กลยุทธ์ม้าไม้

"สัญญา? สัญญาของท่านกับข้า... มีค่าเท่ากับเศษธุลีที่ลอยอยู่ในวังหลวงแห่งนี้เท่านั้นกระมัง จางกงกง" หลินฟางเซียนเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ นางวางถ้วยชาเคลือบหยกในมือลงบนโต๊ะไม้จันทน์เสียงดัง 'กริ๊ก' สั้นๆ ทว่าบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของบุรุษวัยกลางคนที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า จางกงกง ขันทีคนสนิทที่อ๋องหนานเจี้ยนส่งมาควบคุมทุกย่างก้าวของนางในตำหนักเย็น บัดนี้ก้มหน้าต่ำจนแทบชิดพื้น ผิวหน้าที่เคยเรียบเฉยกลับมีหยาดเหงื่อซึมตามไรผม "พระสนม... ท่านอ๋องไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้น สิ่งที่ท่านอ๋องทรงประทานให้คือโอกาสที่จะลบล้างความผิดของตระกูลหลิน หากท่านยอมร่วมมือ..." "ร่วมมือ?" ฟางเซียนแค่นหัวเราะ แววตาดุจน้ำแข็งใสของนางจ้องมองเขาราวกับจะกรีดลึกเข้าไปถึงกระดูก "ร่วมมือเพื่อให้ข้ากลายเป็นเครื่องมือสังหารฝ่าบาทหรือ? หรือเพื่อให้ข้าเห็นพี่ชายของข้าต้องจบชีวิตลงด้วยคมดาบของท่านอ๋อง จางกงกง... ท่านช่างเลือกใช้วาจาหว่านล้อมได้ไร้เดียงสานัก" นางลุกขึ้นยืน กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยในฤดูหนาวโชยมาจากอาภรณ์ของนาง นางเดินเข้าไปใกล้เขาทีละก้าว ทุกย่างก้าวมีความหมายราวกับรุกฆาตในกระดานหมากรุก "จงกลับไปบอกท่านอ๋องของเจ้า ว่าข้า 'ยินดี' จะรับหน้าที่นั้น... แต่มีข้อแม้ว่า ข้าต้องการพบเขาเพียงลำพัง ในตำหนักลับที่ไม่มีใครล่วงรู้" จางกงกงเงยหน้าขึ้น ดวงตาฉายแววฉงนก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความยินดีอย่างปิดไม่มิด "พระสนมทรงตัดสินใจถูกแล้วพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยโดยเร็วที่สุด" เมื่อร่างของขันทีผู้นั้นลับตาไป ประตูปิดลงสนิท ฟางเซียนก็ทรุดตัวลงบนเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยอ่อน มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อยาวสั่นระริก "เจ้าช่างกล้านักนะ ฟางเซียน" เสียงทุ้มต่ำดังก้องมาจากมุมมืดหลังฉากกั้นไม้ฉลุลาย จ้าวเฟยหลง ฮ่องเต้ผู้มีดวงตาแฝงไปด้วยเพลิงแค้นก้าวออกมา รัศมีอำนาจของเขารุนแรงจนอากาศรอบตัวเปลี่ยนไป "การเดินเข้าถ้ำเสือเพียงลำพังเพื่อล่อให้อ๋องหนานเจี้ยนเผยตัว... เจ้าคิดว่าหัวของเจ้ามีค่าพอจะแลกกับบัลลังก์ของข้าหรือไม่?" ฟางเซียนไม่หันกลับไปมอง นางเพียงแค่จิบชาที่เย็นชืดแล้วเอ่ยเสียงเรียบ "หากหม่อมฉันไม่กล้าเสี่ยง ฝ่าบาทจะทรงหาโอกาสเข้าถึงตัวท่านอ๋องที่ขยับตัวราวกับเงาเช่นนี้ได้อย่างไรเพคะ? ม้าไม้ตัวนี้... หม่อมฉันไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อให้ท่านอ๋องพังกำแพงเข้ามา แต่หม่อมฉันสร้างขึ้นเพื่อให้ท่านอ๋องกลายเป็นเชลยในบ้านของตัวเองต่างหาก" "แผนของเจ้าคืออะไร" จ้าวเฟยหลงเดินมาหยุดข้างหลังนาง ลมหายใจอุ่นๆ รดรินต้นคอ แต่ฟางเซียนกลับไม่สะทกสะท้าน "ในงานเลี้ยงฉลองวสันต์ฤดูที่จะถึง อ๋องหนานเจี้ยนจะมาเข้าเฝ้าตามธรรมเนียม ข้าจะส่งคนแทรกซึมเข้าไปในขบวนติดตามของเขา ในชื่อของ 'ของกำนัล' ที่เขาอยากได้ที่สุด" ฟางเซียนเว้นจังหวะ สายตาสอดประสานกับฮ่องเต้ผ่านเงาสะท้อนในกระจกทองเหลือง "เขามักโอ้อวดเรื่องของวิเศษที่สะสม ข้าจะส่งคนของเราเข้าไปเป็นหนึ่งในเหล่านักดนตรีที่ท่านอ๋องโปรดปราน... และเมื่อจังหวะเพลงถึงจุดเปลี่ยน ความลับที่เขาซ่อนไว้ในห้องลับใต้ดินตำหนักอ๋องก็จะถูกเปิดเผย" จ้าวเฟยหลงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เคยแข็งกร้าวกลับเริ่มมีความชื่นชมเจือปน "เจ้าจะส่งคนเข้าไปในที่ที่ไม่มีใครเข้าถึงได้โดยไม่ตายเสียก่อน... แล้วใครกันล่ะที่จะกล้าทำเรื่องบ้าบิ่นเช่นนี้?" ฟางเซียนแย้มยิ้ม เป็นยิ้มที่ทำให้จ้าวเฟยหลงต้องหยุดชะงัก "ไม่ต้องเป็นผู้อื่นหรอกเพคะ... หม่อมฉันเองที่จะเป็นคนเข้าไป" ... คืนนั้น ฟางเซียนเปลี่ยนอาภรณ์เป็นชุดสีดำสนิทเพื่อเตรียมการขั้นต้น ทว่าเมื่อนางแง้มหน้าต่างเพื่อจะออกไปสมทบกับหน่วยลับของจ้าวเฟยหลง ลมหนาวก็พัดกรรโชกเข้ามาจนตะเกียงดับวูบ นางสัมผัสได้ถึงคมมีดเย็นเฉียบที่ทาบลงบนลำคอระหง กลิ่นน้ำหอมบุรุษที่คุ้นเคยอย่างประหลาดลอยเข้ามากระทบจมูก "เจ้าไม่ควรออกไปคืนนี้... เพราะคนที่จะตายในคืนนี้ ไม่ใช่ท่านอ๋อง" เสียงกระซิบแหบพร่าจากเงาดำที่ซ่อนตัวอยู่หลังบานหน้าต่างทำเอาฟางเซียนตัวแข็งทื่อ เมื่อนางหันกลับไปมองในความมืด ดวงตาสีอำพันที่นางจดจำได้ดีจากเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อนกลับปรากฏขึ้น บุรุษคนนั้นไม่ใช่ขันที ไม่ใช่ฮ่องเต้ และไม่ใช่ท่านอ๋อง... แต่เป็นคนที่ควรจะตายไปพร้อมกับตระกูลของนางในวันนั้น! "พี่ใหญ่... ท่าน..." ฟางเซียนไม่อาจเอ่ยคำใดได้อีกต่อไป เมื่อบุคคลที่นางคิดว่าไร้ลมหายใจไปนานแล้ว ก้าวออกมาจากเงามืดพร้อมรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและมือที่ถือตราประทับลับของตระกูลหลินซึ่งเปื้อนคราบเลือดสีเข้มข้นเอาไว้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับหงส์ผู้ท้าทายโชคชะตาคนนี้ด้วยกันนะคะ หลิวเยี่ยนซีค่ะ