นกในกรงทอง

"ถอยไป! อย่าให้ใครเข้ามาใกล้แท่นบรรทมเด็ดขาด!" เสียงตวาดกร้าวของจ้าวเฟยหลงก้องกังวานท่ามกลางเสียงโลหะกระทบกันอย่างบ้าคลั่งที่หน้าประตูห้องลับ ฟางเซียนที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านปักลายมังกรพ่นลมหายใจออกช้าๆ มือของนางสั่นเทาเล็กน้อยในยามที่หยิบกระดาษแผ่นเล็กบางเบาดุจปีกจักจั่นขึ้นมา ในใจของนางมิได้หวาดกลัวต่อความตาย แต่นางหวาดกลัวว่าโอกาสเพียงหนึ่งเดียวที่จะพลิกกระดานอำนาจของอ๋องหนานเจี้ยนจะหลุดลอยไป นางรีบเขียนรหัสลับลงบนกระดาษด้วยพู่กันจุ่มหมึกเพียงแต้มเดียว 'กองทัพพยัคฆ์ทิศเหนือถูกกักตุนเสบียง... ขบวนการส่งกำลังบำรุงเปลี่ยนเส้นทางผ่านหุบเขาเงาจันทร์ภายในสามราตรี' ฟางเซียนสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะขยับกายอย่างแคล่วคล่องไปยังช่องหน้าต่างลับที่มองออกไปเห็นทิวทัศน์ของพระราชวังต้องห้ามในยามวิกาล ที่นั่น... นกพิราบสื่อสารสีขาวนวลตัวหนึ่งกำลังเกาะอยู่บนกิ่งสนที่โน้มต่ำลงมา ราวกับมันรอคอยโชคชะตาที่กำลังจะเปลี่ยนผ่านแผ่นดิน "เจ้าต้องไปถึงมือท่านแม่ทัพให้เร็วที่สุด" นางพึมพำเบาๆ ผูกสารลับเข้ากับขาของมันแล้วปล่อยให้มันโผบินออกไปท่ามกลางพายุฝนที่เริ่มตั้งเค้า แต่ทว่า... วินาทีที่ปีกสีขาวนั้นกระพือห่างออกไปจากตัวปราสาท เงาดำสายหนึ่งกลับร่วงหล่นลงมาจากหลังคาด้วยความเร็วสูง! ฉัวะ! เสียงธนูอาบยาพิษปักเข้าที่ปีกของนกพิราบกลางอากาศ ร่างสีขาวร่วงหล่นลงสู่พื้นดินด้านล่างราวกับดอกไม้ที่ถูกเด็ดทิ้ง ฟางเซียนแทบหยุดหายใจ นางทรุดตัวลงกับพื้น หัวใจเต้นแรงราวกับกลองศึก แผนการที่นางวางไว้ถูกทำลายลงต่อหน้าต่อตา! ประตูห้องลับถูกพังเข้ามาด้วยแรงมหาศาล อ๋องหนานเจี้ยนก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ทว่าดวงตากลับวาวโรจน์ด้วยความอำมหิต เบื้องหลังของเขาคือเหล่าองครักษ์เสื้อแพรที่ชักดาบออกมาจนสุดคม "เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้ 'นกในกรงทอง' อย่างเจ้าได้ส่งข่าวออกไปงั้นหรือ ฟางเซียน?" อ๋องหนานเจี้ยนเหยียดยิ้มเย็นเยียบพลางสาวเท้าเข้ามาหา "เจ้าคิดว่าฮ่องเต้องค์นี้จะปกป้องเจ้าได้นานเพียงใด ในเมื่อตอนนี้แม้แต่ลมหายใจของเขาก็ยังต้องขออนุญาตจากข้า" ฟางเซียนลุกขึ้นยืน ตัวตรง สง่างาม แม้จะตกอยู่ในวงล้อม นางเชิดหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว "ท่านอา... หากท่านคิดว่าการปิดปากข้าจะช่วยให้ท่านกุมแผ่นดินได้ตลอดกาล ท่านก็คิดผิดถนัด ความจริงไม่ใช่สิ่งที่คนเพียงคนเดียวจะฉุดรั้งไว้ได้ แม้ท่านจะฆ่าข้า แต่ความเน่าเฟะในใจท่านก็จะค่อยๆ กัดกินบัลลังก์ที่ท่านโหยหาจนไม่เหลือชิ้นดี" จ้าวเฟยหลงที่ยืนขวางหน้าอยู่ก่อนแล้วก้าวขึ้นมาข้างหน้าฟางเซียน เขาใช้ร่างกายกำยำบดบังนางไว้จากสายตาของอ๋องหนานเจี้ยน มือหนากระชับดาบในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "หากท่านต้องการบัลลังก์นี้ ก็ข้ามศพข้าไปก่อนเถิดเสด็จอา! แต่จงจำไว้ว่าเลือดของมังกรที่ท่านหลั่ง จะย้อนกลับมาสาปแช่งวงศ์ตระกูลของท่านให้ล่มจมในชั่วชีวิตนี้!" อ๋องหนานเจี้ยนหัวเราะร่วน เสียงหัวเราะดังกังวานไปทั่วโถงกว้าง "เลือดมังกร? ช่างน่าขันนัก ในเมื่อมังกรตัวนี้ไม่มีเขี้ยวเล็บมานานแล้ว!" เขาส่งสัญญาณมือเพียงนิดเดียว องครักษ์นับสิบพุ่งเข้าโจมตีทันที ฟางเซียนคว้าหยิบกริชเล่มเล็กที่ซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อ นางไม่ได้หวังจะสังหารใคร แต่การมีชีวิตอยู่คืออาวุธที่สำคัญที่สุดในเวลานี้ นางฉวยจังหวะที่จ้าวเฟยหลงปะทะกับอ๋องหนานเจี้ยนหมุนตัวหลบคมดาบที่พุ่งเข้ามาอย่างแม่นยำ ในขณะที่ชุลมุน ฟางเซียนสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่หน้าต่าง... นกพิราบตัวนั้นไม่ได้ตายจริงๆ มันพยายามกระพือปีกที่บาดเจ็บซ้ำๆ ราวกับจะพยายามสื่อสารอะไรบางอย่าง ทันใดนั้น นางก็เห็นแสงสีแดงวูบวาบจากทิศทางของหอสังเกตการณ์ แสงนั้นคือสัญญาณจากพันธมิตรที่นางแอบนัดหมายไว้ล่วงหน้า หากนกพิราบไปไม่ถึง แผนการที่สองจะเริ่มขึ้นทันที! แต่ทว่า ในจังหวะที่นางหันกลับมามองสถานการณ์เบื้องหน้า ร่างของจ้าวเฟยหลงกลับเซถอยหลังมาทางนาง เพราะได้รับบาดแผลที่หัวไหล่จากอ๋องหนานเจี้ยน ฟางเซียนถลาเข้าไปประคองเขาไว้แน่น ขณะที่อ๋องหนานเจี้ยนก้าวเข้ามาใกล้พร้อมรอยยิ้มผู้ชนะ "จบสิ้นแล้ว..." อ๋องหนานเจี้ยนกล่าว พลางชี้ปลายดาบมาที่ลำคอของฮ่องเต้ ทว่า ในวินาทีที่ความหวังดูเหมือนจะดับสูญ ประตูห้องลับด้านหลังของอ๋องหนานเจี้ยนกลับถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษในชุดเกราะสีดำทมิฬที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน... เขาคือคนที่ควรจะตายไปในสงครามชายแดนเมื่อสามปีก่อน! "ใต้เท้า... ท่านยังไม่ตาย?" อ๋องหนานเจี้ยนหน้าถอดสีทันทีที่เห็นบุรุษผู้นั้นก้าวเข้ามาพร้อมกองกำลังทหารที่ปิดล้อมห้องลับนี้ไว้อย่างแน่นหนา ฟางเซียนมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นรัว ไม่ใช่เพียงเพราะการกลับมาของเขา แต่นางเห็นแผ่นกระดาษที่นกพิราบตัวนั้นคาบกลับมาวางไว้ที่ปลายเท้าของนาง กระดาษแผ่นนั้น... ไม่ใช่ข้อความที่นางส่งออกไป แต่มันคือคำสั่งลับจาก 'จักรพรรดินีผู้ล่วงลับ' ที่ระบุความลับเรื่องชาติกำเนิดของอ๋องหนานเจี้ยนที่ทำให้นางถึงกับต้องเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ! หวังว่าตอนที่สี่สิบนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับการเดินหมากที่เดิมพันด้วยชีวิตของฟางเซียนนะคะ หลิวเยี่ยนซีจะรีบเร่งปั่นตอนถัดไปให้ทุกท่านได้อ่านโดยเร็วที่สุดค่ะ!