การเดิมพันในโรงซ่อม

กลิ่นน้ำมันเครื่องเกรดพรีเมียมผสมผสานกับละอองโลหะร้อนจัดจากการเจียรแผ่นไทเทเนียม ลอยอบอวลอยู่เต็มโรงซ่อมบำรุงหมายเลขสาม เสียงค้อนโลหะกระทบกับบล็อกเครื่องยนต์ดังก้องกังวานเป็นจังหวะกระชั้นชิด บ่งบอกถึงความตึงเครียดที่ถูกอัดแน่นอยู่ภายใต้หลังคาเหล็กกล้าสูงตระหง่านแห่งนี้ "ถ้าฝีมือมีแค่นี้ อย่าหวังเลยว่าจะได้แตะต้องยูนิตขับเคลื่อนของกองพลเรา นายมันก็แค่พวกนักทฤษฎีที่เก่งแต่จิ้มคีย์บอร์ดในห้องแอร์เท่านั้นแหละ ลีโอ" เสียงทุ้มกังวานติดจะเย่อหยิ่งเล็กน้อยดังขึ้นจากปลายโต๊ะปฏิบัติการ "เรย์" ช่างเทคนิคอัจฉริยะผู้กวาดรางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันปรับแต่งเครื่องยนต์ระดับสหพันธ์สามปีซ้อน ยืนกอดอกพิงโครงเครื่องยนต์เทอร์โบเจ็ทขนาดยักษ์ ดวงตาเรียวคมใต้กรอบแว่นโลหะจ้องมองตรงมาด้วยแววตาท้าทาย มุมปากหยักยิ้มเยาะเย้ยอย่างไม่ปิดบัง ลีโอ ซึ่งกำลังใช้ผ้าขนหนูผืนเก่าเช็ดคราบจารบีออกจากมืออย่างใจเย็น เงยหน้าขึ้นสบตาคู่สนทนา รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของอดีตโปรแกรมเมอร์ผู้รักความสบายอย่างเขา ลีโอไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกว่าบรรยากาศแบบนี้มันน่าสนุกเสียยิ่งกว่าการนั่งแก้บั๊กโค้ดนับล้านบรรทัดเสียอีก "ความรู้ทฤษฎีที่ดี ย่อมนำมาซึ่งความขี้เกียจที่มีประสิทธิภาพสูงสุดครับคุณเรย์" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ นุ่มนวล และติดจะกวนประสาทนิดๆ ตามนิสัย "การลงแรงหามรุ่งหามค่ำโดยปราศจากการคำนวณความล้าของวัสดุอย่างแม่นยำ สำหรับผมแล้ว มันไม่ใช่ความขยันหรอกครับ แต่มันคือความไร้ระเบียบต่างหาก" เสียงหัวเราะฮือฮาจากบรรดานายทหารช่างและพลทหารฝึกหัดที่ยืนล้อมรอบวงต่างดังขึ้นเบาๆ บางคนถึงกับปิดปากกลั้นยิ้ม เพราะไม่เคยมีใครกล้าต่อปากต่อคำกับเรย์ ช่างเทคนิคผู้ถือหางเสือฝ่ายซ่อมบำรุงด้วยความมั่นใจเกินร้อยคนนี้มาก่อนเลย เรย์หรี่ตาลง รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยความหงุดหงิดที่เริ่มก่อตัวขึ้น "ปากดีนักนะ... งั้นเรามาลองพิสูจน์กันให้เห็นดำเห็นแดงไปเลยดีกว่า" ช่างอัจฉริยะก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงาน พร้อมกับเคาะนิ้วลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรมสามมิติที่ฉายพิมพ์เขียวเครื่องยนต์รุ่น 'Valkyrie-X7' ซึ่งเป็นรุ่นต้นแบบที่ใช้พลังงานสูงและควบคุมยากที่สุดในเวลานี้ "เครื่องยนต์ขับเคลื่อนอเนกประสงค์รุ่นทด nghiệm สองเครื่องนี้ถูกตั้งค่าสถานะเริ่มต้นไว้เท่ากันทุกประการ ทั้งอัตราส่วนการอัด พลังงานขับเคลื่อน และข้อจำกัดด้านความร้อน นายเลือกชิ้นส่วนปรับแต่งจากคลังแสงได้สามอย่าง ส่วนฉันจะเลือกสามอย่างเช่นกัน เรามีเวลาสามสิบนาทีในการปรับแต่ง ปรับจูน และประกอบมันกลับเข้าไปใหม่ จากนั้น... เอาไปขึ้นแท่นทดสอบแรงขับเคลื่อน ใครทำตัวเลขแรงม้าได้สูงกว่าและเสถียรที่สุดในรอบเจ็ดสิบสองชั่วโมงต่อมิเตอร์ความร้อน... คนนั้นชนะ" เรย์ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ ท่ามกลางเสียงซุบซิบของฝูงชนที่เริ่มตื่นเต้นกับเดิมพันครั้งใหญ่ ในมุมมืดของมุมเสาโรงซ่อม เซราฟินา หัวหน้าแผนกยุทธการผู้มาเยือนโดยไม่มีใครคาดคิด ยืนกอดอกพิงกำแพง ใบหน้าอันงดงามเย็นชาไร้ความรู้สึก แต่ดวงตาคู่สวยกลับจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของลีโออย่างไม่วางตา เธอไม่ได้เอ่ยปากห้ามปรามการแข่งขันอันบ้าบิ่นนี้ เพราะลึกๆ แล้ว เธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าชายหนุ่มผู้ดูเหมือนจะขี้เกียจตลอดเวลาคนนี้ จะมีดีแค่ไหนเมื่อถูกต้อนจนมุม [ติ๊ง!] เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นในห้วงความคิดของลีโอ หน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นพร้อมกับตัวหนังสือเรืองแสง [ระบบแจ้งเตือนภารกิจเฉพาะกิจ: "การเดิมพันในโรงซ่อม"] [เงื่อนไขภารกิจ: เอาชนะเรย์ในการแข่งขันปรับแต่งเครื่องยนต์ Valkyrie-X7] [รางวัลความสำเร็จ: ปลดล็อกผังโครงสร้างลับระดับสูง "ระบบระบายความร้อนนาโนทูบ" + แต้มทักษะ 500 แต้ม] [บทลงโทษหากพ่ายแพ้: ต้องทำความสะอาดโรงซ่อมบำรุงด้วยมือเปล่าเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม] ลีโอกลอกตาขึ้นฟ้าเล็กน้อยเมื่อเห็นบทลงโทษ รอยยิ้มเจื่อนๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปากชั่วขณะ การทำความสะอาดคราบน้ำมันเครื่องด้วยมือเปล่าเป็นเวลาหนึ่งเดือนไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ผู้รักความสบายอย่างเขาปรารถนาเลยแม้แต่น้อย "หนึ่งเดือนเลยเหรอครับ... ฟังดูเป็นงานที่ใช้แรงงานมากเกินไปหน่อยสำหรับวิศวกรสมองกลอย่างผมนะเนี่ย" ลีโอพึมพำเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตากับเรย์ด้วยรอยยิ้มที่เปลี่ยนเป็นความจริงจังขึ้นมาบ้าง "ตกลงครับ ตามคำท้าของคุณ" ลีโอตอบรับน้ำเสียงราบเรียบ "แต่ก่อนที่เราจะเริ่ม ผมขอเลือกชิ้นส่วนก่อนได้ไหมครับ ในฐานะผู้มาเยือน" "เชิญตามสบาย จะเอาเศษเหล็กชิ้นไหนไปประดับความพ่ายแพ้ของนายก็ตามใจ!" เรย์สะบัดมืออย่างไม่ใส่ใจ ลีโอก้าวเดินไปยังชั้นวางชิ้นส่วนอะไหล่ที่กองระเกะระระกะ ดวงตาสีเข้มกวาดมองผ่านชั้นเหล็กเก่าๆ ด้วยความเร็วสูง สมองของเขาทำการประมวลผลโครงสร้างทางกายภาพ น้ำหนัก ความหนาแน่น และค่าสัมประสิทธิ์การขยายตัวด้วยความร้อนของโลหะทุกชิ้นโดยอัตโนมัติ ท่ามกลางชิ้นส่วนระดับพรีเมียมที่เปล่งประกายแวววาว เรย์และคนอื่นๆ ต่างคาดว่าลีโอจะต้องเลือกแกนพลังงานไทเทเนียมบริสุทธิ์หรือหัวฉีดเชื้อเพลิงนาโนเกรดสูงสุดแน่ๆ แต่ทว่า... มือเรียวของลีโอกลับหยิบเอาท่อโลหะผสมทองแดงเก่าคร่ำคร่าที่มีสนิมเกาะบางๆ ขึ้นมาหนึ่งชิ้น ตามด้วยแผ่นกรองอากาศคาร์บอนที่ดูเหมือนจะตกรุ่นไปแล้วสิบปี และสุดท้ายคือกล่องควบคุมกระแสไฟฟ้าขนาดเท่าฝ่ามือที่มีรอยไหม้เล็กน้อยตรงมุม ภาพนั้นเรียกเสียงหัวเราะพรืดออกมาจากเรย์ทันที "นี่นายสติหลุดไปแล้วหรือไง ลีโอ? นั่นมันขยะโลหะชัดๆ ท่อทองแดงรุ่นโบราณแบบนั้นจะทนแรงดันระดับเทอร์โบเจ็ทรุ่นใหม่ได้ยังไงกัน ไร้สาระสิ้นดี!" บรรดาลูกมือของเรย์ต่างพากันหัวingเยาะอย่างสนุกสนาน มีเพียงเซราฟินาที่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอสังเกตเห็นว่าแววตาของลีโอยามที่หยิบจับชิ้นส่วน "ขยะ" เหล่านั้น ไม่ได้มีความลังเลแม้แต่น้อย มือของเขามั่นคง และรอยยิ้มของเขาก็เต็มไปด้วยความมั่นใจแบบที่เธอเคยเห็นตอนที่เขาคำนวณวงจรกู้ชีพให้กับยานรบเมื่อครั้งก่อน "ของใหม่ไม่ได้แปลว่าดีที่สุดเสมอไปหรอกครับคุณเรย์" ลีโอวางชิ้นส่วนทั้งสามชิ้นลงบนโต๊ะทำงานของตนเองอย่างทะนุถนอม "บางครั้ง... สิ่งที่ระบบระบายความร้อนรุ่นใหม่มองข้ามไป กลับซ่อนอยู่ในเทคโนโลยีเรียบง่ายเมื่อสิบปีก่อนต่างหาก" ลีโอไม่รอช้า เขาเริ่มลงมือถอดประกอบชิ้นส่วนเครื่องยนต์ Valkyrie-X7 เบื้องหน้าด้วยความรวดเร็วแต่ทว่านุ่มนวล ทุกการไขน็อต ทุกการเชื่อมต่อสายไฟ ถูกคำนวณองศามาอย่างสมบูรณ์แบบโดยไม่ต้องใช้เครื่องมือวัดความตึงอันซับซ้อน ร่างโปร่งบางของอดีตโปรแกรมเมอร์เคลื่อนไหวอย่างพลิ้วไหวราวกับศิลปินกำลังบรรจงวาดภาพ ไม่มีความเร่งรีบ แต่ไม่มีจังหวะไหนที่สูญเปล่า ในขณะเดียวกัน เรย์ที่อยู่โต๊ะข้างๆ ก็กำลังเร่งมืออย่างดุเดือด แผ่นโลหะไทเทเนียมสีเงินวาวถูกประกอบเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็วด้วยเครื่องมืออัตโนมัติ เสียงคำรามต่ำๆ จากเครื่องยนต์ฝั่งของเรย์เริ่มส่งสัญญาณเตือนถึงพละกำลังมหาศาลที่ถูกอัดแน่นอยู่ภายใน เวลาผ่านไปยี่สิบเก้านาที... เสียงตีฆ้องสัญญาณหมดเวลาดังขึ้นก้องโรงซ่อม เรย์ก้าวถอยหลังมาด้วยความเหนื่อยหอบเล็กน้อย แต่ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ เครื่องยนต์ของเขาดูด사이โคลนอากาศรอบตัวจนเกิดเสียงหวีดหิวแหลมสูง บ่งบอกถึงพลังทำลายล้างที่พร้อมจะทะยานออกไปข้างหน้าได้ทุกเมื่อ "เสร็จแล้ว... เครื่องยนต์เทอร์โบเจ็ทไฮบริดพลังงานสูงสุด แรงม้าประเมินอยู่ที่แปดพันห้าร้อยแรงบิด!" เรย์ประกาศด้วยความฮึกเหิม พร้อมกับหันไปมองลีโอ "ทีนี้ตาของนายแล้ว เอาเศษเหล็กบ้านั่นขึ้นแท่นทดสอบให้ฉันดูหน่อยซิ ว่ามันจะระเบิดคามือตั้งแต่สตาร์ทแรกหรือเปล่า!" ลีโอยกยิ้มมุมปาก เขาค่อยๆ ปัดเศษฝุ่นบนเสื้อกาวน์ของตนเองอย่างใจเย็น ก่อนจะเอื้อมมือไปกดสวิตช์สตาร์ทเครื่องยนต์ที่เขาเพิ่งประกอบเสร็จ ไม่มีเสียงหวีดหิวแหลมสูง ไม่มีเสียงคำรามกึกก้องน่ากลัว... สิ่งที่เกิดขึ้นคือ เสียงเดินเครื่องที่นุ่มนวล เรียบสนิท และเงียบเชียบ ราวกับเสียงหายใจแผ่วเบาของสิ่งมีชีวิต เครื่องยนต์ของลีโอดูเรียบง่ายจนแทบจะดูธรรมดาเมื่อเทียบกับความอลังการของเรย์ "หึ! เงียบสนิทแบบนี้แปลว่าแรงขับเคลื่อนเป็นศูนย์ต่างหาก เลิกเสแสร้งแล้วยอมรับความพ่ายแพ้ซะเถอะ!" เรย์หัวเราะลั่น แต่ทว่า... ในวินาทีต่อมา หน้าจอแสดงผลผลการทดสอบแรงขับเคลื่อนหลักของโรงซ่อม ซึ่งเชื่อมต่อกับเซ็นเซอร์อัจฉริยะ ก็ปรากฏตัวเลขขึ้นมาบนโฮโลแกรมยักษ์กลางห้อง ตัวเลขแรงม้ากระโดดข้ามผ่านหลักเก้าพันอย่างรวดเร็ว และยังคงพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องด้วยความเสถียรที่ไม่มีความผันผวนแม้แต่นิดเดียว! เรย์อ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแว่นแทบจะหลุดจากดั้ง ในขณะที่เซราฟินา ซึ่งยืนกอดอกอยู่มุมเสา ถึงกับเผลอคลายแขนออกเล็กน้อย นัยน์ตาคู่สวยสะท้อนแสงเรืองรองของตัวเลขบนหน้าจอด้วยความประหลาดใจระคนทึ่ง [ระบบแจ้งเตือนภารกิจ: สำเร็จลุล่วง!] [คุณได้รับแต้มทักษะ 500 แต้ม และปลดล็อกผังโครงสร้าง "ระบบระบายความร้อนนาโนทูบ" เรียบร้อยแล้ว] เสียงแจ้งเตือนระบบยังไม่ทันจะจางหายไป พื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าของทุกคนในโรงซ่อมก็เริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่สาดส่องลงมาจากเพดาน ทันใดนั้น ประตูนิรภัยเหล็กกล้าหนาห้าชั้นของคลังแสงชั้นใต้ดินก็ถูกกระแทกจนยุบเข้ามาด้านในด้วยแรงมหาศาลจากภายนอก! ร่างเงาขนาดมหึมาของ "จักรกลพิฆาต" รุ่นทด nghiệmที่ควรจะถูกปิดผนึกไว้ในเขตหวงห้ามชั้นในสุด พังทะลุกำแพงเหล็กเข้ามาภายในโรงซ่อม ดวงตาสีแดงฉานของมันกวาดมองผู้คนเบื้องหน้าด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบ และเป้าหมายแรกที่มันพุ่งเข้าใส่... คือโต๊ะปฏิบัติการที่ลีโอยืนอยู่! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนการเติบโตของวิศวกรขี้เก๊กคนนี้ด้วยดีเสมอมาครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ