การทรยศของคนใกล้ชิด

"เจ้าพูดว่าอะไรนะ?" เสียงของหลินฟางเซียนราบเรียบ ทว่าสั่นสะท้านอยู่ในลำคอ ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยฉายแววเยือกเย็นบัดนี้กำลังสั่นไหว นางไม่ได้มองไปที่แม่ทัพใหญ่ที่ยืนคุมเชิงจ้าวเฟยหลงอยู่ แต่กำลังจับจ้องไปยังสตรีที่ยืนเคียงข้างเขา—สนมซูเหม่ย สตรีที่นางไว้วางใจดั่งพี่น้องร่วมสายเลือด สตรีที่นางเคยแบ่งปันแม้กระทั่งหยดเลือดเพื่อรักษาชีวิตในวันที่ถูกพิษร้าย ซูเหม่ยไม่ได้หลบสายตา รอยยิ้มที่เคยอ่อนหวานในวันวานกลับบิดเบี้ยวกลายเป็นความเย็นชาที่นางไม่เคยรู้จัก "ฟางเซียน... เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ? ความเมตตาของเจ้ามันเป็นเพียงยาพิษที่เคลือบน้ำผึ้ง ในวังวนแห่งอำนาจนี้ ใครเล่าจะยอมเป็นหมากให้ใครไปชั่วชีวิต" กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในตำหนักบรรทม จ้าวเฟยหลงที่บาดเจ็บจากการต่อสู้กับแม่ทัพผู้ทรยศได้แต่กัดฟันกรอด เลือดสีแดงฉานไหลซึมผ่านอาภรณ์มังกรสีเหลืองทอง เขาพยายามจะลุกขึ้นยืนแต่กลับทรุดลงด้วยฤทธิ์ของยาพิษที่แฝงอยู่ในน้ำชาเมื่อครู่ "ซูเหม่ย... เจ้าวางยาข้า" จ้าวเฟยหลงเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาที่มองสนมสาวเต็มไปด้วยความเจ็บปวดลึกซึ้งกว่าความตาย "เจ้าเป็นคนเลือกใบชาเองกับมือในวันนี้มิใช่หรือ?" "ข้าเลือกใบชาที่ยอดเยี่ยมที่สุดให้ฝ่าบาทเสวยอย่างไรเล่าเพคะ" ซูเหม่ยหัวเราะแผ่วเบา เสียงของนางดังก้องไปทั่วความเงียบงันที่แสนน่าอึดอัด "เพียงแต่มันเป็นชาที่ผสม 'กลิ่นมรณา' ของท่านอ๋องหนานเจี้ยน... ชาที่ทำให้ผู้ดื่มสูญเสียกำลังวังชาจนสิ้น เพื่อที่ท่านแม่ทัพจะได้ไม่ต้องออกแรงมากนักในการจบสิ้นรัชสมัยนี้" หลินฟางเซียนก้าวเท้าถอยหลังไปหนึ่งก้าว หัวใจของนางราวกับถูกคมดาบกรีดลึก นางไม่ได้กลัวความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา แต่สิ่งที่สั่นคลอนจิตวิญญาณของนางคือ 'ความเชื่อใจ' ที่ถูกหักหลังอย่างไม่เหลือชิ้นดี "ทำไม..." ฟางเซียนเค้นเสียงถาม มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ "ข้าเคยช่วยชีวิตเจ้าจากคมดาบของพวกขันทีขี้ฉ้อ ข้าเคยปกป้องเจ้าจากแผนการของสนมคนอื่น เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าเราเคยสาบานกันว่าจะเป็นพี่น้องที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันในนรกแห่งนี้?" ซูเหม่ยเดินเข้ามาใกล้ฟางเซียน นางเชยคางหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ขึ้นด้วยนิ้วที่สวมแหวนหยกมันแพะ "พี่น้องหรือ? หึ... ในราชสำนักที่มีบัลลังก์เดียวไม่มีคำว่าพี่น้องหรอกฟางเซียน มีเพียงผู้ชนะกับผู้แพ้ เจ้าถูกชะตาลิขิตให้เป็นหงส์เคียงมังกร แต่เจ้ากลับเลือกที่จะเป็นแค่กรงขังให้มังกรไร้อำนาจตัวนี้... ข้าต่างหากที่จะได้เป็นหงส์ที่อยู่เหนือแผ่นดิน ไม่ใช่เจ้า" แม่ทัพใหญ่ที่ยืนนิ่งมานานเริ่มขยับปลายดาบเข้ามาใกล้จ้าวเฟยหลงมากขึ้น เสียงโลหะกระทบพื้นหินดังกังวานเป็นจังหวะแห่งมรณะ ฟางเซียนรู้ดีว่าหากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ จ้าวเฟยหลงจะไม่มีทางรอด พลังสมองของนางหมุนวนอย่างรวดเร็ว ในสถานการณ์ที่ดูเหมือนจนมุมเช่นนี้ นางต้องหาทางออก—แม้ทางนั้นจะต้องแลกด้วยทุกอย่างที่นางมี "เจ้าคิดว่าอ๋องหนานเจี้ยนจะปล่อยเจ้าไว้หลังจากนี้หรือซูเหม่ย?" ฟางเซียนเริ่มกล่าวเสียงนิ่ง แววตาเริ่มกลับมาคมกริบดังเดิม "ผู้ที่ทรยศต่อฮ่องเต้ได้ ย่อมทรยศต่อผู้ที่ใช้เขาเป็นเครื่องมือได้เช่นกัน เจ้ากำลังพาตัวเองไปสู่ขุมนรกที่ไม่มีวันได้ขึ้นมาหรอก" "หุบปาก!" ซูเหม่ยตวาดลั่น ความเยือกเย็นหายไปเหลือเพียงความโกรธเกรี้ยวที่ถูกแทงใจดำ ในจังหวะที่ซูเหม่ยเผลอ ฟางเซียนฉวยโอกาสคว้าปิ่นปักผมหยกที่ซ่อนกลไกไว้—อาวุธลับเพียงชิ้นเดียวที่นางได้รับจากสายลับในเงามืด—นางไม่ได้เล็งไปที่ซูเหม่ย แต่นางซัดปิ่นนั้นไปที่คบเพลิงขนาดใหญ่ข้างเสามังกร เปลวไฟพุ่งกระจายไปทั่วพรมราคาแพงในพริบตา ควันไฟตลบอบอวลจนมองไม่เห็นทาง "หนีไป!" ฟางเซียนตะโกนสั่งจ้าวเฟยหลง พร้อมกับใช้ตัวเข้าปะทะกับแม่ทัพใหญ่ที่กำลังพุ่งตัวเข้ามา ความวุ่นวายเกิดขึ้นในทันที เสียงตะโกนของเหล่าทหารรักษาพระองค์ที่อยู่ด้านนอกเริ่มดังใกล้เข้ามา ฟางเซียนกัดฟันสู้กับความเจ็บปวดเมื่อถูกดาบของแม่ทัพบาดเข้าที่หัวไหล่ เลือดสีแดงสดเปื้อนอาภรณ์สีขาวสะอาดจนกลายเป็นสีแดงชาด แต่ในขณะที่นางกำลังจะเสียหลัก ล้มลงสู่พื้นดินที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิงนั้นเอง มือหนึ่งกลับคว้าข้อมือนางไว้แน่นจนเกือบแหลก! หลินฟางเซียนเงยหน้าขึ้นด้วยความมึนงง ท่ามกลางควันไฟและเปลวเพลิงที่กำลังแผดเผา ใบหน้าที่ปรากฏแก่สายตานางไม่ใช่จ้าวเฟยหลง และไม่ใช่ซูเหม่ย แต่เป็นบุรุษที่นางคิดว่าควรจะอยู่ชายแดนทางเหนือ บุรุษผู้เป็นศัตรูที่น่ากลัวที่สุดในยามนี้—ท่านอ๋องหนานเจี้ยน ที่บัดนี้กำลังแสยะยิ้มด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "เจ้าเก่งมากที่ทำลายแผนของข้าในคืนนี้ฟางเซียน..." เขากระซิบข้างหูนางด้วยเสียงที่แหบพร่าและเย็นเยียบ "แต่เจ้าลืมไปหรือว่า... ตลอดเวลาที่ผ่านมา ข้าเองนี่แหละที่เป็นคนส่งปิ่นปักผมเล่มนั้นให้เจ้า เพื่อรอเวลานี้โดยเฉพาะ" นางเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นเข้าสู่กระดูกสันหลัง เมื่อเข้าใจในทันทีว่าทุกก้าวย่างของนางที่ผ่านมา ไม่ใช่ชัยชนะเหนือราชสำนัก แต่เป็นเพียงหมากที่เดินตามแผนของอ๋องหนานเจี้ยนมาโดยตลอด! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปในวังวนแห่งอำนาจนี้กับหลิวเยี่ยนซีนะคะ