ค่ำคืนแห่งการเจรจาลับ

"อย่าขยับ... หากไม่อยากให้คอหอยของฝ่าบาทต้องแยกออกจากกันก่อนเวลาอันควร" เสียงกระซิบเย็นเยียบดังขึ้นชิดใบหูของจ้าวเฟยหลง พร้อมกับคมมีดสั้นที่แนบสนิทอยู่บนลำคอระหง กลิ่นอายสังหารเข้มข้นจนทำให้บรรยากาศภายในตำหนักบรรทมดูเหมือนจะสูบสิ้นอากาศหายใจไปจนหมดสิ้น หลินฟางเซียนยืนตัวแข็งทื่ออยู่ห่างออกไปเพียงสามก้าว ดวงตาของนางวาวโรจน์ดุจดั่งหงส์ที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ แต่นางไม่ได้จ้องมองมือสังหาร หากแต่มองทะลุผ่านความหวาดหวั่นไปสู่ดวงตาของฮ่องเต้หนุ่ม จ้าวเฟยหลงไม่แม้แต่จะกระพริบตา แม้ความตายจะอยู่เพียงคืบ แต่กระดูกสันหลังของเขากลับตั้งตรงสง่างามสมฐานะโอรสสวรรค์ เขาสูดลมหายใจลึก สัมผัสได้ถึงไอเย็นจากคมมีดที่กรีดลงบนผิวเนื้อจนเลือดซิบ "คนของท่านอ๋องเจี้ยน... ส่งเจ้ามาหรือ" จ้าวเฟยหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แฝงด้วยกระแสอำนาจที่แม้แต่มือสังหารยังต้องชะงัก "เจ้าไม่ต้องตอบ" ฟางเซียนแทรกขึ้นทันควัน นางขยับมือถือพัดไม้จันทน์หอมในมือราวกับเป็นอาวุธร้ายกาจ "เพราะข้ารู้ดีว่าคนประเภทมันไม่เคยตอบคำถามใคร... นอกจากคำตอบที่ขีดเขียนด้วยโลหิต" ในวินาทีที่มือสังหารเบนสายตามายังฟางเซียนเพียงชั่วพริบตา นางก็สะบัดพัดออกอย่างรวดเร็ว กลิ่นผงยาสลบตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ มือสังหารชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะโถมตัวเข้าหาฟางเซียนแทนที่จะเป็นจ้าวเฟยหลง นางหมุนตัวหลบคมมีดอย่างพลิ้วไหวราวกับร่ายรำท่ามกลางพายุ จ้าวเฟยหลงไม่รอช้า เขาฉวยโอกาสจังหวะที่มือสังหารเสียหลักเพราะฤทธิ์ยา คว้ากระบี่อาญาสิทธิ์ที่ซ่อนอยู่ใต้แท่นบรรทมตวัดเข้าที่กลางหลังของศัตรูอย่างแม่นยำ ร่างของมือสังหารทรุดฮวบลงกับพื้น ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวภายในห้อง หลินฟางเซียนรีบวางพัดลง นางก้าวเข้าไปหาฮ่องเต้ ท่าทีเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความระแวดระวัง นางตรวจสอบรอยแผลที่ลำคอของเขาด้วยสายตาพิจารณา ก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา "ฝ่าบาท... ดูเหมือนว่าหมากในกระดานของท่านจะเริ่มเดินหมากฆ่าขุนเร็วกว่าที่คิดนะเพคะ" ฟางเซียนกล่าวพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเลือดที่คอเขาอย่างถือวิสาสะ จ้าวเฟยหลงมองสตรีตรงหน้าผ่านม่านตาที่วูบไหว เขาจับข้อมือนางไว้แน่น "เจ้าไม่ได้มาที่นี่เพียงเพื่อเป็นนางในของข้า... เจ้าเป็นใครกันแน่ หลินฟางเซียน" "หม่อมฉันคือคนที่ต้องการเห็นท่านอ๋องหนานเจี้ยนพินาศพอๆ กับที่ฝ่าบาทต้องการ" นางตอบพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมนั้น "เราต่างเป็นหมากในกระดานของคนผู้นั้น แต่คืนนี้... หากฝ่าบาทไม่ทรงเลือกที่จะร่วมมือกับหม่อมฉัน แผ่นดินนี้คงไม่มีวันกลับมาเป็นของสกุลจ้าวอีกต่อไป" จ้าวเฟยหลงปล่อยมือจากข้อมือนาง เขาเดินไปยังหน้าต่างที่เปิดกว้าง มองออกไปสู่ความมืดมิดของวังหลวงที่เต็มไปด้วยเขี้ยวเล็บ "เจ้ารู้หรือไม่ว่าการร่วมมือกับข้า คือการเดิมพันด้วยชีวิตทั้งตระกูล... อ๋องหนานเจี้ยนไม่ได้มีเพียงมือสังหาร แต่เขามีขุนนางกึ่งหนึ่งในราชสำนักอยู่ในกำมือ" "ข้าทราบเพคะ" ฟางเซียนเดินเข้าไปยืนเคียงข้างเขาก่อนจะลดเสียงลงต่ำ "แต่เขามีขุนนาง... ฝ่าบาทมีใจราษฎร์ ส่วนหม่อมฉัน... มีความลับที่ท่านอ๋องไม่มีทางคาดคิดว่าจะรั่วไหลออกมา" ค่ำคืนนั้นดำเนินไปอย่างเชื่องช้าในความรู้สึกของทั้งสอง แต่ละถ้อยคำที่ถ่ายทอดออกมาคือการเจรจาที่แลกมาด้วยลมหายใจ ฟางเซียนเปิดเผยแผนการบางอย่างที่ทำให้อ๋องหนานเจี้ยนต้องสั่นคลอน นางรู้ถึงเส้นทางการเงินลับๆ ที่เชื่อมโยงไปถึงกองทัพชายแดน และรู้ว่ามือสังหารที่เพิ่งตายไปเมื่อครู่คือใคร "หากท่านต้องการกู้คืนบัลลังก์ ท่านต้องทำให้เขาตายใจว่าท่านยังคงเป็นฮ่องเต้ที่อ่อนแอไร้น้ำยา" ฟางเซียนกล่าวสรุปขณะมองออกไปที่แสงจันทร์ "หม่อมฉันจะเล่นบทนางสนมที่คลั่งไคล้ในความโปรดปราน ส่วนฝ่าบาท... จงทรงเป็นจักรพรรดิผู้ถูกสตรีครอบงำ" จ้าวเฟยหลงนิ่งไปนาน ก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปาก "เจ้าช่างกล้าหาญ... และร้ายกาจยิ่งกว่าที่ข้าจินตนาการไว้มากนัก ฟางเซียน" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง ความผิดปกติบางอย่างก็เกิดขึ้น เสียงฝีเท้าที่หนาแน่นดังขึ้นจากภายนอกตำหนัก ไม่ใช่เสียงขององครักษ์รักษาพระองค์ แต่เป็นเสียงของกองกำลังลับที่ควรจะอยู่ในค่ายทหารนอกวัง ประตูตำหนักถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างของผู้หนึ่งก้าวเข้ามาท่ามกลางแสงคบไฟที่วูบไหว ใบหน้าของเขาสงบนิ่งทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้ฟางเซียนต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "หลานข้า... ดึกดื่นป่านนี้เหตุใดถึงได้มาคลุกคลีกับสตรีนางหนึ่งอยู่อีกเล่า" อ๋องหนานเจี้ยนเอ่ยพลางกวาดสายตามองทั้งสองด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ หลินฟางเซียนกำชายกระโปรงแน่น หัวใจของนางเต้นรัวราวกับกลองศึก เพราะสิ่งที่นางเห็นอยู่เบื้องหลังท่านอ๋อง ไม่ใช่เพียงแค่ทหาร... แต่เป็น 'ราชโองการปลดฮ่องเต้' ที่มีตราประทับปลอมอย่างแนบเนียน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับหลินฟางเซียนและจ้าวเฟยหลงในค่ำคืนที่แสนอันตรายนี้นะคะ หลิวเยี่ยนซีดีใจเหลือเกินที่ได้ร่ายรำอักษรผ่านใจของทุกท่านค่ะ