กลลวงในงานเลี้ยง

“หากท่านอาอ๋องมั่นใจนักว่าจอกสุรานี้ไร้มลทิน เหตุใดมือที่ถือจอกถึงได้สั่นไหวเช่นนั้นเล่าเพคะ?” เสียงหวานกังวานทว่าเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ของข้าดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วโถงจัดเลี้ยงวันเกิดพระพันปีหลวง เหล่านางกำนัลและขันทีต่างก้มหน้าต่ำจนแทบจะชิดพื้น จังหวะหัวใจของข้าเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคง สวนทางกับความวุ่นวายที่ก่อตัวขึ้นในบรรยากาศ อ๋องหนานเจี้ยนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะร่าด้วยท่าทีผ่อนคลายเกินจริง แววตาของเขาที่มองข้าแฝงไปด้วยความอาฆาตที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของผู้ใหญ่ใจดี “เจ้ากล่าวเกินไปแล้ว หลินฟางเซียน เจ้ายังเด็กนัก จึงไม่รู้ว่าความตื่นเต้นกับความหวาดกลัวนั้นแยกจากกันยากเพียงใด” “ตื่นเต้นหรือเจ้าคะ?” ข้าขยับยิ้มที่มุมปาก สายตามองตรงไปยังจ้าวเฟยหลงที่นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร พระเนตรของฝ่าบาทวาวโรจน์ด้วยความกังวล แต่เมื่อสบตากับข้า พระองค์กลับสงบลงอย่างประหลาด นี่คือเกมที่ข้าและเขาเตรียมการไว้ การปะทะครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการโต้คารม แต่มันคือการตัดสินว่าอำนาจในราชสำนักจะยังคงเป็นของสุนัขป่าที่รอวันกัดกินบัลลังก์ หรือจะเป็นของเจ้าของที่แท้จริง “พระพันปีเพคะ” ข้าหันไปหาหญิงชราผู้ทรงอำนาจที่สุดในวังหลวง นางมองข้าด้วยแววตาสมเพชระคนหวาดระแวง “หม่อมฉันได้ยินมาว่า ดอกโบตั๋นหยกที่ท่านอ๋องทูลเกล้าฯ ถวายวันนี้ มีกลิ่นหอมประหลาดที่ไม่ควรอยู่ในงานมงคลเช่นนี้ กลิ่นที่ว่า... คล้ายกับพิษดอกลืมเลือนที่บันทึกไว้ในตำราแพทย์เก่าแก่ของตระกูลหลินที่สูญหายไป” ความเงียบเข้าปกคลุมราวกับถูกสูบอากาศออกไปจากห้อง อ๋องหนานเจี้ยนหุบยิ้มทันที แววตาที่เคยนิ่งเฉยเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจมีดโกน “เจ้ากล่าวหาข้าหรือ?” น้ำเสียงของเขาต่ำลงจนน่าขนลุก “หม่อมฉันเพียงแค่ตั้งข้อสังเกตเพคะ” ข้าก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว อาภรณ์สีม่วงอ่อนสะบัดพลิ้วตามจังหวะก้าวเดิน “หากหม่อมฉันผิด ท่านอ๋องย่อมสามารถดื่มสุราในจอกนั้นเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ของตนเองได้ มิใช่หรือเพคะ?” จ้าวเฟยหลงขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ความกดดันจากไอสังหารของจักรพรรดิหนุ่มแผ่กระจายออกมา “ท่านอา... หลินฟางเซียนเสนอทางออกที่งดงามถึงเพียงนี้ เหตุใดท่านยังรีรอ? หรือว่าดอกโบตั๋นหยกนั้นมีสิ่งใดที่มากกว่าความงามที่ท่านมอบให้เสด็จแม่?” อ๋องหนานเจี้ยนขบกรามแน่น เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง เห็นขุนนางฝ่ายเขาที่เริ่มแสดงอาการกระสับกระส่าย ข้อมูลที่ข้าขุดคุ้ยมาได้ในคืนก่อนหน้านี้ว่าเขามีแผนจะวางยาพิษพระพันปีเพื่อโยนความผิดให้จ้าวเฟยหลงและตระกูลที่สนับสนุนฮ่องเต้กำลังเล่นงานเขากลับ “ได้...” อ๋องหนานเจี้ยนกัดฟันตอบ มือที่ถือจอกสุราสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเผชิญกับสายตาของฝ่าบาทที่กดดัน “หากหลานรักต้องการเห็น ข้าก็ย่อมจัดให้” เขายกจอกสุราขึ้นจ่อริมฝีปาก บรรยากาศบีบคั้นจนข้าแทบหยุดหายใจ ข้ารู้ดีว่าเขาเตรียมยาถอนพิษไว้ในแหวนหยกล้ำค่าที่สวมนิ้วชี้ แต่ข้าก็ได้เตรียมการไว้แล้วเช่นกัน ข้าแอบส่งสัญญาณให้ขันทีข้างกายพระพันปีทำทีเป็นปัดมือโดยไม่ได้ตั้งใจ *เพล้ง!* จอกสุราหล่นลงพื้น แตกกระจาย น้ำใสสีมรกตไหลนองพื้นหินอ่อน กลิ่นหอมจางๆ ที่ลอยขึ้นมานั้นไม่ใช่กลิ่นดอกไม้ แต่มันคือกลิ่นของพิษร้ายแรงที่ทำให้แมลงที่บินผ่านร่วงหล่นลงมาตายในทันที ความโกลาหลเกิดขึ้นทันที ขุนนางต่างแตกตื่น อ๋องหนานเจี้ยนหน้าถอดสี รีบถอยกรูดไปด้านหลัง ทว่าฝ่าบาทกลับเร็วไปกว่านั้น พระองค์กระโดดลงจากบัลลังก์ ดึงกระบี่จากองครักษ์ข้างกายมาจ่อที่ลำคอของท่านอ๋องอย่างรวดเร็ว “ท่านอา... ท่านประสงค์จะมอบชีวิตให้เสด็จแม่ในวันเกิดเช่นนี้หรือ?” น้ำเสียงของจ้าวเฟยหลงเย็นชาจนถึงขั้วหัวใจ “ฝ่าบาท! หม่อมฉันถูกใส่ร้าย!” อ๋องหนานเจี้ยนตะโกนลั่น ทว่าในวินาทีนั้นเอง ประตูโถงก็ถูกผลักออกอย่างแรง ทหารรักษาการณ์นับร้อยกรูเข้ามาปิดล้อมทุกทางเข้าออก “ท่านไม่ได้ถูกใส่ร้ายหรอกท่านอ๋อง” ข้าก้าวเดินเข้าไปหาเขา พลางหยิบจดหมายลับที่ดึงออกมาจากอกเสื้อของเขาในจังหวะที่โกลาหล “เพราะหลักฐานการติดต่อกับแคว้นศัตรูเพื่อยึดบัลลังก์ฉบับนี้ อยู่ในมือของหม่อมฉันแล้ว” ทว่า ในขณะที่ข้ากำลังจะก้าวไปหาเขาเพื่อจบเกมนี้ สายตาของข้าก็เหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่หลังม่านกั้นห้องด้านหลัง แววตาของคนผู้นั้นทำให้ข้าต้องชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบ นั่นมิใช่ใครอื่น... แต่คือ 'พระพันปีหลวง' ที่บัดนี้ไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวหรือโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย นางกลับฉีกยิ้มที่เต็มไปด้วยเลศนัย ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบที่ดังก้องไปทั่วโถง “เจ้าทำได้ดีมากฟางเซียน... แต่เจ้าลืมไปแล้วหรือว่า ใครเป็นคนอนุญาตให้ท่านอ๋องนำดอกไม้พิษนี้เข้ามา?” ข้าเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นปราดจากกระดูกสันหลังสู่สมอง นี่ไม่ใช่แผนของข้าและฝ่าบาทเพียงฝ่ายเดียว... แต่นี่คือเกมที่พระพันปีวางไว้เพื่อกำจัดพวกเราทุกคนไปพร้อมกัน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมลุ้นไปกับข้าในค่ำคืนนี้ หลิวเยี่ยนซีดีใจเหลือเกินที่ได้เดินทางผ่านพายุการเมืองนี้ไปกับทุกท่านนะคะ