การตื่นขึ้นของมังกร

“หากฝ่าบาทประสงค์จะคว้าอำนาจจากอุ้งมือพยัคฆ์ร้าย สิ่งแรกที่ต้องทำคือการตัดเล็บของมันเสียก่อน” น้ำเสียงของหลินฟางเซียนราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องทรงพระอักษรลับใต้ดิน จ้าวเฟยหลงวางพู่กันในมือลงจนเกิดเสียงกระทบกับแท่นหินดังแกร๊ก เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกล้าของฮ่องเต้หนุ่มฉายแวววูบไหวเพียงชั่วครู่ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่หาได้ยากยิ่ง “ท่านอาครอบงำหน่วยราชองครักษ์มานานปี หวังจะล้างไพ่ในคราเดียวนั้นเสี่ยงเกินไป ฟางเซียน... หากเจ้ามองข้ามสิ่งใดไปเพียงนิด ข้าและเจ้าอาจจะไม่ได้เห็นตะวันของวันพรุ่งนี้” ฮ่องเต้ตรัสเสียงต่ำ ฟางเซียนก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทรงพระอักษร นางคลี่ม้วนกระดาษแผนผังค่ายทหารที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออก นิ้วเรียวชี้ไปยังจุดลับตาหลังเขาอี้หลาน “ฝ่าบาทอย่าได้ทรงกังวลเรื่องหน่วยองครักษ์หลักเลยเพคะ เพราะสิ่งที่ข้ากำลังจะมอบให้พระองค์ มิใช่การปะทะด้วยกำลัง แต่คือการตื่นขึ้นของมังกรที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เถ้าถ่าน” นางหยิบตราประทับสีหยกมันแพะออกมาวางลงบนแผนผัง ดวงตาของจ้าวเฟยหลงเบิกกว้างเมื่อเห็นสัญลักษณ์ที่ควรจะหายสาบสูญไปนานกว่าสิบปี “นี่คือ... กองกำลังเงาของเสด็จพ่อ?” “เป็นเพียงเศษเสี้ยวที่ข้าใช้เวลาตลอดสามปีรวบรวมมาเพคะ” ฟางเซียนกระซิบ สายตาของนางไม่ได้มองไปที่ตราประทับ แต่จับจ้องที่ใบหน้าของบุรุษตรงหน้า “พวกเขามีชีวิตอยู่เพื่อความยุติธรรมที่ถูกอ๋องหนานเจี้ยนเหยียบย่ำ ทันทีที่พระองค์ทรงประกาศพระราชโองการลับนี้ กองทัพมดงานจะกลายเป็นทัพมังกรที่พุ่งเข้าใส่จุดอ่อนที่สุดของท่านอา” จ้าวเฟยหลงแค่นยิ้ม แต่เป็นยิ้มที่ปราศจากความสุข “เจ้าทำให้ข้าเห็นความหวังที่ข้าแทบจะทำลายทิ้งไปแล้ว แต่เจ้าลืมไปหรือไม่ว่า คนที่อยู่ข้างกายข้าตอนนี้... มีสายสืบของท่านอาอยู่กี่คน?” ฟางเซียนขยับยิ้มที่มุมปาก “นั่นคือเหตุผลที่คืนนี้ ข้าจึงมิได้มาเพียงลำพัง” ทันใดนั้น บรรยากาศภายในห้องก็เปลี่ยนไป ความกดดันถาโถมเข้ามาจากมุมมืดของห้อง เงาร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงามืด ผู้นั้นคือแม่ทัพวัยเยาว์ที่เคยถูกเนรเทศออกไปชายแดน ซึ่งทุกคนต่างรู้ดีว่าเป็นคนสนิทของอ๋องหนานเจี้ยน ทว่าในมือของเขากลับกุมดาบถวายแด่ฮ่องเต้อย่างนอบน้อม “แม่ทัพไป๋?” ฮ่องเต้อุทาน “หม่อมฉันได้รับคำสั่งจากท่านอ๋องให้มาปลิดชีพพระองค์ในยามวิปลาส... แต่หากความตายของพระองค์หมายถึงการล่มสลายของแผ่นดิน หม่อมฉันขอเลือกที่จะจงรักภักดีต่อมังกรที่แท้จริงพ่ะย่ะค่ะ” คำพูดนั้นหนักแน่นประหนึ่งคำสาบาน ฟางเซียนขยับเข้าไปใกล้จ้าวเฟยหลงจนได้กลิ่นหอมจางๆ จากอาภรณ์ของนาง “ฝ่าบาทเพคะ เกมกระดานนี้ไม่ได้เล่นด้วยจำนวนเบี้ย แต่เล่นด้วยการตัดสินใจว่า ‘ใคร’ คือผู้ที่ยอมแลกชีพเพื่อหมากตัวสำคัญที่สุดบนกระดาน” จ้าวเฟยหลงกำตราประทับในมือแน่น มืออีกข้างคว้าดาบที่แม่ทัพไป๋ยื่นมาให้ “เช่นนั้น... ก็ถึงเวลาที่มังกรต้องตื่นจากการหลับใหลเสียที” เขาสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด แม่ทัพไป๋และองครักษ์เงาต่างคุกเข่าลงรับพระบัญชา แสงเทียนวูบไหวตามแรงลมที่พัดผ่านช่องลมลับ ฟางเซียนยืนมองภาพเหตุการณ์เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก นางรู้ดีว่าทางเดินข้างหน้าเต็มไปด้วยหนามกุหลาบที่อาจทิ่มแทงหัวใจตนเองได้ทุกเมื่อ ทว่าในขณะที่แผนการกำลังดำเนินไปอย่างรัดกุม เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูททหารก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้อง ไม่ใช่จังหวะเดินตรวจตราปกติ แต่เป็นเสียงที่แสดงถึงความเร่งรีบและเกรี้ยวกราด ประตูห้องทรงพระอักษรถูกผลักออกอย่างแรงจนบานประตูแทบหลุดจากบานพับ “ดูเหมือนว่าท่านอาจะรู้ตัวเร็วกว่าที่ข้าคาดไว้...” จ้าวเฟยหลงหันไปหาฟางเซียน ดวงตาของเขาสั่นไหว ทว่าผู้ที่ก้าวเข้ามาหาใช่ทหารของอ๋องหนานเจี้ยน แต่เป็นนางกำนัลคนสนิทของฟางเซียนที่ใบหน้าอาบไปด้วยเลือด นางรีบคลานเข้ามาแทบเท้าทั้งคู่ก่อนจะตะโกนเสียงหลง “นายหญิง! หนีไปเพคะ! พวกมันไม่ได้มาเพื่อจับกุม แต่พวกมันได้รับคำสั่งให้เผาตำหนักนี้ทั้งเป็น!” เพลิงสีส้มเริ่มโชติช่วงขึ้นที่ด้านนอกประตูห้อง กลิ่นควันไฟอบอวลไปทั่ว ราวกับว่าบัลลังก์มังกรที่พวกเขาพยายามจะกอบกู้กำลังจะมอดไหม้ไปพร้อมกับชีวิตของพวกเขาในชั่วพริบตา ฟางเซียนคว้ามือฮ่องเต้ไว้แน่น สบตาเขามั่นคง “ฝ่าบาท... นี่คือโอกาสสุดท้ายที่จะแสดงให้เห็นว่า มังกรที่ตื่นขึ้น จะโผบินผ่านกองเพลิงนี้ไปได้อย่างไร!” หลิวเยี่ยนซีหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับฉากไฟไหม้ที่กำลังจะแผดเผาทุกอย่างนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่าพวกเขาจะรอดพ้นจากกับดักนี้ได้อย่างไรนะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันเสมอมาค่ะ