ศัตรูตัวฉกาจปรากฏตัว

กลิ่นฉุนของน้ำมันหล่อลื่นสังเคราะห์เกรดพรีเมียมและเสียงกระแทกของโลหะหนักกระทบพื้นคอนกรีตเสริมแรงดังสะท้อนก้องไปทั่วโรงซ่อมบำรุงเขตสาม เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่เดินเข้ามาพร้อมกันหลายคู่ไม่ได้ทำให้ลีโอละสายตาจากหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวของอดีตโปรแกรมเมอร์หนุ่มยังคงเคาะลงบนคีย์บอร์ดแสงอย่างรวดเร็ว เพื่อประมวลผลค่าความหนาแน่นของเกราะนาโนคาร์บอนที่เพิ่งซ่อมแซมเสร็จสิ้น ทว่า ข้อความสีแดงฉานที่เพิ่งเด้งขึ้นมาเตือนสติเขาเมื่อไม่กี่นาทีผ่านไป—*“ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบหลัก, ผู้ดูแลระบบรหัส 001... เราตามหาท่านพบแล้ว”*—ยังคงทิ้งความสงสัยระคนความตื่นตัวไว้ในกระแสความคิดของเขา ลีโอแอบถอนหายใจยาวอย่างเงียบงัน สมองอันปราดเปรื่องกำลังคำนวณความเสี่ยงทุกรูปแบบในอัตราส่วนที่รวดเร็วกว่าปกติถึงสามเท่า เขารักความสบายก็จริง แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่ยอมปล่อยให้เขาได้นั่งจิบกาแฟสังเคราะห์อุ่น ๆ ในมุมเงียบ ๆ เสียแล้วสิครับ "โอ้... ดูนี่สิครับท่านหัวหน้า เรากำลังรบกวนเวลาพักผ่อนอันแสนมีค่าของ 'อัจฉริยะ' ประจำแผนกซ่อมบำรุงอยู่หรือเปล่าเนี่ย" เสียงเย้ยหยันดังขึ้นทำลายสมาธิ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบวิศวกรชั้นสูงสีดำสนิทของแผนกยุทธภัณฑ์กลางก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของลีโอ ชายผู้นั้นคือ 'แวน' หัวหน้าแผนกยุทธภัณฑ์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าเล่ห์และทะเยอทะยาน รอยยิ้มที่มุมปากของอีกฝ่ายฉาบไว้ด้วยความดูแคลนอย่างไม่คิดจะปิดบัง ด้านหลังของแวนมีลูกน้องร่างกำยำอีกสองคนยืนกอดอกคุมเชิงด้วยท่าทางคุกคาม ลีโอค่อย ๆ หันเก้าอี้ช้า ๆ ใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้มสุภาพตามแบบฉบับของเด็กดีผู้รักความสงบ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นใสสะท้อนแสงไฟนีออนวาววับ "สวัสดีครับคุณแวน ลมอะไรหอบคุณมาถึงโรงซ่อมบำรุงชั้นสามที่ทั้งอับชื้นและเต็มไปด้วยคราบน้ำมันนี้ล่ะครับ หรือว่าอุปกรณ์รบกวนคลื่นสมองของคุณเกิดช็อตขึ้นมาอีกแล้ว ถึงได้เดินมาผิดตึกแบบนี้" ลีโอเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและเป็นมิตร แต่ทว่าเนื้อหาในคำพูดกลับคมกริบจนคนฟังหรี่ตาลง แวนแค่น Laughter ในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานจนแทบจะชิดขอบ "ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะ ลีโอ... นายคิดว่าการซ่อมแซมหุ่นยนต์รบซีรีส์ K-9 สองสามตัวที่ผ่านมา จะทำให้แผนกสวะของคุณกลายเป็นศูนย์กลางของกองบัญชาการไปได้จริง ๆ งั้นเหรอ?" สายตาของแวนกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เอกสารโฮโลแกรมโครงการซ่อมบำรุงระบบจ่ายพลังงานหลักของสถานีอวกาศ ซึ่งเป็นโปรเจกต์ระดับ S ที่ลีโอรับผิดชอบอยู่ "ฉันมาที่นี่เพื่อแจ้งข่าวดี... ทางกองบัญชาการกลางได้อนุมัติคำสั่งฉุกเฉินให้แผนกยุทธภัณฑ์ของฉัน เข้ามา 'ควบรวม' และ 'ตรวจสอบ' สิทธิ์การซ่อมบำรุงทั้งหมดในเขตนี้ใหม่ทั้งหมดแล้ว" แวนยื่นมือหนาออกมาคว้าเอกสารโฮโลแกรมบนโต๊ะปัดให้ลอยไปทางลูกน้องของตนทันที "พูดง่าย ๆ ก็คือ งานทั้งหมดของนาย... ถูกระงับ และสิทธิ์การเข้าถึงระบบหลักถูกโอนย้ายมาให้ฉันตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป" บรรยากาศภายในห้องซ่อมบำรุงพลันเงียบกริบลงทันตาเห็น ลูกทีมคนอื่น ๆ ในแผนกของลีโอต่างพากันมองหน้ากันด้วยความตื่นตระหนกและโกรธเกรี้ยว แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากพูดอะไรออกมาท่ามกลางสถานการณ์ที่เสียเปรียบเชิงอำนาจเช่นนี้ ลีโอนั่งนิ่ง ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกหรือทุบโต๊ะโวยวายอย่างที่แวนคาดหวังไว้ รอยยิ้มสุภาพยังคงประดับอยู่บนใบหน้า เขาประสานมือเข้าหากันบนตักอย่างใจเย็น ปฏิกิริยาที่นิ่งเกินไปนี้ทำให้แวนเริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย "คุณแวนครับ..." ลีโอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นุ่มนวล ชวนฟัง "ก่อนที่คุณจะใช้อำนาจตาม 'คำสั่งฉุกเฉิน' ที่ว่านั้น ผมเกรงว่าคุณอาจจะลืมตรวจสอบข้อตกลงและระเบียบปฏิบัติข้อที่ 404 ของสภาวิศวกรรมสหพันธ์นะครับ" แวนขมวดคิ้วมุ่น "ระเบียบอะไรของแก อย่ามาเล่นลิ้นนะ ลีโอ!" "ผมไม่ได้เล่นลิ้นครับ แต่ผมกำลังพูดถึงข้อกฎหมายที่ระบุไว้อย่างชัดเจนว่า การโอนย้ายสิทธิ์การซ่อมบำรุงโครงสร้างพื้นฐานระดับวิกฤต จำเป็นต้องผ่านการประเมินความเสี่ยงและลายเซ็นอนุมัติจากผู้บัญชาการสูงสุดประจำเขตเสียก่อน..." ลีโอเลื่อนหน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวขึ้นมาแสดงเอกสารดิจิทัลสีเขียวสดใสตรงหน้าแวน "ซึ่งเท่าที่ผมเช็กดูเมื่อสักครู่นี้ เอกสารในมือลูกน้องของคุณ เป็นเพียงคำสั่งภายในระดับแผนกที่ยังไม่ได้ผ่านการประทับตราดิจิทัลจากท่านผู้บัญชาการ... พูดง่าย ๆ ก็คือ สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ตอนนี้ เข้าข่ายการละเมิดอำนาจหน้าที่และพยายามยึดครองทรัพย์สินทางราชการโดยมิชอบนะครับ" น้ำเสียงที่สุภาพและเต็มไปด้วยเหตุผลอันแน่นหนาราวกับศาสตราจารย์กำลังอบรมศิษย์โง่ ทำให้หน้าของแวนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธ "แก! ไอ้เด็กนี่..." แวนตบโต๊ะเสียงดังลั่นจนเครื่องมือกระเด็น "อย่ามาอ้างกฎระเบียบกับฉันนะ! แผนกของแกมันก็แค่พวกขี้เกียจสันหลังยาวที่รอวันยุบวง ถ้านายไม่อยากให้ชื่อของนายถูกขึ้นบัญชีดำข้อหากบฏต่อสถานี ก็ไสมือออกไปจากตรงนี้ซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะ..." *ตึง!* ประตูนิรภัยด้านหลังโรงซ่อมเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างเพรียวระหงในชุดเกราะยุทธการสีเงินยวングของหัวหน้าแผนกยุทธการสาวสุดโหดปรากฏตัวขึ้น บรรยากาศภายในห้องลดอุณห็พูมิลงจนหนยะเยือกในพริบตาเดียว เซราฟินายืนกอดอก ดวงตาสีไพลินคมกริบกวาดมองผู้มาเยือนทั้งสามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารอันเยียบเย็น "ไม่อย่างนั้น... คุณจะทำไมเหรอครับ, คุณแวน?" เซราฟินาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กดดันจนทุกคนต้องกลืนน้ำลาย แวนสะดุ้งสุดตัวเมื่อหันไปพบว่าเป็นใคร สีหน้าที่เคยเกรี้ยวกราดเปลี่ยนเป็นซีดเผือดลงทันที "ผู้... ผู้พันเซราฟินา! คือว่าผม..." "ฉันไม่ได้ตาบอด และหูของฉันก็ยังใช้งานได้ดีพอที่จะได้ยินว่า ใครกำลังพยายามใช้อำนาจบาทใหญ่มาฮุบงานในเขตความรับผิดชอบของฉัน" เซราฟินาก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างเก้าอี้ของลีโอ สายตาจ้องมองแวนราวกับเหยื่อในกำมือ "และดูเหมือนว่าคุณกำลังพยายามแทรกแซงงานซ่อมบำรุงระดับวิกฤตโดยไม่มีคำสั่งจากฉัน... ผู้บังคับบัญชาโดยตรงของเขตนี้" ลีโอเหลือบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของหญิงสาวที่ยืนบังลมให้เขาอยู่เงียบ ๆ แอบอมยิ้มบาง ๆ ในใจอย่างขบขัน กับความบังเอิญ (หรือจงใจ) ที่มาได้จังหวะเวลาพอดิบพอดีเสียจริง แวนอ้าปากพะงาบ ๆ พยายามหาข้อแก้ตัว "ผม... ผมแค่ได้รับรายงานว่า..." "กลับแผนกของคุณไปซะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจจากการเขียนใบตักเตือน เป็นการส่งตัวพวกคุณไปเข้าห้องขังปรับทัศนคติที่ชั้นใต้ดิน" เซราฟินายื่นคำขาดด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาดราวกับคมมีด แวนกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ มองหน้าลีโอบด2-3 วินาที ก่อนจะสะบัดหน้าสั่งลูกน้องให้ถอยร่นออกไปจากห้องอย่างเสียหน้า "ฝากไว้ก่อนเถอะแก!" เสียงขู่ลอดไรฟันดังขึ้นก่อนที่ประตูจะปิดลง เมื่อความวุ่นวายผ่านพ้นไป โรงซ่อมบำรุงกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง ลีโอหมุนเก้าอี้กลับมาหน้าจอหลักพร้อมกับถอนหายใจเบา ๆ "ขอบคุณมากนะครับท่านผู้พัน ที่มาช่วยชีวิตผมจากความน่ารำคาญเมื่อครู่" ลีโอเอ่ยยิ้ม ๆ เซราฟินาหันมามองเขาด้วยแววตาซับซ้อน เธอย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเขา ก่อนจะกระซิบเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้มีให้ใครได้ยินบ่อยนัก "เลิกเรียกฉันว่าผู้พันได้แล้ว... ลีโอ และที่สำคัญกว่านั้น" เซราฟินายื่นหน้าจอส่วนตัวของเธอให้เขาดู ซึ่งมีข้อความแจ้งเตือนสีแดงเข้ารหัสลับเช่นเดียวกับที่ลีโอเพิ่งได้รับเมื่อครู่ "ระบบหลักของสถานีไม่ได้กำลังตามหาแค่ 'ผู้ดูแลระบบรหัส 001' เท่านั้น... แต่มันกำลังปลุก 'บางสิ่ง' ที่ถูกฝังไว้ใต้ชั้นหินของดาวเคราะห์ดวงนี้มานานกว่าสามร้อยปีให้ตื่นขึ้นแล้ว" หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าของทั้งคู่กะพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งสถานีอวกาศ และในวินาทีนั้นเอง แผนผังโครงสร้างสามมิติของดาวเคราะห์เบื้องล่างก็ปรากฏจุดสีแดงนับพันจุดกำลังเคลื่อนตัวขึ้นมาจากใต้เปลือกโลกอย่างพร้อมเพรียงกัน... --- *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ระบบซ่อมใจนายวิศวกรขี้เก๊ก" เสมอมานะครับ!*