ่าบาททรงตรัสสิ่งใด? กระหม่อมไม่เข้าใจ หากทรงมีสิ่งใดติดค้างพระทัย โปรดตรัสให้ชัดเจน มิใช่มากล่าวหากันลอยๆ เช่นนี้ พ่ะย่ะค่ะ” หลินฟางเซียนซึ่งยืนอยู่ด้านข้างฮ่องเต้ พยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ แม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองศึก สายตาของนางจับจ้องไปที่ชายลึกลับในเงามืดคนนั้น... ชายที่ควรจะตายไปแล้วภายใต้คมดาบของตระกูลหลิน บัดนี้เขากลับกำลังก้าวเดินออกมาจากมุมมืดของเสาต้นใหญ่ พร้อมกับรอยยิ้มบิดเบี้ยวที่ส่งตรงมายังนางราวกับจะเยาะเย้ยถึงความพ่ายแพ้ในอดีต มือที่เปื้อนคราบเลือดของชายผู้นั้นชูตราประทับตระกูลหลินขึ้นสูง ท่ามกลางเสียงฮือฮาของเหล่าขุนนางที่เริ่มแตกตื่น “ตราประทับนี้... ตระกูลหลินที่ซื่อสัตย์ภักดีต่อราชสำนักมาหลายชั่วคน เหตุใดจึงไปอยู่ในมือของคนสารเลวที่สมคบคิดโกงเงินบรรเทาทุกข์ผู้ประสบภัยในแดนใต้กันเล่า?” จ้าวเฟยหลงแค่นหัวเราะ ก่อนจะโยนกองเอกสารหนาปึกดั่งภูเขาลงมาเบื้องล่าง กระดาษนับร้อยแผ่นโปรยปรายลงมาราวกับหิมะกลางฤดูร้อน “นี่คือบัญชีลับ... บัญชีที่ท่านอาใช้จ่ายเงินภาษีราษฎรไปเพื่อสะสมกองกำลังส่วนตัวและติดสินบนขุนนางครึ่งค่อนราชสำนัก!” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนจะระเบิดออกด้วยเสียงซุบซิบ อ๋องหนานเจี้ยนก้มลงมองเอกสารแผ่นหนึ่งที่ร่วงลงมาใกล้เท้า มือหนาคว้ามันขึ้นมาอ่านเพียงปราดเดียวใบหน้าก็ซีดเผือดลงทันที เส้นสายและตัวเลขที่ระบุวันเวลาและยอดเงินที่หายไปนั้นถูกต้องแม่นยำจนไม่อาจปฏิเสธได้ “ฝ่าบาท... นี่คือเอกสารปลอม! ใครบางคนกำลังใส่ร้ายกระหม่อม!” อ๋องหนานเจี้ยนแผดเสียง แต่แววตาของเขาที่เหลือบมองชายลึกลับผู้นั้นกลับฟ้องความจริงทั้งหมด หลินฟางเซียนก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างระหงดูเปราะบางแต่แววตากลับคมกริบดั่งมีดกรีดใจ “ท่านอ๋องเพคะ เอกสารจะปลอมได้อย่างไร ในเมื่อรอยประทับบนเอกสารเหล่านี้ คือรอยประทับจากตราประจำตระกูลหลินที่ท่านขโมยไปเมื่อสามปีก่อน... และคนผู้นี้” นางชี้ไปยังชายลึกลับ “คือพยานปากเอกที่ท่านสั่งให้ไปสังหารข้า แต่กลับปล่อยให้เขารอดชีวิตเพื่อมาเปิดเผยความโฉดชั่วของท่านเอง!” ชายลึกลับผู้นั้นหัวเราะเสียงแหลมสูง “ท่านอ๋อง ท่านจ่ายเงินให้ข้าไปสังหารแม่นางหลิน เพื่อปิดปากเรื่องการยักยอกเงินกองคลัง แต่ท่านลืมไปหรือว่า... ข้าก็เป็นเพียงหมาตัวหนึ่งที่ท่านพร้อมจะเขี่ยทิ้งเมื่อหมดประโยชน์” อ๋องหนานเจี้ยนหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด เขาชักกระบี่ข้างกายออกมาหมายจะพุ่งเข้าหาฮ่องเต้ แต่ทหารองครักษ์นับสิบชีวิตก็ปรากฏกายขึ้นล้อมรอบตัวเขาไว้ในพริบตาเดียว แสงดาบสะท้อนวาบวับไปทั่วท้องพระโรง บรรยากาศบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ ขุนนางที่เคยหนุนหลังต่างพากันก้าวถอยห่างราวกับกลัวเชื้อโรคจากความพ่ายแพ้จะติดตัว จ้าวเฟยหลงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พระเนตรดุดันดั่งมังกรพิโรธ “จับตัวมันไว้! ใครที่เกี่ยวข้องกับการโกงกินแผ่นดินครั้งนี้ ให้ถือว่ามีโทษถึงตาย ข้าจะไม่ปรานีผู้ใดทั้งสิ้น!” ความวุ่นวายโกลาหลบังเกิดขึ้นในทันที เสียงดาบปะทะกันก้องสนั่น อ๋องหนานเจี้ยนกวาดสายตาไปรอบๆ อย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะหยุดอยู่ที่หลินฟางเซียน รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วรึ ฟางเซียน? เจ้าคิดว่าหมากบนกระดานนี้มีเพียงข้าหรือที่เดิน?” อ๋องหนานเจี้ยนตะโกนลั่น พร้อมกับกดกลไกบางอย่างที่แหวนบนนิ้วของเขา ทันใดนั้น พื้นหินในท้องพระโรงก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ประตูบานใหญ่ที่ปิดตายถูกกระแทกจนเปิดออกด้วยแรงระเบิดจากภายนอก เสียงฝีเท้าม้านับพันก้าวเข้าสู่เขตพระราชฐานพร้อมกับเสียงร้องตะโกนกึกก้อง “ฆ่าฮ่องเต้ทรราช กอบกู้ราชบัลลังก์!” หลินฟางเซียนเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของบุคคลที่เดินนำหน้ากองทัพกบฏเข้ามา... เขาคือคนเดียวกับที่นางไว้ใจที่สุด และเป็นคนที่ควรจะอยู่เคียงข้างฮ่องเต้ในสนามรบที่ชายแดนมากที่สุด “เสด็จพี่... ท่านทรยศข้าได้อย่างไร!” จ้าวเฟยหลงคำรามด้วยความเจ็บปวด เมื่อเห็นแม่ทัพใหญ่ผู้เป็นพี่ชายร่วมสาบานก้าวเข้ามาพร้อมคมดาบที่ชี้ตรงมายังตน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมของเหล่าตัวละครนะคะ