ทางเลือกของฮ่องเต้

“ฝ่าบาท... พระองค์ทรงกำลังเดิมพันด้วยลมหายใจของคนทั้งแผ่นดิน เพียงเพื่อสตรีเพียงนางเดียวหรือเพคะ?” เสียงของข้าสั่นพร่าขณะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของจ้าวเฟยหลง บรรยากาศภายในตำหนักลับอบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานที่มอดไหม้จนเกือบหมดสิ้น ราวกับลมหายใจเฮือกสุดท้ายของความสงบสุขที่พวกเราพยายามรักษาไว้ แสงเทียนวูบไหวสะท้อนเงาของฮ่องเต้หนุ่มผู้กำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งอำนาจ อ๋องหนานเจี้ยนเพิ่งจะยื่นข้อเสนอที่เย้ายวนจนน่าหวาดหวั่น—หากฮ่องเต้ยอมหย่าร้างกับข้า และอภิเษกสมรสกับบุตรสาวของแม่ทัพใหญ่ผู้กุมกำลังพลครึ่งค่อนประเทศ พระองค์จะได้อำนาจเบ็ดเสร็จในการกำจัดเสี้ยนหนามที่ชื่อ ‘หนานเจี้ยน’ ภายในเวลาไม่ถึงปี แต่นั่นหมายถึงข้า... หลินฟางเซียน จะต้องกลายเป็นเพียงเบี้ยที่ถูกเขี่ยทิ้ง หรือเลวร้ายกว่านั้นคือต้องจบชีวิตลงเพื่อรักษา ‘เกียรติ’ ของราชวงศ์ จ้าวเฟยหลงไม่ตอบในทันที พระองค์ก้าวเข้ามาหาข้าช้าๆ ฝีเท้าหนักแน่นมั่นคง ผิดกับหัวใจของข้าที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก เขายื่นพระหัตถ์มาเชยคางข้าขึ้น แววตาของพระองค์มิได้มีความลังเลแม้เพียงเศษเสี้ยว “ฟางเซียน เจ้าคิดว่าบัลลังก์ที่สร้างขึ้นบนซากศพของคนที่ข้ารักที่สุด... จะมีความหมายอันใดหรือ?” น้ำเสียงของพระองค์ต่ำทุ้มแต่เปี่ยมด้วยแรงสั่นสะเทือน “ข้าเป็นฮ่องเต้ที่ไร้อำนาจมานานเกินไปจนลืมไปแล้วว่าความหมายของการมีชีวิตอยู่คืออะไร จนกระทั่งเจ้าก้าวเข้ามา” “แต่พระองค์จะพ่ายแพ้ อ๋องหนานเจี้ยนไม่มีวันปล่อยพระองค์ไป!” ข้าเค้นเสียงพลางเบือนหน้าหนี ความเจ็บปวดแล่นริ้วในอก ไม่ใช่เพราะกลัวความตาย แต่เพราะกลัวว่าความรักของพระองค์จะกลายเป็นจุดอ่อนที่ทำลายล้างทุกอย่างที่พวกเราสร้างมา “ข้าอาจจะแพ้ในการเมืองการปกครอง แต่ข้าไม่มีวันยอมแพ้ต่อโชคชะตาที่อาของข้าขีดไว้ให้” เขาขยับเข้าใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะใบหน้า “หากข้าต้องแลกแผ่นดินเพื่อได้ครองคู่กับเจ้า ข้าคงเป็นกษัตริย์ที่เลวทรามที่สุดในประวัติศาสตร์ แต่หากข้าต้องแลกเจ้าเพื่อได้แผ่นดินที่ไร้ซึ่งหัวใจ... ข้าก็ไม่ต่างอะไรกับหุ่นเชิดที่ไร้วิญญาณ” มือหนาของเขาค่อยๆ บีบไหล่ข้าเบาๆ สัมผัสที่บ่งบอกถึงการตัดสินใจครั้งสำคัญ เขาก้าวไปที่โต๊ะทรงพระอักษร หยิบฎีกาฉบับสำคัญที่อ๋องหนานเจี้ยนส่งมาให้—ฎีกาที่เขียนขึ้นเพื่อบีบบังคับให้พระองค์ประกาศปลดข้าออกจากตำแหน่งฮองเฮาภายในสามวัน เขามิได้พูดอะไรอีก กลับหยิบพู่กันจุ่มหมึกสีชาด แล้วเขียนอักษรเพียงตัวเดียวลงบนฎีกาฉบับนั้น ก่อนจะโยนมันลงในถ้วยกำยานที่ยังหลงเหลือไฟอยู่เพียงเล็กน้อย ฎีกานั้นมอดไหม้เป็นจุลต่อหน้าต่อตาข้า “พระองค์ทำอะไรลงไปเพคะ!” ข้าอุทาน “ข้ากำลังบอกอาของข้าว่า... เกมนี้จบลงแล้ว” เขาหันมาสบตาข้าด้วยรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง เป็นรอยยิ้มที่ดูผ่อนคลายและเยือกเย็น “ในเมื่อพระพันปีต้องการจะกำจัดเราทั้งคู่ ข้าก็จะทำให้นางเห็นว่า กรงขังที่นางสร้างขึ้นให้ข้า บัดนี้มันกำลังจะพังทลายลงด้วยมือของข้าเอง” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์จะดังขึ้นจากด้านนอกตำหนัก พร้อมกับเสียงทุ้มกังวานของขันทีคนสนิทที่ดูรีบร้อนอย่างผิดปกติ “ฝ่าบาท! ท่านอ๋องหนานเจี้ยนมาถึงหน้าตำหนักแล้วพะย่ะค่ะ เขานำกองกำลังองครักษ์หลวงมาด้วย และ... และเขาประกาศว่าฮ่องเต้ทรงพระประชวรหนัก ไม่สามารถว่าราชการได้!” ข้าเบิกตากว้าง นี่คือการรัฐประหารที่เปิดเผยที่สุด จ้าวเฟยหลงไม่ได้แสดงอาการตระหนกแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่หยิบกระบี่ประจำกายที่วางอยู่ข้างตั่งขึ้นมา แล้วส่งยิ้มให้ข้าเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินไปที่ประตู “ฟางเซียน” เขาหยุดกะทันหันก่อนจะเปิดประตูออกไป “หากวันนี้ข้าไม่ได้กลับมา จงหนีไป อย่าหันหลังกลับมามองบัลลังก์นี้อีก” ข้ามองแผ่นหลังของฮ่องเต้ที่ดูสง่างามและเปราะบางในเวลาเดียวกัน บัดนี้ข้ารู้แล้วว่าการตัดสินใจของเขามิใช่ความโง่เขลา แต่มันคือการประกาศสงครามที่เดิมพันด้วยทุกอย่างที่มี แต่ทันใดนั้น เสียงกระแทกประตูตำหนักก็ดังสนั่น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดเกราะสีดำทมิฬที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับคมดาบที่เปื้อนเลือด อ๋องหนานเจี้ยนไม่ได้มาคนเดียว เขาลากร่างของ ‘คนสนิท’ ที่ข้าไว้วางใจที่สุดเข้ามาในตำหนักด้วย สภาพของนางบอบช้ำจนจำแทบไม่ได้ พร้อมกับรอยยิ้มที่เหี้ยมเกรียมของอ๋องหนานเจี้ยนที่เอ่ยขึ้นว่า “หลานข้า... เจ้าเลือกสตรีผู้นี้เหนืออำนาจ งั้นข้าจะให้เจ้าเห็นว่าสตรีผู้นี้แหละ ที่จะเป็นคนสังหารเจ้าด้วยมือของนางเอง!” เขาส่งมีดสั้นอาบยาพิษไปให้ข้า พร้อมกับกุญแจที่ข้าเคยทำหายไปเมื่อหลายปีก่อน... กุญแจที่ปลดล็อกคลังอาวุธลับของตระกูลข้าที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาบีบคั้นหัวใจนี้ไปกับหงส์เคียงบัลลังก์มังกรสะท้านภพนะคะ หลิวเยี่ยนซีสัญญาว่าจะพาทุกท่านไปพบกับความจริงในตอนหน้าค่ะ