ของขวัญจากชายแดน

"หากฝ่าบาททรงไร้ความสามารถในการรักษาแผ่นดิน ก็สมควรสละบัลลังก์ให้แก่ผู้ที่คู่ควรกว่า มิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ?" เสียงทุ้มต่ำดังก้องในท้องพระโรงที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า จ้าวเฟยหลงนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร พระหัตถ์ที่กำพนักพิงแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความแค้นที่พยายามสะกดไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย หลิวฟางเซียนยืนอยู่หลังฉากกั้นม่านมุก หัวใจของนางเต้นรัวดั่งกลองรบเมื่อสายตาปะทะกับแผ่นกระดาษเหลืองอร่ามในมือของอ๋องหนานเจี้ยน—นั่นคือ 'ราชโองการปลดฮ่องเต้' ที่มีตราประทับปลอมทว่าแนบเนียนจนน่าสะพรึงกลัว "ท่านอ๋อง" จ้าวเฟยหลงตรัส เสียงของพระองค์นิ่งสนิทหากทว่าบาดลึก "ข่าวลือเรื่องกบฏชายแดนแดนเหนือเพิ่งจะมาถึงราชสำนักได้เพียงชั่วยามเดียว ทหารของท่านกลับเตรียมการเคลื่อนพลได้รวดเร็วปานลมกรดเช่นนี้... น่าเลื่อมใสยิ่งนัก" อ๋องหนานเจี้ยนแย้มยิ้ม มุมปากกระตุกเป็นจังหวะที่ดูน่าขนลุก เขาคุกเข่าลงช้าๆ ทว่าแววตาที่เงยขึ้นมองฮ่องเต้นั้นกลับปราศจากความเคารพ "เพื่อความมั่นคงของแผ่นดิน กระหม่อมย่อมต้องตื่นตัวเสมอ ของขวัญที่ส่งตรงมาจากชายแดนวันนี้ มิใช่แค่รายงานกบฏ แต่คือหลักฐานความอ่อนแอของฝ่าบาทที่ไม่อาจควบคุมหัวเมืองได้อีกต่อไป" ในเงามืดหลังฉากกั้น หลิวฟางเซียนสูดลมหายใจเข้าลึก นางไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นหมากที่นิ่งเฉย แต่นางกำลังประเมินสถานการณ์ การที่อ๋องหนานเจี้ยนกล้าเปิดเผยราชโองการปลอมกลางที่ประชุม หมายความว่าเขาเตรียมการสังหารหมู่ในวันนี้ไว้อย่างสมบูรณ์แล้ว นางขยับนิ้วมือแผ่วเบา สัมผัสถึงปิ่นหยกพิษที่ซ่อนอยู่ในมวยผม แผนการของนางต้องเริ่มเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้น... ฮ่องเต้จะไม่เหลือชีวิตให้ปกป้องราชบัลลังก์ "แล้วถ้าหากกบฏนั้น... เป็นเพียงฝุ่นผงที่ท่านอ๋องโปรยให้ตาพร่าเล่า?" หลิวฟางเซียนก้าวออกมาจากหลังม่าน น้ำเสียงของนางราบเรียบ เยือกเย็น แต่ทรงพลังจนขุนนางทั้งท้องพระโรงต้องหันมามองเป็นตาเดียว อ๋องหนานเจี้ยนชะงัก สายตาที่เคยเหยียดหยามเปลี่ยนเป็นแววตาประหวั่นพรั่นพรึงเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาฉายความอำมหิต "นางกำนัลสามัญ บังอาจเสนอหน้าในที่ประชุมราชการเช่นนี้หรือ? ทหาร! ลากตัวนางออกไป!" "ช้าก่อน!" จ้าวเฟยหลงลุกขึ้นยืนตระหง่าน "นางคือคนที่ข้าให้สืบเรื่องการคลังของท่านอ๋อง หากนางมีเรื่องจะกล่าว เหตุใดท่านต้องรีบร้อนรนจนดูเหมือนคนกำลังร้อนตัวเล่า ท่านอา?" บรรยากาศในท้องพระโรงตึงเครียดจนแทบขาดสะบั้น หลิวฟางเซียนเดินตรงไปกลางห้องโถง ชุดผ้าไหมสีเรียบไม่ได้ทำให้นางดูด้อยค่าไปกว่าใคร นางหยุดลงตรงหน้าอ๋องหนานเจี้ยน กลิ่นหอมจางๆ จากตัวนางคล้ายกลิ่นสมุนไพรที่ใช้ถอนพิษ แฝงความกดดันมหาศาลไว้ "ข่าวลือเรื่องกบฏชายแดน... ความจริงแล้วคือการที่ท่านอ๋องแอบขายเสบียงหลวงให้กับเผ่าเร่ร่อนเพื่อระดมทุนสร้างกองทัพส่วนตัวใช่หรือไม่?" นางถามด้วยน้ำเสียงกังวาน "หลักฐานในมือท่านมิได้มีไว้เพื่อปลดฮ่องเต้ แต่มีไว้เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากการทรยศต่อแผ่นดินที่ท่านกระทำอยู่!" อ๋องหนานเจี้ยนแค่นหัวเราะ เสียงของเขาเย็นเยียบ "ไร้สาระ! เจ้าเอาอะไรมาพูด หากเจ้าไม่มีหลักฐานที่หักล้างราชโองการนี้ได้ หัวของเจ้า... จะต้องเป็นเครื่องสังเวยความโง่เขลาของฝ่าบาท!" ทว่าในจังหวะนั้นเอง ประตูหน้าท้องพระโรงก็ถูกกระชากเปิดออกโดยทหารองครักษ์เสื้อแพร พร้อมกับร่างของชายผู้หนึ่งที่เดินโซเซเข้ามาในชุดเกราะที่อาบไปด้วยเลือด เขาคือนายทหารระดับสูงจากชายแดนที่ควรจะตายไปแล้วตามรายงานของอ๋องหนานเจี้ยน เขาทรุดลงคุกเข่าต่อหน้าจ้าวเฟยหลง ก่อนจะกระอักเลือดออกมา "ฝ่าบาท... กองทัพชายแดน... ยังภักดีต่อพระองค์... แผนการของอ๋องหนานเจี้ยน... ถูกเปิดโปงแล้ว... ทหารนับหมื่น... กำลังมุ่งหน้ากลับมาเพื่อล้อมจวนท่านอ๋อง!" อ๋องหนานเจี้ยนหน้าถอดสี มือที่ถือราชโองการสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ แผนการที่วางไว้เป็นปีพังทลายลงเพียงเพราะสตรีเพียงคนเดียวที่เดินออกมาขัดขวาง จ้าวเฟยหลงมองดูภาพเหตุการณ์นั้นด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป พระองค์หันไปมองหลิวฟางเซียน—สตรีผู้แบกรับความลับและอันตรายไว้มากมายเพื่อช่วยพระองค์โดยไม่เกรงกลัวต่อความตาย ทว่าก่อนที่เหตุการณ์จะคลี่คลาย เสียงของชายปริศนาคนหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากระเบียงชั้นบนของท้องพระโรง "ของขวัญจากชายแดนที่แท้จริง... ยังมาไม่ถึงต่างหาก" สิ้นเสียงนั้น ร่างของบุรุษชุดดำในหน้ากากเงินก็กระโจนลงมากลางที่ประชุม มือข้างหนึ่งของเขาจับคอเสื้อของทหารคนนั้นไว้แน่น ก่อนจะกระซิบข้างหูของเขาจนทุกคนในห้องเงียบกริบ "เจ้าคิดว่าละครฉากนี้จบลงแล้วจริงๆ หรือ?" เขาหันมามองหลิวฟางเซียน สายตาที่ลอดผ่านหน้ากากเงินคู่นั้นเย็นชาจนนางรู้สึกหนาวสะท้านถึงกระดูกสันหลัง เพราะในมือของชายปริศนาผู้นี้ คือจดหมายฉบับหนึ่งที่มีตราประทับของ 'ตระกูลหลิน' ตระกูลที่ถูกกวาดล้างไปแล้ว... และมันถูกเขียนด้วยลายมือของหลิวฟางเซียนเอง หลิวฟางเซียนหน้าซีดเผือดลงทันที เมื่อตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่แค่เกมการเมือง แต่นี่คือกับดักที่เขารอให้ขุดมาเองตั้งแต่วันแรก ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับโศกนาฏกรรมและการชิงไหวชิงพริบในครั้งนี้ไปพร้อมกับหลิวเยี่ยนซีนะคะ