เบื้องหลังราชโองการ

“ตราบใดที่ท่านยังหายใจอยู่ใต้เงาของคนผู้นั้น ท่านก็เป็นได้เพียงสุนัขที่รอคอยเศษเนื้อจากโต๊ะเสวย อย่าได้ริอาจฝันถึงการทวงคืนความยุติธรรมให้แก่คนตายที่ไร้แม้แต่หลุมฝังศพ!” เสียงตวาดกร้าวของหลินฟางเซียนดังก้องอยู่ในห้องลับใต้หอสมุดหลวง แสงเทียนวูบไหวสะท้อนนัยน์ตาที่วาวโรจน์ด้วยความแค้น นางไม่ได้ตะโกนด้วยอารมณ์ชั่ววูบ แต่ทุกพยางค์ที่หลุดออกมาจากปากคือคมมีดที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของจ้าวเฟยหลง ฮ่องเต้หนุ่มชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวออกไป ร่างสูงโปร่งในฉลองพระองค์สีเข้มสั่นสะท้านด้วยแรงโทสะ เขาหมุนตัวกลับมา เผชิญหน้ากับสตรีผู้เป็นทั้งหมากและสหายศึกด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา “ฟางเซียน... เจ้าคิดว่าการที่ข้าก้มหัวให้อาแท้ๆ ของตนเองในท้องพระโรงทุกวันนี้ เพราะข้าอยากเสวยสุขบนบัลลังก์ที่เต็มไปด้วยหยาดเลือดงั้นหรือ?” จ้าวเฟยหลงก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขากระทบใบหน้าของนาง “ข้ากำลังรอคอย... รอคอยวันที่หมากตัวสำคัญจะเดินเข้าสู่กับดักที่ข้าขุดไว้” ฟางเซียนแค่นหัวเราะในลำคอ นางก้มลงหยิบม้วนกระดาษเก่าคร่ำที่เพิ่งงมได้จากหีบไม้ผุใต้พื้นศิลาของกรมอาลักษณ์ขึ้นมา หลักฐานที่นางเฝ้าเพียรหามาแรมปี—ตราประทับลับของอ๋องหนานเจี้ยนที่ปรากฏอยู่บนคำสั่งประหารชีวิตสกุลหลินเมื่อสิบปีก่อน “ทรงรอคอยหรือเพคะ?” นิ้วเรียวยาวของนางลูบไล้บนตราประทับสีชาดนั้น “หลักฐานชิ้นนี้ชี้ชัดว่าคนสั่งการไม่ได้มาจากราชโองการของเสด็จพ่อ แต่มันมาจากจวนอ๋องหนานเจี้ยนโดยตรง อ๋องหนานเจี้ยนเป็นคนยืมมือฝ่าบาทกำจัดขุนนางตงฉินเพื่อปูทางสู่บัลลังก์ และฝ่าบาท... ก็ทรงเป็นเพียงเด็กชายวัยเยาว์ที่ถูกชักใยเหมือนหุ่นเชิด!” จ้าวเฟยหลงชะงักไป ดวงตาที่เคยดุดันอ่อนแสงลงทันทีเมื่อเห็นรอยตราประทับนั้น ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องลับจนได้ยินเสียงหยดน้ำที่ซึมผ่านผนังศิลา เขาหยิบม้วนกระดาษไปถือไว้ มือที่เคยจับกระบี่มั่งคงกลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ “อาหนานเจี้ยน...” เขารำพึง แววตาเปลี่ยนจากความเสียใจเป็นความเด็ดขาดที่เย็นเยือก “เจ้าทำได้ดีมากฟางเซียน หลักฐานนี้คือใบเบิกทางให้ข้าสั่งประหารชีวิตเขาได้ในฐานะกบฏ แต่เจ้าลืมไปหรือไม่... หากข้าล้มเขาได้ในวันนี้ อำนาจในราชสำนักจะพินาศย่อยยับ และข้าจะเหลือเพียงตัวเปล่าท่ามกลางเหล่าขุนนางที่จ้องจะรุมทึ้งข้าเหมือนฝูงหมาป่า” “นั่นคือเหตุผลที่หม่อมฉันอยู่ที่นี่เพคะ” ฟางเซียนก้าวเข้าใกล้ กลิ่นหอมจางๆ จากกายของนางทำให้จ้าวเฟยหลงชะงักงัน “หม่อมฉันไม่ได้ต้องการให้ท่านรีบร้อน หม่อมฉันต้องการให้ท่านมอบอำนาจคุมหน่วยลับ ‘เงาอสุรา’ ให้แก่หม่อมฉัน หม่อมฉันจะจัดการคนของอ๋องหนานเจี้ยนให้ราบคาบจากความมืด ในขณะที่ท่านจัดการเขาในที่แจ้ง” จ้าวเฟยหลงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง พยายามค้นหาความจริงใจหรือเล่ห์เหลี่ยมที่ซ่อนอยู่ “เจ้าคิดว่าข้าจะไว้ใจให้ ‘หงส์’ ที่ปีกยังไม่แข็งแรงพอมาบินอยู่เหนือหัวข้าอย่างนั้นหรือ?” “ฝ่าบาท... หงส์ตัวนี้ยอมแลกทุกอย่างแม้กระทั่งเลือดเนื้อของตนเองเพื่อทำลายคนที่เป็นต้นเหตุการตายของบิดาหม่อมฉัน” นางโน้มตัวลงกราบแทบเท้าเขา แม้กิริยาจะนอบน้อมแต่สุ้มเสียงกลับเปี่ยมด้วยพลังอำนาจ “แต่หากท่านยังลังเล หม่อมฉันจะถือว่าที่ผ่านมา... พระองค์ก็ไม่ต่างอะไรกับอ๋องหนานเจี้ยน” จ้าวเฟยหลงนิ่งงันไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอื้อมมือไปประคองไหล่ของนางให้ลุกขึ้น สายตาที่เขามองนางในยามนี้เปลี่ยนไป มันมีความอาทรผสมปนเปกับความปรารถนาในอำนาจที่ทั้งคู่มีร่วมกัน “ได้... ข้าจะมอบตราพยัคฆ์เงาให้เจ้า” เขาควักตราประทับสีนิลออกจากอกเสื้อแล้วยัดใส่มือนาง “แต่จำไว้ฟางเซียน หากวันใดที่เจ้าหันปลายดาบมาทางข้า... ข้าจะไม่ลังเลที่จะบดขยี้เจ้าเสีย” ฟางเซียนรับตรานั้นไว้ด้วยมือที่มั่นคง หัวใจของนางเต้นเป็นจังหวะหนักแน่น นี่คือจุดเริ่มต้นของการแก้แค้นที่แท้จริง นางก้าวถอยหลังเพื่อจะลาจากห้องลับ ทว่าในจังหวะที่นางหันหลังให้ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเข้าด้านบน “ฝ่าบาทพะยะค่ะ อ๋องหนานเจี้ยนเสด็จมาถึงหน้าตำหนักพระองค์แล้ว ทรงรับสั่งว่ามีเรื่องด่วนจะทูลปรึกษาเรื่องการแต่งตั้งอัครเสนาบดีคนใหม่... แต่ดูเหมือนท่านจะไม่ได้มาเพียงลำพัง” จ้าวเฟยหลงและฟางเซียนหันไปมองหน้ากันทันที ดวงตาของนางเบิกกว้างเมื่อรับรู้ถึงความผิดปกติ เพราะเสียงฝีเท้าที่ตามหลังอ๋องหนานเจี้ยนมานั้น ไม่ใช่เสียงของทหารรักษาการณ์... แต่มันคือเสียงลากของโซ่ตรวนที่คุ้นเคยในคุกหลวง อ๋องหนานเจี้ยนไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่เขากำลังนำตัว ‘คนสำคัญ’ ที่ฟางเซียนซ่อนไว้ในคุกลับมาเย้ยหยันถึงหน้าตำหนัก และหากคนผู้นี้ถูกเปิดเผยว่ามีความสัมพันธ์กับนาง... แผนการทั้งหมดของพวกเขาก็จะมลายหายไปในชั่วพริบตา! หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวแรกที่เต็มไปด้วยอันตรายของฟางเซียนในครั้งนี้ หลิวเยี่ยนซีจะรอพบทุกท่านในตอนต่อไปนะคะ