สัญญาใจที่สนามรบ

“หากเจ้าคิดว่าเลือดที่เปื้อนมือข้าจะทำให้เจ้าหวาดกลัว... เจ้าก็คิดผิดแล้ว หลินฟางเซียน” เสียงทุ้มต่ำของจ้าวเฟยหลงดังก้องท่ามกลางเสียงโห่ร้องของศัตรูที่รุกไล่เข้ามาในหุบเขาอัคนี มือที่สวมถุงมือเหล็กของฮ่องเต้หนุ่มกำด้ามกระบี่มังกรทะยานฟ้าแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวในสมรภูมิเลือดแห่งนี้ ไม่ใช่ในฐานะกษัตริย์ที่สูงส่ง แต่เป็นชายหนุ่มที่พร้อมจะแลกทุกอย่างเพื่อรักษาลมหายใจของสตรีที่เขาเพิ่งตระหนักว่าสำคัญกว่าบัลลังก์ที่กำลังร่วงหล่น หลินฟางเซียนไม่ได้ตอบกลับในทันที เธอปาดคราบเลือดที่กระเซ็นลงบนแก้มนวลออกด้วยหลังมือ ดวงตาสีรัตติกาลของเธอนิ่งสนิทดั่งผิวน้ำในบ่อลึก หากมองให้ดีจะพบประกายแห่งความเด็ดเดี่ยวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็นนั้น “หม่อมฉันไม่กลัวเลือดหรอกเพคะ ฝ่าบาท...” เธอเว้นจังหวะ พลางกวาดสายตามองกองทัพเงาของอ๋องหนานเจี้ยนที่กำลังล้อมกรอบเข้ามา “สิ่งที่หม่อมฉันกลัว คือการที่คนเบื้องบนยอมสละหมากที่ซื่อสัตย์เพียงเพื่อชัยชนะที่จอมปลอม หากวันนี้ฝ่าบาทต้องเลือก... ฝ่าบาทจะทิ้งหมากตัวนี้ไว้กลางสมรภูมิ เพื่อให้ราชาขึ้นสู่บัลลังก์อย่างโดดเดี่ยวหรือไม่?” จ้าวเฟยหลงแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความสั่นไหวที่พยายามกักเก็บไว้ “บัลลังก์ที่ไม่มีเจ้า... ข้าจะต้องการไปทำไมกันเล่า?” คำพูดนั้นเรียบง่าย ทว่าหนักอึ้งดั่งขุนเขา หญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่ง สัมผัสได้ถึงความจริงใจที่กรีดลึกเข้าไปในใจของเธอ การเมืองในวังหลวงที่ผ่านมาสอนให้เธอรู้ว่าคำหวานมักเป็นยาพิษ แต่ในวินาทีที่ความตายประชิดตัวเช่นนี้ ความจริงใจของชายหนุ่มกลับเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เธอยึดเหนี่ยวไว้ได้ ศัตรูไม่รอให้ทั้งสองได้พร่ำรำพัน ธนูอาบยาพิษนับสิบดอกแหวกอากาศพุ่งตรงมายังจุดที่พวกเขาประจันหน้ากัน ฟางเซียนขยับกายอย่างรวดเร็ว กางร่มกระดาษน้ำมันที่เคลือบสารกันอาวุธขึ้นปัดป้อง ขณะที่จ้าวเฟยหลงตวัดกระบี่เป็นวงโค้ง สกัดกั้นลูกธนูที่เหลือไว้ได้ทันท่วงที “เราต้องออกจากที่นี่!” ฟางเซียนตะโกนเหนือเสียงฝีเท้าของทหารนับร้อยที่กำลังควบม้าเข้ามา “อ๋องหนานเจี้ยนไม่ได้ส่งคนมาเพื่อจับเป็น เขาต้องการหัวของฝ่าบาท!” “ข้ารู้...” จ้าวเฟยหลงขยับเข้าใกล้เธอมากขึ้น จนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้า “แต่ข้างหลังข้ามีหน้าผาสูงชัน หากถอยคือตาย หากสู้คือการพนันด้วยชีวิต... เจ้าจะเลือกทางไหน หลิวฟางเซียน?” หญิงสาวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของโอรสสวรรค์ เธอเห็นความเหนื่อยล้า ความหวัง และความรักที่เขาพยายามปิดบังไว้อย่างสุดความสามารถ มือเรียวของเธอเอื้อมไปแตะไหล่ที่เต็มไปด้วยบาดแผลของเขาเบาๆ “ในเมื่อทางเลือกไม่มี... เราก็สร้างทางขึ้นมาเองเพคะ” เธอหยิบตราประจำตัวที่เธอแอบฉกมาจากห้องทรงพระอักษรของอ๋องหนานเจี้ยนเมื่อหลายเดือนก่อนออกมา “สัญญาณเรียกกองกำลังสนับสนุนที่ข้าแอบฝังไว้ใกล้หุบเขานี้กำลังจะถูกจุดขึ้น หากเราถ่วงเวลาได้อีกเพียงหนึ่งเค่อ กองทัพของอ๋องหนานเจี้ยนจะกลายเป็นหมาล่าเนื้อที่ถูกล้อมเสียเอง” จ้าวเฟยหลงเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ แววตาของเขาฉายความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด “เจ้าวางหมากไว้ไกลถึงเพียงนี้เชียวหรือ? เจ้าทำเพื่อแผ่นดิน... หรือทำเพื่อข้ากันแน่?” ฟางเซียนหันกลับไปมองศัตรูที่หยุดชะงักเมื่อเห็นกองไฟสัญญาณสีแดงฉานพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าที่กำลังอัสดง “ทำเพื่อทั้งสองอย่างเพคะ... เพราะหากแผ่นดินสิ้นคนดีอย่างฝ่าบาท หม่อมฉันก็ไม่มีที่ให้ซ่อนตัวจากอำนาจมืดของอ๋องหนานเจี้ยนอีกต่อไป” จังหวะนั้นเอง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นสะเทือน เสียงฝีเท้าม้าจำนวนมหาศาลดังมาจากทิศตรงข้ามกับหุบเขา ทหารของอ๋องหนานเจี้ยนเริ่มระส่ำระสาย แผนการสังหารฮ่องเต้ที่ดูเหมือนจะราบรื่นกลับกลายเป็นกับดักที่เขาสร้างขึ้นเองโดยไม่รู้ตัว ทว่า ในขณะที่ความหวังกำลังส่องประกาย ชายในชุดดำที่พรางใบหน้ามิดชิดซึ่งยืนปะปนอยู่ในกลุ่มทหารของฝ่ายอ๋องหนานเจี้ยน กลับชักมีดสั้นอาบยาพิษออกมา แล้วพุ่งตรงเข้าหาฟางเซียนจากมุมอับที่ไม่มีใครคาดคิด “ระวัง!” จ้าวเฟยหลงร้องลั่น เขาโถมตัวเข้าขวาง แต่กลับพบว่าชายชุดดำผู้นั้นไม่ได้พุ่งเป้าไปที่ฟางเซียนเพียงคนเดียว แต่เขากำลังกดสลักระเบิดควันพิษที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อเพื่อหวังสังหารทุกคนในบริเวณนี้ไปพร้อมกัน ควันสีม่วงเข้มปกคลุมไปทั่วบริเวณ ฟางเซียนรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านร่างเมื่อคมมีดเฉี่ยวไหล่ของเธอไป ขณะที่จ้าวเฟยหลงคว้าตัวเธอไว้แน่นแล้วกระโดดลงจากหน้าผาสู่สายน้ำเชี่ยวเบื้องล่างในวินาทีที่ระเบิดทำงาน ท่ามกลางความมืดมิดของกระแสน้ำและควันพิษที่ตลบอบอวล หูของฟางเซียนได้ยินเสียงกระซิบสุดท้ายจากชายชุดดำที่ถูกแรงระเบิดจนร่วงลงมาใกล้ๆ กัน... “อ๋องหนานเจี้ยนไม่ใช่ผู้บงการที่แท้จริง... แต่เป็นเขา...” ร่างของชายชุดดำจมหายไปในกระแสน้ำทิ้งไว้เพียงความจริงที่บีบคั้นหัวใจ ฟางเซียนมองดูจ้าวเฟยหลงที่หมดสติไปในอ้อมแขนขณะที่สายน้ำกำลังพัดพาทั้งคู่ไปสู่ดินแดนที่ไม่คุ้นเคย ภารกิจกอบกู้แผ่นดินที่คิดว่าใกล้สำเร็จกลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความลับที่ใหญ่ยิ่งกว่าเดิม และที่ปลายน้ำ... เธอเห็นธงสัญลักษณ์ของกองทัพที่ควรจะเป็นพวกของเธอ แต่ทว่าธงผืนนั้นกลับปักสัญลักษณ์ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในประวัติศาสตร์ราชวงศ์... สัญลักษณ์ของคนที่ควรจะตายไปเมื่อสิบปีก่อน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและฝ่าฟันอุปสรรคไปกับฟางเซียนและจ้าวเฟยหลงนะคะ หลิวเยี่ยนซีสัญญาว่าจะเขียนตอนต่อไปให้ลุ้นระทึกกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!