สงครามจิตวิทยา

"เจ้าคิดว่ากุญแจดอกนี้จะเปิดได้เพียงคลังอาวุธอย่างนั้นหรือ ฟางเซียน?" น้ำเสียงเย็นเยียบของจ้าวเฟยหลงดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในห้องทรงพระอักษร เขานั่งอยู่หลังโต๊ะไม้จันทน์หอม แสงเทียนวูบไหวสะท้อนดวงตาที่เต็มไปด้วยเพลิงแห่งความแค้นและเล่ห์เหลี่ยมที่หลินฟางเซียนแทบจะอ่านไม่ขาด หลินฟางเซียนจ้องมองมีดสั้นอาบยาพิษที่วางเคียงคู่กับกุญแจทองเหลืองเก่าคร่ำคร่าบนโต๊ะ นิ้วเรียวงามของนางสั่นระริกเล็กน้อย แต่นางก็ข่มมันไว้ด้วยการกำชายกระโปรงจนแน่น "ฝ่าบาททรงเล่นเกมที่อันตรายเกินไปแล้วเพคะ" ฟางเซียนกล่าวพลางเงยหน้าสบตาบุรุษผู้กุมชะตาชีวิตของนาง "กุญแจดอกนี้คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ตระกูลหลินถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏ หากผู้ใดพบเห็น ข้าคงไม่พ้นต้องโทษประหารเจ็ดชั่วโคตรอีกครา" จ้าวเฟยหลงลุกขึ้นช้าๆ เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่เบื้องหน้าหญิงสาว กลิ่นอายของบุรุษผู้ครองบัลลังก์ที่ไร้อำนาจกดดันให้นางต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว ทว่าเขากลับเอื้อมมือมาคว้าข้อมือนางไว้มั่น "ข้าไม่ได้ให้เจ้าเพื่อทำลายเจ้า แต่นี่คือ 'เหยื่อ' ที่จะใช้ล่อให้สุนัขเฝ้าบ้านอย่างอ๋องหนานเจี้ยนกัดกันเอง" ฟางเซียนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนความตระหนกเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น "ฝ่าบาททรงหมายถึงข่าวลือเรื่อง 'คลังอาวุธลับที่หายไป' งั้นหรือเพคะ?" "ใช่" จ้าวเฟยหลงกระซิบข้างหู "อ๋องหนานเจี้ยนหวาดระแวงข้ามาตลอด แต่เขากลัว 'เงา' ของอดีตตระกูลหลินมากกว่า หากเขารู้ว่ากุญแจดอกนี้ไม่ได้สูญหายไปไหน แต่กำลังถูกนำไปปลดล็อกศัสตราที่กองทัพของเขาเองก็มิอาจหาญ... เจ้าคิดว่าหัวหน้าหน่วยข่าวกรองของเขากับแม่ทัพฝ่ายอ๋องจะยังคงไว้ใจกันอยู่หรือไม่?" แผนการเริ่มขึ้นในคืนนั้นเอง ภายใต้ฉากหน้าของงานเลี้ยงฉลองเทศกาลกลางฤดูใบไม้ร่วง ฟางเซียนส่งข่าวลับผ่านนางกำนัลคนสนิทให้แพร่งพรายออกไปในวงสนทนาของเหล่าขุนนางที่เป็นสายลับของอ๋องหนานเจี้ยน ข่าวลือนั้นเรียบง่ายแต่ทรงพลัง: *'กุญแจคลังอาวุธตระกูลหลินปรากฏขึ้นที่จวนอ๋องหนานเจี้ยนแล้ว และดูเหมือนอ๋องหนานเจี้ยนจะเก็บงำสมบัตินั้นไว้ผู้เดียวโดยไม่แบ่งให้แม่ทัพคนสนิท'* ความระแวงเป็นพิษที่ร้ายแรงที่สุด ฟางเซียนเฝ้าดูความเคลื่อนไหวจากมุมมืดของศาลาชมจันทร์ นางเห็นแม่ทัพหลี่ คนสนิทที่อ๋องหนานเจี้ยนวางใจที่สุด เดินตรงเข้าหาคนของอ๋องด้วยท่าทีไม่พอใจ ดวงตาของเขาแดงก่ำจากการดื่มสุราและข่าวลือที่เพิ่งได้รับฟัง "ท่านอ๋อง! ข้าภักดีต่อท่านมาสิบปี แต่ท่านกลับปิดบังเรื่องคลังอาวุธหลินไว้หรือ?" เสียงของแม่ทัพหลี่ดังขึ้นในจวนส่วนตัวของอ๋องหนานเจี้ยน ซึ่งบัดนี้หลินฟางเซียนแอบวางหมากให้คนของนางไปส่งเสียงอื้ออึงอยู่หน้าประตู อ๋องหนานเจี้ยนชะงักค้าง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว "เจ้าพูดเรื่องอันใด! ข้าไม่เคยเห็นกุญแจบ้าบออะไรนั่น!" "หลักฐานคาตา มีคนเห็นท่านกำกุญแจดอกนั้นในห้องลับเมื่อคืนวาน!" แม่ทัพหลี่ตวาดกลับ "ท่านกลัวว่าข้าจะแย่งอำนาจหรืออย่างไร? ถึงได้คิดจะตลบหลังกันแบบนี้!" หลินฟางเซียนที่แอบซุ่มอยู่บนหลังคาจวนกระตุกยิ้มที่มุมปาก ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่นางวางไว้ ความแตกแยกเล็กๆ ที่ถูกเพาะขึ้นด้วยเมล็ดพันธุ์แห่งความระแวง กำลังหยั่งรากลึกลงไปในจิตใจของเหล่าศัตรูที่เคยร่วมมือกันอย่างเหนียวแน่น ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะถอยกลับ จู่ๆ มือที่แข็งแรงราวกับคีมเหล็กก็คว้าหมับเข้าที่ต้นคอของนางจากด้านหลัง! ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างใบหูพร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้เลือดในกายของฟางเซียนเย็นเฉียบ "เจ้าเก่งมาก... หลินฟางเซียน" เสียงนั้นไม่ใช่ของจ้าวเฟยหลง แต่เป็นน้ำเสียงที่นางคุ้นเคยที่สุดและน่ากลัวที่สุด "แต่เจ้าคิดหรือว่าอ๋องหนานเจี้ยนจะโง่เขลาจนมองไม่เห็นมือที่มองไม่เห็นอย่างเจ้า?" หญิงสาวเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่โผล่ออกมาจากเงามืด... คือองครักษ์เงาที่เคยสาบานว่าจะปกป้องนางด้วยชีวิต แต่บัดนี้เขากลับหันปลายดาบมาจ่อที่ลำคอของนางเสียเอง และในเสี้ยววินาทีนั้น นางก็เหลือบเห็น 'กุญแจ' ดอกเดิมที่นางควรจะเก็บไว้อย่างมิดชิด บัดนี้มันกลับอยู่ในมือขององครักษ์ผู้ทรยศคนนี้! ฟางเซียนนิ่งงัน หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก นางหลงกลเข้าให้แล้ว... กุญแจดอกนี้เป็นเพียงเหยื่อปลอมที่ใครบางคนเตรียมไว้ล่อให้นางออกมาจากเกราะป้องกัน และบัดนี้ นางก็ติดกับดักนั้นอย่างเต็มเปา หลิวเยี่ยนซีขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยหัวใจที่ลุ้นระทึกไปด้วยกันนะคะ