รอยร้าวในกำแพงเหล็ก

“จอกสุราจอกนี้ ข้าขอคารวะแก่ความโลภที่ไร้ก้นบึ้งของใต้เท้า... หวังว่าท่านจะดื่มมันจนหยดสุดท้ายนะคะ” เสียงหัวเราะเบาๆ ที่เจือไปด้วยความเยียบเย็นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องรับรองส่วนตัวในหอจันทราส่อง ปลายจอกกระเบื้องเคลือบสีมุกถูกผลักเลื่อนไปตามโต๊ะไม้ฮวาหลีขัดมันอย่างเชื่องช้า หยดสุราสีชาดสะท้อนแสงตะเกียงวับวามราวกับหยาดโลหิตที่รอวันชำระล้าง ฉินมู่หลานนั่งหลังตรงสง่างาม อาภรณ์ผ้าแพรต่วนสีม่วงเข้มปักลายหงส์สยายปีกด้วยดิ้นทองสะท้อนประกายยามนางขยับกาย เส้นผมดำขลับถูกเกล้าเป็นมวยทรงสูง ประดับด้วยปิ่นหยกขาวสลักลายดอกโบตั๋นที่สั่นไหวตามจังหวะการหายใจ ทุกอากัปกิริยาของนางเปี่ยมด้วยความสูงศักดิ์และน่าเกรงขามจนไม่มีใครกล้าสบตาตรงๆ ตรงข้ามกับนางคือเสนาบดีซ่ง ผู้มีใบหน้าซีดเผือดและเม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มขมับ สายตาของเขาจ้องมองจอกสุราตรงหน้าสลับกับใบหน้างملมงามไร้ที่ติของกุนซือหญิงผู้นี้ด้วยความหวาดระแวงสุดขีด ความตึงเครียดในห้องนี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากคมดาบ หากแต่มาจากความระแวงสงสัยที่มู่หลานหว่านเมล็ดไว้เมื่อสามวันก่อน และบัดนี้ มันกำลังเติบโตเป็นต้นไม้อันพิกลพิษที่แผ่กิ่งก้านสาขาทำลายล้างพวกมันเองจากภายใน ย้อนกลับไปเมื่อค่ำคืนก่อน ในจวนอัครเสนาบดีรอง... แผนการ "ยุยงให้แตกแยก" ของมู่หลานไม่ได้ใช้กำลังแม้แต่ปลายเล็บ แต่นางใช้เพียง "ความโลภ" และ "ความหวาดระแวง" เป็นเครื่องมือ ชายผ้าแพรสีม่วงเข้มของนางเคยสะบัดผ่านห้องหนังสือลับของซ่งอี้มาแล้ว พร้อมกับจดหมายปลอมสามฉบับที่ถูกวางไว้อย่างแนบเนียน ฉบับหนึ่งระบุยอดสินบนที่เสนาบดีซ่งแอบซุกซ่อนไว้จากกลุ่มพันธมิตร ฉบับที่สองเป็นสัญญาลับระหว่างเขากับแคว้นทางเหนือ และฉบับที่สาม... คือรายชื่อของขุนนางในก๊กเดียวกันที่เขาเตรียมจะ "หักหลัง" เพื่อเอาตัวรอด พิษร้ายแรงที่สุดไม่ใช่พิษในจอกสุรา แต่เป็นพิษแห่งความระแวงที่นางหยอดลงในใจของคนกลุ่มนี้ต่างหากค่ะ “เจ้า... เจ้าหมายความว่าอย่างไร ฉินมู่หลาน!” เสนาบดีซ่งตบโต๊ะฉาดใหญ่จนถ้วยชาสั่นสะเทือน แต่เสียงของเขา1สั่นพร่าและขาดห้วง “อย่ามาใส่ร้ายป้ายสีข้า! ข้ากับใต้เท้าหลิวร่วมมือกันมานานนับสิบปี ไม่มีทางที่...” “ไม่มีทางที่เขาจะหักหลังท่านก่อน หรือไม่มีทางที่ท่านจะชิงลงมือก่อนกันแน่คะ ใต้เท้าซ่ง?” มู่หลานเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นัยน์ตาดอกท้อคู่นั้นทอประกายลึกล้ำดึงดูดราวกับหลุมพราง “ท่านลองตรองดูให้ดีเถอะค่ะ เมื่อวานนี้ ม้าเร็วจากจวนของใต้เท้าหลิวเพิ่งมุ่งหน้าไปทางกระทรวงยุติธรรมโดยปิดเป็นความลับ หรือท่านคิดว่าเขาแค่วิ่งไปส่งจดหมายรักให้ฮูหยินของท่านกันคะ?” คำพูดเพียงประโยคเดียวกลับมีน้ำหนักดุจขุนเขา เสนาบดีซ่งหน้าถอดสีทันที เขารู้ดีว่าใต้เท้าหลิวผู้เป็นสหายร่วมหัวจมท้ายกำลังกุมความลับเรื่องการทุจริตคลังเสบียงทหารไว้ หากอีกฝ่ายคิดจะเอาตัวรอดด้วยการโยนความผิดทั้งหมดมาให้เขาแต่เพียงผู้เดียว... ทางรอดเดียวที่มีคือเขาต้องชิงลงมือก่อน! นี่คือกลยุทธ์ขั้นสูงสุดที่นางรังสรรค์ขึ้น — ไม่ต้องลงมือฆ่าให้เปื้อนมือ เพียงแค่ปล่อยให้ความโลภและความหวาดกลัวกัดกินจิตใจพวกมัน จนพวกมันหันมาขย้ำคอกันเองจนตายตกไปตามกัน ในขณะเดียวกัน ณ ตำหนักลับร่มเงาพฤกษา เซียวเหยียนเจ๋อ ท่านอ๋องผู้เยือกเย็นดุร้ายกำลังยืนทอดพระเนตรบรรยากาศเบื้องล่างผ่านหน้าต่างแกะสลักลวดลายวิจิตร ฉลองพระองค์ชุดคลุมยาวสีดำสนิทปักลายมังกรห้าเล็บด้วยดิ้นเงินสะท้อนแสงจันทร์ พระพักตร์คมคายเรียบเฉยราวน้ำแข็งพันปี ดวงเนตรดุจพญาเหยี่ยวทอดมองไปยังหอจันทราส่องด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความพึงพอใจในความเฉียบคมของสตรีในดวงใจ และความห่วงใยที่ซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีอันแข็งกร้าว “ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ สายรายงานมาว่า ฝ่ายเสนาบดีซ่งและกลุ่มขุนนางสายตรงเริ่มเปิดฉากปะทะคารมกันเองที่จวนรับรองแล้ว ยอดมือสังหารของฝ่ายนั้นเกือบจะชักดาบใส่กันเองเมื่อครู่ด้วยซ้ำ” องครักษ์เงาเอ่ยรายงานด้วยความน้อมถอบ เซียวเหยียนเจ๋อยกย่องพระโอษฐ์ขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งปรากฏขึ้นบนพระพักตร์ “นางแมวป่าตัวน้อยของเปิ่นหวาง... ทำงานได้งดงามไม่เคยเปลี่ยน นางไม่เคยทำให้เปิ่นหวางต้องผิดหวังเลยสักครั้ง” “แต่ว่า... ฝ่ายนั้นเริ่มรู้ตัวแล้วว่ามีคนจงใจชักใยอยู่เบื้องหลังพ่ะย่ะค่ะ เกรงว่าคุณหนูฉินอาจจะตกอยู่ในอันตรายหากนางยังคงอยู่ที่หอจันทราส่องเพียงลำพัง” พระเนตรคมกริบหรี่แคบลงทันที ความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจากพระวรกายจนอุณหภูมิรอบข้างลดฮวบ “เตรียมม้า และพาหน่วยพยัคฆ์ทมิฬตามเปิ่นหวางไป หากใครบังอาจแตะต้องขายนางแม้แต่เส้นผมเดียว... จงตัดหัวมันเสีย!” ตัดกลับมาที่หอจันทราส่อง บรรยากาศภายในห้องบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก เสนาบดีซ่งหอบหายใจหนักหน่วง ความโลภและความกลัวตีรันกันอยู่ในอกจนเขาตัดสินใจคว้าจอกสุราตรงหน้าขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมดจด เพื่อกลบเกลื่อนความหวาดวิตก “ข้า... ข้าไม่ได้แพ้เจ้า ฉินมู่หลาน!” เขาคำรามลอดไรฟัน ดวงตาแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุราและโทสะ “ข้าจะไปจัดการไอ้คนทรยศหลิวจงหยวนเสีย!” มู่หลานเพียงแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มทว่าไร้ซึ่งความปรานี นางลุกขึ้นยืนช้าๆ จัดอาภรณ์ให้เข้าที่อย่างเรียบร้อยราวกับไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับความหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย “เชิญใต้เท้าตามสบายนะคะ หวังว่าเส้นทางสู่ยมโลกของท่าน จะมีสหายร่วมทางมากมายจนไม่เหงาหงอยจนเกินไป” นางหมุนกายเตรียมก้าวเดินออกจากห้อง ทว่า ในจังหวะที่ประตูไม้สลักกำลังจะถูกเปิดออก เสียงฝีเท้าหนักแน่นและรวดเร็วดังก้องขึ้นที่ระเบียงทางเดินด้านนอก พร้อมกับกลิ่นอายความตายที่พัดโชยมาพร้อมกับสายลมยามราตรี ปัง! ประตูกระดาษสาถูกกระแทกจนเปิดอ้าออกด้วยพลังภายในอันรุนแรง ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้านางอย่างรวดเร็ว ดวงเนตรคมกริบดุจพญาเหยี่ยวทอดมองมู่หลานตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยความสำรวจ ก่อนที่พระหัตถ์หนาจะเอื้อมออกไปคว้าข้อพระกรบอบบางของนางไว้แล้วดึงเข้ามาสู่อ้อมพระองค์อย่างถือสิทธิ์ “บังอาจนัก!” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเหนือศีรษะของนาง “ใครอนุญาตให้เจ้ามาเล่นสนุกในสถานที่อันตรายเช่นนี้กัน หือ มู่หลาน?” มู่หลานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรกับท่านอ๋องผู้เยือกเย็นด้วยรอยยิ้มเย้าหยอก “หม่อมฉันเพียงแต่มารับชมงูพิษมันกัดกันเองเท่านั้นเพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องทรงร้อนรนเกินไปแล้ว...” ทว่า บทสนทนายังไม่ทันขาดคำ เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่ก็ดังขึ้นจากบันไดเบื้องล่าง ตามมาด้วยเสียงตะโกนก้องด้วยความตกใจกลัวของบ่าวรับใช้ “แย่แล้ว! ใต้เท้าซ่งกระอักเลือดสิ้นใจตายคาโต๊ะสุราแล้วพ่ะย่ะค่ะ! และ... และกองกำลังปริมาณมากกำลังปิดล้อมหอจันทราส่องไว้หมดแล้ว!” เซียวเหยียนเจ๋อและมู่หลานสบตากันนิ่งในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูด้านนอกถูกพังทลายลงพร้อมกับเงาร่างนับสิบของนักฆ่าชุดดำที่สวมหน้ากากอนารยชนพุ่งเข้ามาพร้อมคมดาบวาววับ และสิ่งที่แนบมากับลูกศรดอกแรกที่ปักลงบนวงกบประตูก็คือ... ราชโองการลับฉบับใหม่จากฮ่องเต้ ที่ระบุชื่อของฉินมู่หลานเป็น "กบฏนอกรีตที่ต้องถูกประหารทันทีโดยไม่มีข้อยกเว้น"! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของ "เงียบแต่ฟาดเรียบ" ด้วยดีเสมอมานะคะ