การเดิมพันด้วยชีวิต

"หากฝ่าบาททรงทราบเรื่องนี้เข้า ศีรษะบนบ่าของพวกเราคงมิได้อยู่ติดกับลำตัวเป็นแน่... คุณหนู ท่านคิดทบทวนดีแล้วหรือเจ้าคะ" เสียงกระซิบเจือความหวาดหวั่นของอวี้หลันสั่นเครือเล็กน้อย ขณะที่ปลายนิ้วกำลังช่วยจัดกระชับผ้าคลุมหน้าสีดำสนิทให้กับหลินฟางเซียน ในความมืดสลัวของห้องลับใต้เรือนพัก ปลายเทียนเล่มน้อยวับแวมสาดแสงกระทบโครงหน้าคมคายที่ไร้ซึ่งรอยยิ้ม ฟางเซียนไม่ตอบคำถามนั้น นางเพียงก้มลงมองกริชเงินสลักลายหงส์เคียงมังกรในมือ ใบมีดคมกริบสะท้อนแสงไฟวับวับ แววตาของนางนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ทว่าภายใต้ความเงียบงันนั้นกลับซ่อนคลื่นใต้น้ำที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า การเดินทางเข้าสู่ตำหนักบูรพาในคืนนี้ไม่ใช่คำสั่งของจ้าวเฟยหลง แต่มันคือการตัดสินใจที่นางเดิมพันด้วยลมหายใจของตนเอง "ถ้าข้าบอกให้รอความช่วยเหลือจากฝ่าบาท... พวกเราคงได้แต่นั่งรอรับศพของท่านแม่ทัพหยางและพยานปากเอกในคุกหลวง ก่อนที่ความจริงเรื่องตราประทับตระกูลหลินจะถูกฝังกลบไปชั่วกาล" ฟางเซียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเย็นเยียบจนอวี้หลันต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "อ๋องหนานเจี้ยนกุมอำนาจกรมยุติธรรมไว้ในมือ หากรอให้ฮ่องเต้ออกราชโองการสอบสวนอย่างเป็นทางการ เกรงว่าป่านนั้นกระดูกของพวกเขาคงกลายเป็นผุยผงไปแล้ว" "แต่ว่า... แผนการของท่านครั้งนี้ ขัดราชโองการโดยตรง หากฝ่าบาททรงกริ้วขึ้นมา..." "พระองค์จะไม่ทรงกริ้ว... หากพระองค์ไม่ทรงรู้" ฟางเซียนหันกลับมาสบตาบ่าวสนิท รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากนิดๆ "ฮ่องเต้ทรงปรารถนาความชอบธรรม ทรงต้องการโค่นล้มอ๋องหนานเจี้ยนโดยมือไม่เปื้อนเลือด แต่ความลังเลและความใจอ่อนของพระองค์จะฆ่าคนบริสุทธิ์... ข้าจึงต้องเป็นคนยื่นมือเข้าไปเปื้อนโคลนแทนพระองค์เอง" นางสะบัดชายผ้าคลุมกาย ก้าวเท้าเดินหายไปในความมืดของอุโมงค์ลับที่ทอดยาวสู่เขตพระราชฐานชั้นในอย่างแนบเนียน กลิ่นอายความอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาแตะจมูกทันทีที่หลินฟางเซียนลอบเร้นกายผ่านกำแพงสูงลิบของคุกหลวง ตำหนักบูรพายามวิกาลเงียบสงัดดั่งป่าช้า มีเพียงเสียงฝีเท้าของทหารยามที่เดินตรวจตราเป็นระยะ นางอาศัยจังหวะที่เงาเมฆเคลื่อนตัวบังแสงจันทร์ พรวดพราดหลบเข้าสู่มุมอับของเสาหินขนาดใหญ่ สายตากวาดมองสำรวจสภาพแวดล้อมอย่างรวดเร็วและแม่นยำ *ซ้ายสามคน ขวาหดหายไปมุมตึก... จุดอับสายตาอยู่ตรงซุ้มประตูด้านในสุด* นางคำนวณจังหวะเวลาในใจอย่างเยือกเย็น ก่อนจะดีดกายพุ่งตัวออกไปด้วยวิชาตัวเบาที่ฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง ปลายเท้าแทบไม่แตะพื้น ร่างระหงดั่งภูตพรายลื่นไหลผ่านกรงขังเหล็กหนาเตอะจนไม่มีใครทันสังเกตเห็น ภายในห้องขังชั้นในสุด ร่างของแม่ทัพหยางฉี ผู้กุมความลับเรื่องการลักลอบค้าอาวุธเถื่อนของอ๋องหนานเจี้ยน นอนหายใจรวยรินอยู่บนฟางข้าวสกปรก ร่องรอยการถูกทรมานด้วยการเฆี่ยนตีประจักษ์ชัดเจนจนเสื้อผ้าอาบย้อมไปด้วยคราบเลือดสีคล้ำ "ท่านแม่ทัพ..." ฟางเซียนกระซิบเรียก พร้อมกับใช้กริชเงินงัดแม่กุญแจโซ่ตรวนเหล็กอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ แม่ทัพหยางสะดุ้งเฮือก ปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก เมื่อเห็นใบหน้าที่ซ่อนอยู่หลังผ้าคลุมหน้า แววตาที่เคยสิ้นหวังก็พลันเปล่งประกายความตกตะลึงระคนโล่งอก "คุณหนู... ท่าน... ท่านมาได้อย่างไร พระสนม... ไม่สิ ฮ่องเต้ทรง..." "ข้ามาในนามของตระกูลหลิน" นางตัดบทด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด รีบพยุงร่างอันไร้เรี่ยวแรงของแม่ทัพผู้ภักดีขึ้นพาดบ่า "อย่าเพิ่งถามมาก อาการของท่านหนักเกินกว่าจะอยู่ที่นี่ต่อ ข้าจะพาออกไป" ทว่า... ก่อนที่ทั้งสองจะก้าวพ้นธรณีประตูห้องขัง เสียงตบมือเบาๆ แต่ก้องกังวานก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหน้า *แปะ... แปะ... แปะ...* "ช่างเป็นภาพที่ซาบซึ้งยิ่งนัก... สนมรักของฝ่าบาท ลอบเข้าคุกหลวงยามวิกาลเพื่อช่วยเหลือกบฏ ช่างมีความกล้าหาญสมกับเป็นบุตรสาวขุนนางใหญ่ผู้ล่วงลับเสียจริง" น้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นยะเยือก และเปี่ยมด้วยอำนาจล้นเหลือดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษในชุดคลุมยาวปักลายพยัคฆ์ห้าเล็บ อ๋องหนานเจี้ยนก้าวออกมาจากเงาเสาด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม รอบกายของเขาเต็มไปด้วยองครักษ์เงาฝีมือฉกาจหลายสิบชีวิตที่ถือดาบรอเงื้อปลิดชีพ หัวใจของฟางเซียนกระตุกวูบ แต่นางยังคงรักษาความเยือกเย็นไว้ได้ภายใต้ใบหน้าที่นิ่งสนิท นางกวาดสายตามองสถานการณ์อย่างรวดเร็ว... *ทางหนีถูกปิดตายแล้ว* "ท่านอ๋อง..." ฟางเซียนแค่นหัวเราะเบาๆ ดวงตาหงส์หรี่ลงจ้องมองศัตรูตัวฉกาจ "ดูท่าข่าวกรองของหม่อมฉันจะประเมินท่านต่ำไปก้าวหนึ่ง" "เจ้าประเมินข้าต่ำไปหลายก้าวทีเดียว แม่นางหลิน" อ๋องหนานเจี้ยนก้าวเข้าไปใกล้เรื่อยๆ รอยยิ้มบนใบหน้าเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง "เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการเคลื่อนไหวของเจ้าในวังหลังจะรอดพ้นสายตาของข้าไปได้? ฝ่ายในอยู่ในกำมือข้ามานานเท่าไหร่แล้ว เจ้าเด็กน้อย... เจ้ามันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่คิดจะปีนขึ้นมาคุมเกม แต่สุดท้ายก็เดินตกลงมาในหลุมพรางที่ข้าขุดรอไว้เอง" แม่ทัพหยางพยายามฝืนกายผลักฟางเซียนไปข้างหลัง พร้อมกับกระซิบอย่างตื่นตระหนก "คุณหนู... หนีไป... อย่าสนใจคนแก่อย่างข้า!" ฟางเซียนไม่ขยับเขยื้อน นางปล่อยร่างของแม่ทัพลงพิงเสาอย่างระมัดระวัง ก่อนจะค่อยๆ ดึงผ้าคลุมหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้างดงามหยาดเยิ้มแต่เย็นชาดั่งน้ำแข็ง ดวงตาคู่คมจ้องประสานกับอ๋องหนานเจี้ยนอย่างไร้ความหวาดกลัว "ท่านอ๋องทรงมั่นใจนักหรือว่า... การที่ท่านดักรอหม่อมฉันอยู่ที่นี่ จะไม่มีใครล่วงรู้เลย?" ฟางเซียนยกยิ้มมุมปาก น้ำเสียงของนางราบเรียบแต่มั่นคงอย่างประหลาด อ๋องหนานเจี้ยนชะงักไปเล็กน้อย คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย "เจ้าหมายความว่าอย่างไร? ในเมื่อฮ่องเต้ทรงไม่รู้เรื่องนี้ และทหารยามข้างนอกก็ถูกคนของข้าจัดการหมดแล้ว ใครหน้าไหนจะกล้า..." *โครม!* เสียงประตูเหล็กหนาหนักด้านหน้าพังทลายลงพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นนับร้อยชีวิตที่กรูเข้ามาล้อมรอบบริเวณคุกหลวงอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายสังหารพวยพุ่งตลบอบอวล แสงคบเพลิงสว่างจ้าจนแสบตา ร่างสูงสง่าในชุดฉลองพระองค์สีทองปักลายมังกรทะยานเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า ดวงเนตรคมกราบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองสถานการณ์ทั้งหมดด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความเงียบงันอันน่ากลัว จ้าวเฟยหลงเสด็จมาด้วยพระองค์เอง! และข้างกายพระองค์คือราชองครักษ์เสื้อแพรที่กุมดาบพร้อมประจัญบาน อ๋องหนานเจี้ยนหน้าถอดสีทันที หันขวับกลับมามองหลินฟางเซียนที่ยืนนิ่งสงบดั่งผู้ถือไพ่เหนือกว่าในมือ "เสด็จอา..." สุรเสียงของฮ่องเต้หนุ่มดังขึ้น เรียบ เย็น และเฉียบคมบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ดูท่า... สถานที่ต้อนรับแขกยามค่ำคืนของท่าน จะคับแคบเกินไปหน่อยกระมัง?" ฟางเซียนลอบถอนหายใจยาวในใจ แววตาที่สบตากับจ้าวเฟยหลงเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง... *เกมนี้... นางเป็นฝ่ายเดินหมากพลาด หรือแท้จริงแล้ว... ฮ่องเต้ทรงรอจังหวะนี้อยู่ก่อนแล้วกันแน่?* หลิวเยี่ยนซีขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านค่ำคืนแห่งการเชือดเฉือนนี้ไปด้วยกันนะคะ