การกักขังที่แสนเจ็บปวด

“เจ้าทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร... จ้าวเฟยหลง!” เสียงตะโกนของฟางเซียนขาดห้วงไปทันทีที่แรงกระชากจากร่างสูงใหญ่เหวี่ยงนางเข้าไปในห้องลับใต้ดินหลังตำหนักบรรทม ประตูหินหนักอึ้งปิดลงพร้อมกับเสียงกลไกที่ดังสะท้อนก้องกังวานดุจเสียงแห่งความตาย แสงเทียนวูบไหวสะท้อนเงาใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นของฮ่องเต้หนุ่มผู้กำลังหอบหายใจรุนแรง “เพื่อช่วยชีวิตเจ้าอย่างไรเล่า!” จ้าวเฟยหลงตวาดกลับ สองมือกำไหล่นางแน่นจนฟางเซียนรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แทรกซึมผ่านเนื้อผ้า “เจ้าเห็นกองเพลิงนั่นไหม? เจ้าเห็นเลือดที่สาดกระเซ็นบนลานประหารนั่นไหม? หากข้าไม่ทำเช่นนี้ ศีรษะของเจ้าก็คงวางอยู่บนแท่นไม้ปูด้วยกำมะหยี่สีแดงไปแล้ว!” ฟางเซียนแค่นยิ้ม รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสมเพชต่อชะตากรรมของตนเอง นางค่อยๆ ดึงมือเขาออกอย่างเชื่องช้า ดวงตาหงส์ที่เคยเยือกเย็นบัดนี้สั่นไหวด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น “ท่านช่วยชีวิตข้า หรือท่านแค่กำลังกักขังหมากตัวสำคัญที่ยังใช้ประโยชน์ได้ไม่หมดกันแน่เพคะ ฝ่าบาท?” คำถามนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลึกลงในหัวใจของจ้าวเฟยหลง เขาชะงักไป ดวงตาที่เคยดุดันอ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความรวดร้าวที่ปิดไม่มิด มือที่เคยกำไหล่นางเปลี่ยนเป็นลูบไล้ใบหน้าเรียวอย่างแผ่วเบา ราวกับต้องการตรวจสอบว่านางยังคงเป็นคนเดิม... คนที่เขาเฝ้าทะนุถนอมในเงามืดมาตลอด “ข้ากักขังเจ้าไว้เพื่อปกป้องเจ้าจากเงื้อมมือของท่านอาหนานเจี้ยน” เสียงของเขาทุ้มต่ำและสั่นเครือ “เจ้าไม่รู้หรอกว่าเขากำลังวางแผนอะไรอยู่ ในเมื่อเจ้าคือจุดอ่อนเดียวที่ทำให้ข้าหลงกล... ข้าจึงต้องทำให้เจ้ากลายเป็นสิ่งที่ไม่มีใครเข้าถึงได้ แม้แต่ตัวข้าเอง” “นั่นมิใช่ความรัก... แต่มันคือความเห็นแก่ตัว!” ฟางเซียนสะบัดหน้าหนี แผ่นหลังของนางพิงเข้ากับกำแพงเย็นเฉียบของคุกหรูหราแห่งนี้ “ท่านขังข้าไว้ในกรงทองแห่งนี้ ในขณะที่ข้ามีแผนการที่จะทำลายตระกูลหนานให้สิ้นซาก ท่านทำลายทุกอย่างของข้าด้วยความปรารถนาดีที่ข้าไม่ได้ร้องขอ!” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องกว้าง บรรยากาศบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ จ้าวเฟยหลงจ้องมองหญิงสาวที่เขาเทิดทูนไว้ในใจด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ในห้องลับที่ไร้ซึ่งหน้าต่างและเสียงจากโลกภายนอก ทุกจังหวะการเต้นของหัวใจดูเหมือนจะดังชัดเจนขึ้น ความตึงเครียดไม่ได้เกิดจากศัตรูภายนอก แต่เกิดจากกำแพงแห่งความเชื่อใจที่พังทลายลงของคนสองคน “เจ้าคิดว่าเจ้าชนะเขาได้เพียงลำพังงั้นหรือ?” จ้าวเฟยหลงก้าวเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนรินรดใบหน้านาง “เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าหนานเจี้ยนมีอำนาจล้นฟ้าเพียงใด ข้าส่งเจ้าไปอยู่ตรงนั้นเพื่อเป็นตัวประกันที่ปลอดภัยที่สุด ต่อให้บัลลังก์นี้จะต้องพังทลายลงข้าก็ยอม แต่เจ้า... เจ้าต้องรอด” ฟางเซียนเงยหน้าสบตาเขา แววตาของนางแปรเปลี่ยนจากโกรธแค้นเป็นนิ่งสงบดั่งผิวน้ำที่ไร้คลื่น “ถ้าหากท่านยอมแลกทุกอย่างเพื่อข้า เช่นนั้นท่านก็ไม่ใช่ฮ่องเต้ที่ข้าควรจะร่วมมือด้วยแล้วเพคะ จ้าวเฟยหลง...” นางหยุดเว้นระยะ ความนิ่งงันของนางน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงกรีดร้อง “เพราะผู้นำที่เอาแต่ปกป้องคนรักโดยละทิ้งราษฎรและแผนการกอบกู้แผ่นดิน ก็ไม่ต่างอะไรกับทรราชที่ข้าพยายามจะโค่นล้มหรอก” จ้าวเฟยหลงนิ่วหน้า ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย เขาหมุนตัวเดินไปที่ประตูหิน ก่อนจะหยุดกึกแล้วเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่หันกลับมามอง “หากเจ้ามองว่าข้าเป็นเช่นนั้น ก็จงอยู่ที่นี่... จนกว่าข้าจะทำลายหนานเจี้ยนได้จนหมดสิ้น ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าออกไปรับอันตรายอีกเป็นอันขาด” เสียงกุญแจกลไกดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับแสงไฟที่ถูกดับลงจากภายนอก ทิ้งให้ฟางเซียนจมดิ่งอยู่กับความมืดมิดและเสียงสะอื้นไห้ในใจ ทว่า ในขณะที่ความเงียบงันเริ่มกัดกินสติสัมปชัญญะ หูก็แว่วเสียงฝีเท้าเบาหวิวที่ไม่ได้มาจากทางเข้าออกหลัก มันเป็นเสียงลากผ่านกำแพงหินฝั่งที่หันไปทางตำหนักพระมเหสี... เสียงนั้นหยุดลงที่รอยแยกเล็กๆ บนผนังหิน ก่อนจะมีกระดาษแผ่นหนึ่งถูกเสียบเข้ามา มือที่สั่นเทาของฟางเซียนหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาเปิดอ่านด้วยแสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องเล็กๆ เพียงน้อยนิด ลายมือที่คุ้นเคยปรากฏชัดเจน... ลายมือของ 'คนตาย' ที่นางเฝ้าตามหามาตลอดสามปี 'ฟางเซียน... อย่าเชื่อใจบุรุษผู้สวมมงกุฎ เพราะสิ่งที่เขาขังเจ้าไว้ มิใช่เพื่อปกป้อง แต่เพื่อรอให้เจ้า 'ตาย' ไปจากความทรงจำของราษฎรอย่างสมบูรณ์' ฟางเซียนเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ในขณะที่เสียงฝีเท้าภายนอกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเสียงดาบที่กำลังปะทะกันอย่างดุเดือดที่หน้าประตูห้องลับแห่งนี้! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับโศกนาฏกรรมครั้งนี้กับหลิวเยี่ยนซีนะคะ