สมรสลวงตา

“เจ้าคิดหรือว่าการยอมเป็นหมากบนกระดานของข้า จะทำให้ตระกูลหลินพ้นมลทินได้เร็วกว่าการตายตกไปตามกัน?” สุรเสียงทุ้มต่ำของจ้าวเฟยหลงดังก้องอยู่ในห้องบรรทมที่เงียบสงัด กลิ่นกำยานไม้กฤษณาจางๆ ไม่อาจกลบความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงสง่าที่ประทับอยู่หลังโต๊ะทรงพระอักษรได้ หลินฟางเซียนยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าเขาราวกับรูปปั้นสลัก ใบหน้าของนางเรียบเฉย ทว่าดวงตาดอกท้อคู่นั้นกลับสั่นไหววูบไหวดั่งเปลวเทียนต้องลม ฟางเซียนไม่ตอบทันที นางเพียงแต่กวาดสายตามองม้วนฎีกาที่วางระเกะระกะบนโต๊ะ—ฎีกาที่เต็มไปด้วยข้อเรียกร้องจากอ๋องหนานเจี้ยนและพรรคพวก การเป็นฮ่องเต้ที่ไร้อำนาจในแผ่นดินตนเอง ช่างเป็นความเจ็บปวดที่น่าสมเพชเสียจริง “ฝ่าบาททรงต้องการให้หม่อมฉันเป็นหมากเพื่อคานอำนาจท่านอ๋อง หรือต้องการให้หม่อมฉันเป็นเพียงโล่กำบังความอ่อนแอของพระองค์กันแน่เพคะ?” คำถามนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบ จ้าวเฟยหลงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เงยพระพักตร์ขึ้น สายตาของเขามีทั้งความขุ่นเคืองและความโหยหาที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เขาผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวเข้ามาหานางช้าๆ จนระยะห่างระหว่างเขากับนางเหลือเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนของบุรุษผู้กุมชะตาแผ่นดินทำให้ฟางเซียนต้องข่มใจไม่ให้ก้าวถอยหลัง “ข้าต้องการ ‘ภรรยา’ ที่ไม่เป็นเพียงแค่ดอกไม้ประดับสวน แต่เป็นสตรีที่กล้าเผาตำหนักของข้าทิ้งได้หากวันหนึ่งข้ากลายเป็นทรราช” เขากระซิบ น้ำเสียงนั้นเย็นชาทว่าแฝงไปด้วยความเวทนา “อ๋องหนานเจี้ยนจะหมั้นหมายบุตรสาวของเขาให้ข้าในงานเทศกาลล่าสัตว์สัปดาห์หน้า หากเจ้าไม่ตอบตกลงที่จะเป็นพระชายาของข้าในคืนนี้ พรุ่งนี้เช้า... ข้าคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมสยบ” ฟางเซียนรู้สึกได้ถึงความสั่นสะท้านที่ปลายนิ้ว หากนางตอบตกลง นางจะกลายเป็นเป้าหมายอันดับหนึ่งของเหล่าตระกูลขุนนางผู้หิวกระหายอำนาจ แต่หากนางปฏิเสธ ตระกูลหลินที่เหลือรอดเพียงน้อยนิดจะถูกถอนรากถอนโคนด้วยน้ำมือของอาเขยผู้โหดเหี้ยม “ข้อเสนอของฝ่าบาทไม่ใช่การขอสมรส แต่มันคือการประกาศสงครามกับใต้เท้าอ๋อง” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้น “แล้วพระองค์จะทรงวางใจได้อย่างไรว่า ‘พระชายา’ ผู้นี้จะไม่หันกลับมาแทงข้างหลังพระองค์ในวันที่อำนาจอยู่ในมือ?” จ้าวเฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนาคว้าข้อมือของนางขึ้นมาอย่างถือดี ก่อนจะจูงนางไปยังบานหน้าต่างไม้แกะสลักที่มองเห็นทิวทัศน์ของเมืองหลวงยามดึก “ข้าไม่เคยวางใจใครเลยแม้แต่คนเดียวหลินฟางเซียน... แต่ในความไม่วางใจนั้น ข้าเลือกที่จะวางเดิมพันชีวิตไว้กับความแค้นของเจ้า เพราะความแค้นที่ฝังลึกย่อมซื่อสัตย์กว่าความรักที่ฉาบฉวย” ท่ามกลางความตึงเครียด กงกงอาวุโสที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องบรรทมก็ส่งเสียงกระแอมเบาๆ แต่ทว่ากึกก้องผิดปกติ ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์ที่เร่งรีบเข้ามา “ฝ่าบาท! ท่านอ๋องหนานเจี้ยนเสด็จมาที่ตำหนักพยัคฆ์คำรณพ่ะย่ะค่ะ อ้างว่ามีราชกิจเร่งด่วนที่ต้องปรึกษาหารือ!” สีพระพักตร์ของจ้าวเฟยหลงเปลี่ยนไปทันที เขาหันมาสบตาฟางเซียน สายตาคู่นั้นบังคับให้หญิงสาวต้องตัดสินใจเดี๋ยวนี้ ฟางเซียนกำหมัดแน่น ความคิดในหัวหมุนวนราวกับพายุ นางรู้ดีว่าหากท่านอ๋องก้าวเข้ามาในห้องนี้แล้วเห็นนางอยู่กับฮ่องเต้ในเวลาวิกาลเช่นนี้ แผนการทั้งหมดจะล่มลงทันที ทว่าในวินาทีที่บานประตูใหญ่กำลังถูกผลักเปิดออก ฟางเซียนก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด นางฉวยโอกาสในช่วงที่จ้าวเฟยหลงกำลังเสียสมาธิ ผลักร่างของเขาล้มลงบนเตียงกว้างแล้วปีนขึ้นไปคร่อมทับเอาไว้ ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเขาสิ่งที่ทำเอาฮ่องเต้หนุ่มเบิกตากว้าง “หากต้องการให้หม่อมฉันเป็นพระชายา พระองค์ก็จงแสดงละครให้แนบเนียนเสียหน่อยเพคะ... เพราะหลังจากคืนนี้ไป ชีวิตของฝ่าบาทจะเป็นของหม่อมฉันแต่เพียงผู้เดียว” ประตูตำหนักถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างสูงใหญ่ของอ๋องหนานเจี้ยนปรากฏขึ้นภายใต้แสงคบเพลิงที่สั่นไหว แต่เขากลับต้องชะงักกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า... บนเตียงบรรทมที่ยุ่งเหยิง ฮ่องเต้หนุ่มกำลังกอดรัดหญิงสาวนางหนึ่งที่ใบหน้าซุกซ่อนอยู่ในอกของเขาอย่างออดอ้อน อ๋องหนานเจี้ยนหรี่ตาลง มองดูแผ่นหลังของหญิงสาวที่ดูคุ้นตาอย่างกังขา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกดดัน “ฝ่าบาท... ดูเหมือนกระหม่อมจะมาขัดจังหวะความสำราญของพระองค์เสียแล้วสินะพ่ะย่ะค่ะ?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับหงส์ตัวนี้ในวังวนแห่งอำนาจนะคะ หลิวเยี่ยนซีจะรออ่านทุกความคิดเห็นค่ะ