ผลการประเมินที่ทำให้ทุกคนอึ้ง

"ปิดระบบระบายความร้อนเดี๋ยวนี้! ถ้าปล่อยให้พลังงานความหนาแน่นสูงขนาดนี้ไหลผ่านแกนซินแทกติกอีกแค่สามวินาที โครงสร้างฮีตซิงก์ไทเทเนียมเกรดทหารตัวนี้ได้ละลายกลายเป็นเต้าหู้ทอดน้ำมันเดือดแน่ครับคุณหัวหน้า!" เสียงตะโกนของผม—ลีโอ—ดังแข่งกับเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่แผดเสียงแหลมสูงจนแก้วแทบปริ แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องกระทบโครงเหล็กมหึมาเบื้องหน้าจนเกิดเงายาวไหววับ แท่นยกทรงกลมที่เพิ่งผุดขึ้นมาจากใต้พื้นห้องเครื่องกำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมันเป็นสิ่งมีชีวิตดึกดำบรรพ์ที่เพิ่งตื่นจากการจำศีลมานานนับศตวรรษ เซราฟินาไม่ได้ขยับตัวหนี เธอยืนปักหลักอยู่หน้าแผงควบคุมหลัก แววตาคมกริบภายใต้แสงสีแดงฉานสะท้อนความตื่นตะลึงระคนเคร่งเครียด นิ้วเรียวยาวรัวลงบนแป้นโฮโลแกรมด้วยความเร็วสูงเพื่อพยายามตัดวงจรจ่ายไฟ แต่ระบบอัจฉริยะของฐานทัพกลับถูกล็อกด้วยโปรโตคอลความปลอดภัยระดับโบราณที่เธอเจาะไม่เข้า "ระบบมันปฏิเสธคำสั่งบังคับปิดค่ะ... ไม่สิ มันไม่ได้ปฏิเสธ แต่มันกำลัง 'ดูดกลืน' พลังงานสำรองทั้งหมดของชั้นใต้ดินไปหล่อเลี้ยงหุ่นรบตัวนั้นอยู่!" เซราฟินาหันมามองผม สีหน้าของเธอซีดเผือดลงเล็กน้อย "ลีโอ นายทำอะไรลงไป ทำไมการปรับแต่งชุดเกราะข้อต่อของนาย ถึงไปปลุกโปรโตคอลลับของโครงสร้างขั้นตอนนี้ขึ้นมาได้?" "ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะคร้าบ! ผมแค่ขันน็อตเพิ่มแรงบิดแล้วก็เคลือบสารนาโนคาร์บอนลดแรงเสียดทานตามคู่มือวิศวกรรมมาตรฐานฉบับที่เจ็ดเองนะ!" ผมโวยวายพร้อมกับรีบดีดตัวถอยหลังไปสามก้าวเมื่อไอความร้อนระอุพุ่งทะลักขึ้นมาจากรอยแยกของพื้นห้อง จริง ๆ แล้ว ในใจของผมกำลังคำนวณความเสี่ยงด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าชิปเซ็ตประมวลผลรุ่นล่าสุด ระบบคำนวณในหัวของผมแจ้งเตือนเป็นตัวเลขสีแดงกระพริบถี่—*โอกาสที่ห้องเครื่องนี้จะระเบิดเป็นจุลภายในสองนาทีสี่สิบห้าวินาทีคือ 87.4เปอร์เซ็นต์*—นี่มันไม่ใช่เรื่องตลกแล้ว ขืนปล่อยไว้แบบนี้ผมคงไม่ได้นอนกลางวันสบาย ๆ อย่างที่ฝันไว้แน่ ๆ ทันใดนั้น เสียงคำรามทุ้มต่ำราวกับเสียงร้องของจักรกลยักษ์จากยุคโบราณก็ดังสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ แสงสีฟ้าสว่างวาบจากแท่นยกทรงกลมพลันเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม ไอเย็นจัดพวยพุ่งตัดกับความร้อนระอุ เกิดเป็นกลุ่มควันสีขาวโพลนปกคลุมไปทั่วบริเวณ ร่างของหุ่นรบโครงสร้างเหล็กกล้าผสมโลหะผสมพิเศษขนาดความสูงแปดเมตรค่อย ๆ ยืนตรงอย่างสง่างาม มันไม่ใช่หุ่นยนต์ฝึกซ้อมเกรดต่ำทั่วไป แต่มันคือผลงานชิ้นเอกที่ถูกลืมเลือนจากสงครามกาลครั้งเก่า หน้าจอโฮโลแกรมหลักของห้องประเมินผลกลางแจ้งที่อยู่ชั้นบน ซึ่งเชื่อมต่อสัญญาณภาพมายังมอนิเตอร์สำรองในห้องเครื่อง เกิดอาการกระตุกอย่างรุนแรง ก่อนที่ข้อความแจ้งเตือนขนาดใหญ่จะปรากฏขึ้นพร้อมกันทุกจอ *【กำลังประเมินประสิทธิภาพยุทธวิธี... กรุณารอสักครู่】* *【คำเตือน: ตรวจพบค่าพลังงานขับเคลื่อนเกินขีดจำกัดมาตรฐานของสหพันธ์】* *【อัตราส่วนการใช้พลังงานต่อความเสียหาย: 1 : 0.003】* ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องเครื่องชั่วขณะ แม้แต่เสียงสัญญาณเตือนภัยยังคล้ายจะแผ่วลง ราวกับมันกำลังหวาดกลัวต่อสิ่งที่เพิ่งตื่นขึ้นมา เซราฟินาลดมือลงจากแผงควบคุม ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองตัวเลขที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นไปอย่างไม่มีวันหยุด บนหน้าจอนั้น คะแนนประสิทธิภาพไม่ได้หยุดอยู่แค่ระดับ A หรือ S ตามมาตรฐานกองทัพ แต่มันทะยานผ่านเส้นกราฟสีแดงไปไกลลิบลิ่วจนเกจวัดแทบจะระเบิด *【ผลการประเมินประสิทธิภาพรวม: 300% ของขีดจำกัดมาตรฐานสูงสุด】* *【สถานะหุ่นรบ: พร้อมปฏิบัติการรบพิเศษระดับตำนาน】* เสียงประกาศจากระบบ AI ส่วนกลางของฐานทัพดังขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ แต่มันกลับทำให้เจ้าหน้าที่ระดับสูงที่นั่งชมการประเมินอยู่บนห้องควบคุมชั้นบนถึงกับสำลักกาแฟและลุกขึ้นยืนมองจอภาพเป็นตาเดียว เซราฟินาหันกลับมามองหน้าผม ช้า ๆ ราวกับภาพสโลโมชัน เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยซึ่งเธอพยายามเก็บอาการไว้อย่างเต็มที่ "นาย... นายทำอะไรกับระบบขับเคลื่อนของมันกันแน่ ลีโอ? คะแนนสามร้อยเปอร์เซ็นต์... นี่มันไม่ใช่แค่การซ่อมแซมแล้ว แต่นี่มันคือการปลุกปีศาจชัด ๆ" ผมยกมือขึ้นเกาแก้มเบา ๆ ด้วยความรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย พร้อมกับส่งยิ้มแห้ง ๆ กลับไปให้เธอเพื่อลดความตึงเครียดในบรรยากาศ "ผมก็แค่วิเคราะห์จุดอ่อนทางกลศาสตร์แล้วแก้ให้มันทำงานได้เต็มประสิทธิภาพตามหลักฟิสิกส์พื้นฐานเองนะครับ... ใครจะไปรู้ล่ะครับว่าพวกวิศวกรยุคก่อนจะซ่อนฟังก์ชันขี้โกงแบบนี้เอาไว้ใต้พรมตั้งเยอะแยะ" ผมถอนหายใจยาวเหยียด "แบบนี้งานผมจะงอกเพิ่มขึ้นอีกกี่เท่าเนี่ย..." ยังไม่ทันที่เซราฟินาจะทันได้เอ่ยปากต่อว่าอะไร ประตูนิรภัยหนาเตอะที่เชื่อมต่อกับอุโมงค์ลับเบื้องล่างก็ส่งเสียงปลดล็อกดัง *คลิก* ยาวนาน เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากพร้อมกับเสียงกระทบกันของเกราะโลหะของกองกำลังพิเศษระดับสืบสวนกลางก็ดังขึ้นใกล้เข้ามาทุกที ประตูกลางห้องเครื่องค่อย ๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นเงาร่างของนายพลผู้ทรงอำนาจแห่งกองบัญชาการใหญ่ ผู้ซึ่งไม่ควรจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้เลยแม้แต่น้อย เขากวาดสายตาคมกราบมองหุ่นรบยักษ์ที่ยังคงเรืองแสงสีคราม ก่อนจะหันมาจ้องเขม็งตรงมาที่ผมด้วยรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก "วิศวกรฝึกหัดลีโอสินะ..." เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ "เธอสนใจมาอธิบายให้ฉันฟังหน่อยไหม ว่าทำไมเธอถึงครอบครองรหัสผ่านลับของหน่วยรบโบราณที่สาบสูญไปเมื่อสามร้อยปีก่อนได้?" (โปรดติดตามตอนต่อไปครับ) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาเติมพลังใจให้วิศวกรขี้เก๊กคนนี้นะครับ!