คำชมที่หลุดมาจากปากน้ำแข็ง

กลิ่นอายโลหะผสมโอโซนจากแผงควบคุมระบบระบายความร้อนระดับสามยังคงลอยอบอวลอยู่ในห้องสอบสวนพิเศษ บรรยากาศรอบตัวหนาแน่นเสียจนการหายใจแต่ละครั้งต้องใช้พลังงานมากกว่าปกติ ลีโอ (Leo) กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่สมองส่วนหน้าของเขาประมวลผลความเสี่ยงทั้งหมดแปดร้อยสี่สิบสามรูปแบบภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที รหัสผ่านลับของหน่วยรบโบราณยุคสงครามดาวเคราะห์เมื่อสามร้อยปีก่อนไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในฐานข้อมูลมาตรฐานของกองยานอวกาศ แต่เขากลับเผลอพิมพ์มันลงไปเพื่อปลดล็อกระบบล็อกเกอร์เครื่องมือในห้องซ่อมบำรุงเมื่อเช้านี้ด้วยความคุ้นเคยจากโลกเก่า—ความเคยชินที่มักจะทำให้คนขี้เกียจอย่างเขาเผลอหาทางลัดที่อันตรายที่สุดเสมอ "วิศวกรฝึกหัดลีโอสินะ..." เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ท่ามกลางความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบนายพลยศสูง ประกายตาคมกริบของอีกฝ่ายจ้องมองตรงมายังเขา ราวกับกำลังผ่าร่างของเขาออกเป็นส่วนๆ ด้วยเลเซอร์ความถี่สูง ลีโอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อยตามนิสัยส่วนตัวที่มักจะใช้ความกวนประสาทกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก "ท่านนายพลครับ หากผมบอกว่ามันเป็นความบังเอิญที่ผมกดคีย์บอร์ดมั่วๆ แล้วดันตรงกับระบบโบราณ ท่านจะเชื่อไหมครับว่าความน่าจะเป็นมันน้อยกว่าการถูกฟ้าผ่ากลางยานอวกาศเสียอีก" ความเงียบปกคลุมห้องสอบสวนชั่วขณะ นายพลมาร์คัส (Marcus) หรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ "เจ้าเด็กนี่... ปากดีไม่เบา สมกับที่เป็นคนของหน่วยซ่อมบำรุงภาคสนาม" ทว่า ก่อนที่สถานการณ์จะตึงเครียดไปมากกว่านั้น ประตูห้องสอบสวนก็เลื่อนเปิดออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับร่างเพรียวระหงในชุดเครื่องแบบผู้บังคับบัญชาการรบสีดำสนิท เซราฟินา (Seraphina) ก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและเงียบเชียบ แววตาคู่สวยของเธอนั้นเย็นชาและเฉียบคมเช่นเคย แต่กลับมีร่องรอยความเหนื่อยอ่อนจากการปฏิบัติภารกิจเร่งด่วนเมื่อคืนนี้เจืออยู่เล็กน้อย "ท่านนายพลครับ" เซราฟินาประสานมือทำความเคatอย่างสง่างาม "เด็กฝึกหัดคนนี้อยู่ภายใต้การดูแลรับผิดชอบของดิฉัน หากมีข้อสงสัยประการใดเกี่ยวกับระบบโบราณ ขอให้ดิฉันเป็นผู้สอบสวนต่อเองจะเหมาะสมกว่าครับ" มาร์คัสเหลือบมองหัวหน้าแผนกยุทธการสาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ "ตามใจเธอ เซราฟินา... แต่จำไว้ว่ารหัสผ่านนั้นเกี่ยวข้องกับโปรโตคอลลับที่สูญหายไป หากมีความผิดปกติใดๆ เกิดขึ้นอีก ฉันจะไม่ปล่อยผ่านง่ายๆ แน่" เมื่อนายพลเดินพ้นออกไปจากห้อง บรรยากาศรอบตัวก็คลายความอึดอัดลงไปได้บ้าง ลีโอแอบเป่าปากถอนหายใจยาวเหยียดอย่างโล่งอก เขาหันไปส่งยิ้มแห้งๆ ให้ผู้บังคับบัญชาสาว "รอดตัวไปอีกหนึ่งวัน... ขอบคุณมากครับหัวหน้า ถ้าไม่ได้คุณมารับตัวไว้ ผมคงโดนส่งไปขัดห้องเครื่องชั้นใต้ดินจนถึงปีหน้าแน่ๆ" เซราฟินาปรายตามองเขาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เธอยืนกอดอกพิงผนังห้องสอบสวน ร่างระหงสะท้อนกับแสงไฟนีออนสีนวล "นายรู้ตัวไหมว่านายเพิ่งทำอะไรลงไป ลีโอ การดึงข้อมูลจากโปรโตคอลยุคสงครามดาวเคราะห์ไม่ใช่เรื่องที่จะเล่นสนุกได้ ระบบความปลอดภัยของสถานีเกือบจะล็อกดาวน์ทั้งโซนเพราะรหัสที่นายพิมพ์เข้าไป" "ผมแค่อยากซ่อมเครื่องปฏิกรณ์ให้เสร็จเร็วขึ้นเท่านั้นเองครับ ความขี้เกียจมันบังตา ทำให้ผมต้องหาทางลัดที่ดีที่สุด" ลีโอตอบด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง แม้ในใจจะแอบสำรวจสีหน้าของอีกฝ่ายอย่างรอบคอบ เซราฟินาถอนหายใจเบาๆ เธอยื่นแท็บเล็ตข้อมูลที่บันทึกพฤติกรรมและความเร็วในการประมวลผลของลีโอเมื่อครู่ให้เขาดู หน้าจอแสดงผลกราฟฟิกการคำนวณโค้ดดิ้งที่ซับซ้อนระดับสูง ซึ่งถูกเขียนขึ้นเสร็จภายในเวลาไม่ถึงสามสัปดาห์ตั้งแต่เขาเข้ามาทำงานที่นี่ "ความเร็วในการเขียนโค้ดของนายเมื่อครู่... มันไม่ใช่สิ่งที่วิศวกรฝึกหัดทั่วไปจะทำได้" เซราฟินาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความสงสัยอย่างลึกซึ้ง "นายไม่ใช่แค่โปรแกรมเมอร์ธรรมดาที่หลุดเข้ามาในแผนกนี้ใช่ไหม ลีโอ?" ลีโอชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยแววตาที่จริงจังขึ้น เขามองลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาเข้มของเธอ "ถ้าผมบอกว่าผมแค่อ่านคู่มือเยอะไปหน่อย คุณจะเชื่อไหมครับ?" เซราฟินาจ้องมองเขานิ่งนานราวกับต้องการค้นหาความจริงบางอย่างจากรอยยิ้มและท่าทางผ่อนคลายนั้น เธอนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่จนลีโอเกือบจะอึดอัด ก่อนที่มุมปากของหญิงสาวจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มน้อยๆ—รอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งจนแทบจะเป็นไปไม่ได้สำหรับหัวหน้าแผนกยุทธการผู้เย็นชาคนนี้ "นายมัน... ประหลาดจริงๆ" เซราฟินาเอ่ยออกมาเบาๆ น้ำเสียงของเธอนั้นไม่มีความโกรธเคืองเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความยอมรับนับถือที่ถูกเก็บซ่อนไว้ลึกๆ "แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่า... วิธีการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าของนายเมื่อกี้ มันฉลาดมาก และช่วยชีวิตเครื่องปฏิกรณ์หลักของสถานีไว้ได้ทันเวลา" หัวใจของลีโอกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่ง ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นพล่านขึ้นมาจากกลางอกอย่างกะทันหัน คำชมที่หลุดออกมาจากปากของ "น้ำแข็งเดินได้" แห่งแผนกยุทธการ ทำให้ระบบประมวลผลในหัวของเขาแทบจะรวนไปหมด มันไม่ใช่คำชมเชยที่เอ่ยเพื่อมารยาท แต่เป็นความจริงใจที่สะท้อนผ่านแววตาคู่สวยคู่นั้น "นี่... คุณเพิ่งชมผมเหรอครับเนี่ย?" ลีโอแกล้งทำเป็นกระพริบตาปริบๆ เพื่อกลบเกลื่อนอาการใจสั่นเล็กน้อยที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว "ผมต้องบันทึกเหตุการณ์วันนี้ไว้ในประวัติส่วนตัวเลยนะเนี่ย หัวหน้าเซราฟินาผู้เย็นชาเอ่ยปากชมคนอื่นเป็นครั้งแรกในรอบสามปี" เซราฟินาหุบยิ้มทันที ใบหน้าของเธอกลับมาเรียบตึงเป็นปกติอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าเขาจะเห็นด้านที่อ่อนโยนเกินไป เธอเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนร่องรอยความเขินอายที่เจืออยู่บนพวงแก้ม "อย่าหลงระเริงไปหน่อยเลย ลีโอ งานของนายยังเหลืออีกกองโต ไปจัดการเครื่องปฏิกรณ์สำรองที่เขตสามให้เรียบร้อยก่อนหมดกะ ไม่อย่างนั้นฉันจะหักเบี้ยเลี้ยงของนายจริงๆ ด้วย" "รับทราบครับท่าน!" ลีโอทำวันหัตถ์ทำความเคารพอย่างอารมณ์ดี รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่มอย่างปิดไม่มิด ความเหนื่อยล้าจากการสอบสวนเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เขาก้าวเดินเคียงข้างเซราฟินาออกจากห้องสอบสวน มุ่งหน้ากลับสู่โซนซ่อมบำรุงผ่านทางเดินโลหะที่ทอดยาวไปตามตัวสถานีอวกาศ บรรยากาศรอบตัวแม้จะยังคงเต็มไปด้วยความกดดันจากภารกิจอันตรายที่รออยู่เบื้องหน้า แต่มิตรภาพที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันระหว่างพวกเขากลับทำให้การเดินทางครั้งนี้อบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด ทว่า ในขณะที่ลีโอกำลังจะก้าวเท้าเข้าสู่ประตูโซนซ่อมบำรุง เสียงแจ้งเตือนระบบภายในสมองของเขาก็ดังขึ้นด้วยความถี่สูงผิดปกติ—เสียงที่ไม่ได้มาจากระบบของสถานีอวกาศ แต่เป็นระบบช่วยเหลือลับที่ผูกติดกับวิญญาณของเขาตั้งแต่ทะลุมิติมา [ติ๊ง! ตรวจพบการเข้าถึงโปรโตคอลลับระดับ SSS จากเครือข่ายภายนอก...] [คำเตือน: เป้าหมายไม่ทราบฝ่ายกำลังดาวน์โหลดข้อมูลรหัสผ่านที่ท่านใช้เมื่อครู่...] [ระบบกำลังเริ่มต้นกระบวนการป้องกันภัยคุกคามอัตโนมัติ... 3... 2... 1...] หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นตรงหน้าลีโอ พร้อมกับตัวอักษรข้อความปริศนาที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ: *"ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบหลัก, ผู้ดูแลระบบรหัส 001... เราตามหาท่านพบแล้ว"* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของวิศวกรขี้เก๊กคนนี้เสมอนะครับ